Logowanie

Dziennik Ustaw Poz. 1265 z 2012

Wyszukiwarka

Tytuł:

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 września 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o transporcie drogowym

Status aktu prawnego:Obowiązujący
Data ogłoszenia:2012-11-19
Data wydania:2012-09-14
Data wejscia w życie:0
Data obowiązywania:0

Treść dokumentu: Dziennik Ustaw Poz. 1265 z 2012


DZIENNIK USTAW

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 19 listopada 2012 r. Poz. 1265

OBWIESZCZENIE MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 14 września 2012 r. wsprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy otransporcie drogowym

1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 i Nr 232, poz. 1378) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:


1)  stawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej u w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 176, poz. 1238),

2)  stawą z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw u (Dz. U. Nr 192, poz. 1381),

3)  stawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, u poz. 1391),

4)  stawą z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505), u

5)  stawą z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drou gowym (Dz. U. Nr 234, poz. 1574),

6)  stawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych u innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97 oraz z 2011 r. Nr 131, poz. 764),

7) ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206),

8)  stawą z dnia 7 maja 2009 r. o uchyleniu lub zmianie niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych u (Dz. U. Nr 98, poz. 817),

9)  stawą z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw u (Dz. U. Nr 43, poz. 246),

10) ustawą z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 164, poz. 1107),

11)  stawą z  dnia 29 października 2010  r. o  zmianie ustawy – Prawo o  ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw u (Dz. U. Nr 225, poz. 1466 oraz z 2011 r. Nr 244, poz. 1454),

12) ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 249, poz. 1656),

13)  stawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym u (Dz. U. Nr 247, poz. 1652),

14) ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13),

15)  stawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 i Nr 92, poz. 530 oraz z 2012 r. u poz. 113),

Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 1265

16) ustawą z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48, poz. 247),

17)  stawą z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 106, u poz. 622 i Nr 187, poz. 1110),

18)  stawą z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji i identyu fikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 134, poz. 780),

19)  stawą z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o drogach publicznych (Dz. U. u Nr 159, poz. 945),

20)  stawą z dnia 15 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. u Nr 168, poz. 1005),

21) ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 i Nr 244, poz. 1454),

22)  stawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. u Nr 244, poz. 1454),

23) ustawą z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 661) oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 6 września 2012 r.

2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:

1)  rt. 42 ust. 1, art. 43 i art. 45 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem a Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 176, poz. 1238), które stanowią: Art. 42. „1. Do spraw objętych przepisami ustaw zmienianych niniejszą ustawą, wszczętych a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tych ustaw, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.” „Art. 43. Dotychczasowe akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zawartych w:

1) art. 10 ust. 9, art. 13f ust. 3 oraz art. 14 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 8,

2) art. 15a ust. 4 ustawy zmienianej w art. 18,

3) art. 24 ust. 2 oraz art. 26 ustawy zmienianej w art. 19,

4) art. 15, art. 18 ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 22,

5) art. 90a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 28,

6) art. 10 ust. 5 oraz art. 14 ustawy zmienianej w art. 30,

7) art. 36 ustawy zmienianej w art. 31,

8) art. 48 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 33 – zachowują moc do dnia wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.” „Art. 45. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11 pkt 2 lit. b i c, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.”;


2)  rt. 6–8 ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych a ustaw (Dz. U. Nr 192, poz. 1381), które stanowią: „Art. 6. W terminie do dnia 31 grudnia 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego przygotuje jednolitą krajową strategię kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy. Art. 7. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 89 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 8. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 4 w zakresie art. 54b ust. 2 i 3, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2009 r.”;

Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 1265

3)  rt. 9 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. a Nr 218, poz. 1391), który stanowi: „Art. 9. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia:

1) z tym że art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, dodawany niniejszą ustawą, stosuje się od dnia 1 lipca 2011 r.;

2)   wyjątkiem art. 3 pkt 1 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy oraz z art. 3 pkt 2–11, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2011 r.”;

4)  rt. 202, 203 i art. 216 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505), które stanowią: a „Art. 202. W okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek posiadania kompetencji kierowniczych na stanowiskach, o których mowa w art. 52 oraz w ustawach zmienianych w art. 135–139, 141–143, 145–147, 149–156, 158, 159, 161–185 oraz 187–189, uważa się za spełniony przez osoby, które:

1)  zyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym, wydane na podu stawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7 ustawy uchylanej w art. 214;

2)   wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie w służw bie cywilnej osiągnęły miejsce uprawniające do mianowania na podstawie ustawy uchylanej w art. 215. Art. 203. W okresie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy, przy przeprowadzaniu naboru na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, do osób, o których mowa w art. 202, nie stosuje się warunków określonych w art. 53 pkt 4 i 5.” „Art. 216. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7 ust. 1, art. 40–43, art. 45, art. 47–49, art. 160 i art. 186 pkt 2–6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.”;

5)  rt. 3 i 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo a o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 234, poz. 1574), które stanowią: „Art. 3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 39i ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 39i ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 10 września 2010 r. Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”;

6)  rt. 64, 71 i art. 72 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz a o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97 oraz z 2011 r. Nr 131, poz. 764), które stanowią: „Art. 64.

1. Do kontroli przedsiębiorcy wszczętej i niezakończonej do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2. Kontrole wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zostaną zakończone w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.” „Art. 71. Wnioski o wpis do ewidencji działalności gospodarczej złożone przed dniem 1 lipca 2011 r. podlegają rozpatrzeniu zgodnie z przepisami dotychczasowymi. Art. 72. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:

1)  rt. 1 pkt 2–4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65–67 oraz art. 69 – które wchodzą w życie z dniem 31 marca a 2009 r.;

2) art. 68 – który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.”;

7)  rt. 78 ust. 3 i 4, art. 80 i 83 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie a (Dz. U. Nr 31, poz. 206), które stanowią: Art. 78. „3. Z dniem 1 kwietnia 2009 r.


delegatury komend, inspektoratów i innych jednostek organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich, utworzone na podstawie art. 36 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 82, stają się delegaturami urzędów obsługujących organy rządowej administracji zespolonej w województwie, o których mowa w art. 2 pkt 2 niniejszej ustawy.

4. Z dniem 1 kwietnia 2009 r. pracownicy delegatur komend, inspektoratów i innych jednostek organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich, utworzonych na podstawie art. 36 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 82, stają się pracownikami delegatur urzędów obsługujących organy rządowej administracji zespolonej w województwie, o których mowa w art. 2 pkt 2 niniejszej ustawy.”

Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 1265

„Art. 80.

1. Zachowują moc porozumienia wojewody z zarządem jednostki samorządu terytorialnego, właściwym organem innego samorządu lub kierownikiem państwowej osoby prawnej albo innej państwowej jednostki organizacyjnej na obszarze województwa, dotyczące powierzenia, na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 82, prowadzenia, w imieniu wojewody, niektórych spraw z zakresu jego właściwości.

2. Do porozumień, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.” „Art. 83. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2009 r.”; a

8)  rt. 37 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o uchyleniu lub zmianie niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych (Dz. U. Nr 98, poz. 817), który stanowi: „Art. 37. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”;

9)  rt. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych a ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 246), które stanowią: „Art. 5. Zachowują uprawnienia do wykonywania przewozów drogowych kierowcy, którzy nabyli je na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Art. 6. Urządzenia techniczne do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, posiadające odpowiedni certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uznaje się za spełniające wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 39g ust. 12 ustawy zmienianej w art. 1.” „Art. 8. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”;

10)  rt. 2 i 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 164, poz. 1107), które a stanowią: „Art. 2.

1. W  terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w  życie ustawy wojewodowie przekażą a  Główny Inspektor Transportu Drogowego przejmie na własność urządzenia techniczne do ważenia pojazdów.

2. Przekazanie urządzeń, o których mowa w ust. 1, nastąpi w drodze protokołów zdawczo-odbiorczych. Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”;

11)  rt. 7–11 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych a ustaw (Dz. U. Nr 225, poz. 1466 oraz z 2011 r. Nr 244, poz. 1454), które stanowią: „Art. 7. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  50a ustawy z  dnia 6 września 2001  r. o transporcie drogowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 50a tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak, niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 8. Postępowania w  sprawach o  nałożenie kary pieniężnej za naruszenia, za które ustawa z  dnia 6 września 2001  r. o  transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną, ujawnione przez funkcjonariuszy Policji przed dniem 1 stycznia 2012 r., prowadzone będą na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ujawnienia naruszenia. Art. 9. Postępowania w sprawach o wykroczenia dotyczące naruszeń przepisów ruchu drogowego w zakresie przekraczania dopuszczalnej prędkości lub niestosowania się do sygnałów świetlnych popełnionych przed dniem 1 lipca 2011 r. prowadzone będą na podstawie przepisów obowiązujących w dniu popełnienia wykroczenia. Art. 10. W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy:

1)  eneralny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekaże znajdujące się w jego władaniu stacjonarne urządzenia G rejestrujące oraz obudowy na te urządzenia Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Przekazanie nastąpi w drodze protokołów zdawczo-odbiorczych;

2)  arządcy dróg usuną urządzenia rejestrujące oraz obudowy na te urządzenia zainstalowane w pasie dróg publicznych, z eksploatowane przez podmioty inne niż Policja, zarządcy dróg, straże gminne (miejskie) oraz Inspekcja Transportu Drogowego;

3)  omendant Główny Policji, zarządcy dróg z wyłączeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, oraz K komendanci straży gminnych (miejskich) przekażą Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego wykazy stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia zainstalowanych w pasie dróg publicznych odpowiednio przez: Policję, zarządców dróg oraz straże gminne (miejskie), ze wskazaniem typu (modelu) zainstalowanego

Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 1265

urządzenia rejestrującego lub obudowy na to urządzenie, szczegółowym określeniem miejsca ich instalacji oraz opisem infrastruktury technicznej towarzyszącej instalacji, a także wyszczególnieniem znajdującego się w ich posiadaniu wyposażenia technicznego niezbędnego do eksploatacji wyżej wymienionych urządzeń obejmującego klucze oraz hasła (kody) dostępu. Art. 11. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:

1) (uchylony);

2) art. 1 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 129g ust. 1–3 oraz art. 129h ust. 1–4;

3) art. 3 w zakresie dotyczącym art. 20c – które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2011 r.”;

12)  rt. 2–11 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 249, poz. 1656), które a stanowią: „Art. 2.

1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Główny Inspektor Transportu Drogowego przejmuje sprawy, prowadzone na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 3, art. 13 ust. 2 i 4, art. 15, art. 16, art. 18 ust. 2, art. 19, art. 23–25, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1, art. 32b, art. 32c, art. 32e, art. 33 ust. 8, art. 34 ust. 5, art. 35 ust. 2 oraz art. 42 ust. 3 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 6 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 w zakresie zadań i kompetencji podlegających przekazaniu na podstawie niniejszej ustawy, wszczęte a niezakończone przed dniem jej wejścia w życie ostateczną decyzją.

2. Z dniem wejścia w życie ustawy w toczących się postępowaniach sądowych i administracyjnych, których stroną jest minister właściwy do spraw transportu, w zakresie zadań i kompetencji podlegających przekazaniu na podstawie tej ustawy, w miejsce ministra właściwego do spraw transportu, stroną staje się Główny Inspektor Transportu Drogowego.

3. Minister właściwy do spraw transportu przekaże Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego akta spraw prowadzonych przez jednostkę, o której mowa w art. 17 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zwaną dalej „jednostką”.

4. Przekazanie akt spraw, o którym mowa w ust. 3, następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego zawierającego wykaz spraw i przekazywanych dokumentów. Art. 3. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rejestr wydanych świadectw kierowcy i rejestr pojazdów i przedsiębiorców wykonujących międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne, o których mowa w art. 32e ust. 1 i art. 34 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się rejestrem wydanych świadectw kierowcy i rejestrem podmiotów i pojazdów wykonujących przewóz drogowy na potrzeby własne, o których mowa w art. 32e i art. 34 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Art. 4. Decyzje ministra właściwego do spraw transportu, w zakresie zadań i kompetencji podlegających przekazaniu na podstawie ustawy, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują moc. Art. 5. Do jednostki nie stosuje się przepisu art. 87 ust. 1 i art. 89 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, z późn. zm.a)). Art. 6.

1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Główny Inspektorat Transportu Drogowego przejmuje prawa, należności i zobowiązania jednostki. Przekazanie aktywów trwałych i innych składników majątkowych pozostających w dyspozycji jednostki następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.

2. Zobowiązania jednostki, o których mowa w ust. 1, zostaną rozliczone ze środków zgromadzonych na rachunku bankowym tej jednostki, przekazanych na rachunek bankowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, z tym że środki pieniężne stanowiące nierozliczone nadpłaty z tytułu opłat za wydane przez jednostkę dokumenty i kaucje stanowiące zabezpieczenie na pobierane karty opłat przechodzą z dniem 1 stycznia 2011 r. na wyodrębniony rachunek bankowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w celu zwrotu tych nadpłat i kaucji. Art. 7.

1. Z dniem 1 stycznia 2011 r. pracownicy jednostki stają się pracownikami Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego zatrudnionymi na stanowiskach urzędniczych w  rozumieniu ustawy z  dnia 21 listopada 2008  r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1706). Przepis art. 231 §4 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio.

 miany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 219, poz. 1706 oraz z 2010 r. Nr 96, poz. 620, Nr 108, poz. 685, Z Nr 152, poz. 1020, Nr 161, poz. 1078, Nr 226, poz. 1475 i Nr 238, poz. 1578.

a)

Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 1265

2. Dyrektor Generalny Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego niezwłocznie zawiadamia na piśmie pracowników, o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w ich stosunkach pracy. Art. 8. Wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego wykonują zadania, o których mowa w art. 27 ust. 3 i art. 30 ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1, od dnia 1 stycznia 2012 r. Art. 9. Komisja społeczna do spraw podziału zezwoleń zagranicznych powołana na podstawie dotychczasowych przepisów funkcjonuje do końca okresu, na jaki została powołana. Art. 10. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 26 pkt 2, art. 30 ust. 2d, art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 4 i art. 50a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowują moc do czasu wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 26, art. 30 ust. 7, art. 32, art. 41 ust. 4 i art. 50a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Art. 11. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem art. 5 i 7, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.”;

13)  rt. 9 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie droa gowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652), który stanowi: „Art. 9. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem:

1) art. 1 pkt 16, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2) art. 1 pkt 9, pkt 12, pkt 13 lit. b i pkt 14, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.”;

14)  rt. 78, 82, 87, 88 i art. 90 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, a poz. 13), które stanowią: „Art. 78. Podmioty prowadzące działalność w zakresie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze śródlądowej mogą ją nadal wykonywać na podstawie posiadanych uprawnień, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2016 r.” „Art. 82.

1. Organizator publicznego transportu zbiorowego wydaje zaświadczenie na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego podmiotowi, który zawarł umowę na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym przed dniem wejścia w życie ustawy. Zaświadczenie wydaje się przed dniem wygaśnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, na okres ważności umowy.

2. Operator publicznego transportu zbiorowego, który w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2016 r. zawarł umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie drogowym, zwolniony jest z obowiązku posiadania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowych transporcie drogowym, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.b)).” „Art. 87.

1. W terminie do dnia 31 grudnia 2016 r. podmioty prowadzące działalność w zakresie krajowego regularnego przewozu osób są obowiązane uwzględniać uprawnienia pasażerów do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego w transporcie drogowym i kolejowym, zgodnie z dotychczasowymi przepisami.

2. W terminie, o którym mowa w ust. 1, finansowanie ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego odbywa się na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.

3. Umowy określające zasady przekazywania przewoźnikom dopłat do utraconych przychodów z tytułu stosowania ulg ustawowych, zawarte na podstawie art. 8a ust. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 68, zachowują ważność przez okres, na który zostały zawarte, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2016 r. Art. 88. W terminie do dnia 31 maja 2015 r. minister właściwy do spraw transportu przekaże Komisji Europejskiej sprawozdanie, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.” „Art. 90. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2011 r., z wyjątkiem art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 68 pkt 2 i 3 oraz art. 73 pkt 1 lit. a, pkt 2–8, pkt 10 lit. a i pkt 11 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.”;

b)

 miany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 1238 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r. Z Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1574, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206, Nr 86, poz. 720 i Nr 98, poz. 817 oraz z 2010 r. Nr 43, poz. 246, Nr 164, poz. 1107, Nr 225, poz. 1466, Nr 247, poz. 1652 i Nr 249, poz. 1656.

Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 1265

15)  rt.  139 ustawy z  dnia 5 stycznia 2011  r. o  kierujących pojazdami (Dz. U. Nr  30, poz.  151 i Nr  92, poz.  530 oraz a z 2012 r. poz. 113), który stanowi: „Art. 139. Ustawa wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., z wyjątkiem:

1) art. 125 pkt 9, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2) art. 110, który wchodzi w życie po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia.”;

16)  rt. 2–4 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48, poz. 247), które stanowią: a „Art. 2. Termin na przeprowadzenie egzaminów, co do których wnioski o  ich przeprowadzenie złożone zostały przed dniem wejścia w życie ustawy, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy. Art. 3. Przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy. Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.”;

17)  rt. 98 i art. 105 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiora ców (Dz. U. Nr 106, poz. 622 i Nr 187, poz. 1110), które stanowią: „Art. 98. Do postępowań w sprawach:

1)   uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na hodowli zwierząt laboratoryjnych o lub dostarczaniu zwierząt doświadczalnych, o której mowa w art. 13 ustawy wymienionej w art. 68,

2) o uznanie związków hodowców lub innych podmiotów, o których mowa w art. 17 i 21 ustawy wymienionej w art. 84, o

3)   wydanie zgody na prowadzenie księgi, o której mowa w art. 18 ust. 1, oraz rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 84,

4)   uzyskanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, o którym o mowa w art. 4 ustawy wymienionej w art. 85, o

5)   udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, o których mowa w art. 15 ustawy wymienionej w art. 21, o

6)   udzielenie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i  technologią o  przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, o  których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 36,

7) o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 19b i 50a ustawy wymienionej w art. 17,

8) wniosków o wydanie zaświadczenia, o których mowa w art. 33 ust. 6 ustawy wymienionej w art. 37 – wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.” „Art. 105. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem:

1) art. 36 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2) art. 44 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2011 r.;

3) (uchylony).”;

18)  rt. 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji a i identyfikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 134, poz. 780), który stanowi: „Art. 5. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 20, 21 i 28, art. 2 i art. 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.”;

19)  rt. 3 i 4 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o drogach publicznych a (Dz. U. Nr 159, poz. 945), które stanowią: „Art. 3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 69 ust. 3a i art. 76 ust. 4 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 69 ust. 3a i art. 76 ust. 4 pkt 1 ustawy, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 1265

Art. 4. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 2 i 15, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.”;

20)  rt. 3 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz ustawy o transporcie drogowym a (Dz. U. Nr 168, poz. 1005), który stanowi: „Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”;

21)  rt. 125, 127, 132 i art. 135 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, a poz. 1367 i Nr 244, poz. 1454), które stanowią: „Art. 125.

1. Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają ważne świadectwo doradcy wydane na podstawie dotychczasowych przepisów i przedłużające ważność świadectwa doradcy, uważa się za spełniające wymagania określone w ustawie.

2. Zaświadczenia ADR, świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, świadectwa doradcy, świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR oraz świadectwa dopuszczenia statku ADN i tymczasowe świadectwa dopuszczenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność w zakresie i przez okres, na który zostały wydane.” „Art. 127. W sprawach:

1) o nadanie uprawnień doradcy,

2) o wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR w zakresie opłat – wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.” „Art. 132.

1. Główny Inspektor Transportu Drogowego, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego i komisja, o której mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, przekażą, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, katalog pytań egzaminacyjnych dotyczących egzaminu dla doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego.

2. Katalog pytań, o którym mowa w ust. 1, może być stosowany przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.” „Art. 135. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem:

1) art. 124, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2) art. 131 i art. 132, które wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.”;

22)  rt. 10 i art. 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych a ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), które stanowią: „Art. 10. Przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Art. 11. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.”;

23) art. 2 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 661), który stanowi: „Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”. Marszałek Sejmu: E. Kopacz

Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 1265

Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 września 2012 r. (poz. 1265)

USTAWA z dnia 6 września 2001 r. otransporcie drogowym1) Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1.

1. Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania:

1) krajowego transportu drogowego;

2) międzynarodowego transportu drogowego;

3) niezarobkowego krajowego przewozu drogowego;

4) niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego. 2.2) Ustawa określa również:

1) zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego; 2)3) odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego: a) podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, b) kierowców, c) osób zarządzających transportem, d) innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym.

 iniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich: N

1)  yrektywy 76/914/EWG z dnia 16 grudnia 1976 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia kierowców w transporcie drogod wym (Dz. Urz. WE L 357 z 29.12.1976);

2)  yrektywy 84/647/EWG z dnia 19 grudnia 1984 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu d drogowego rzeczy (Dz. Urz. WE L 335 z 22.12.1984);

3)  yrektywy 88/599/EWG z dnia 23 listopada 1988 r. w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy wykonaniu rozporząd dzenia (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 325 z 29.11.1988);

4)  yrektywy 90/398/EWG z dnia 24 lipca 1990 r. zmieniającej dyrektywę 84/647/EWG w sprawie użytkowania pojazdów najmowad nych bez kierowców w celu drogowego przewozu rzeczy (Dz. Urz. WE L 202 z 31.07.1990);

5)  yrektywy 92/106/EWG z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dla niektórych typów transportu kombid nowanego towarów między państwami członkowskimi (Dz. Urz. WE L 368 z 17.12.1992);

6)  yrektywy 98/76/WE z dnia 1 października 1998 r. zmieniającej dyrektywę 96/26/WE w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika d drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, mająca na celu ułatwienie im korzystania z prawa swobody przedsiębiorczości w dziedzinie transportu krajowego i międzynarodowego (Dz. Urz. WE L 277 z 14.10.1998);

7)  yrektywy 1999/62/WE z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez d pojazdy ciężarowe (Dz. Urz. WE L 187 z 20.07.1999);

8)  yrektywy 2000/30/WE z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszad jących się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 203 z 10.08.2000). Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie – z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej – dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.

2)   brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie W niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 192, poz. 1381), która weszła w życie z dniem 3 listopada 2007 r.

3)   brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych W innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1)

Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 1265

Art. 2. Na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedziby może go wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie. Art. 3.

1. Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów:

1)  rzeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – w niezarobkowym przewozie p drogowym osób;

2)    dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w  transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym o przewozie drogowym rzeczy; 3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego. 1a.4) Przepisy ustawy stosuje się do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego:

1)  rzestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami na zasadach określonych w  ustawie z  dnia p 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137);

2)  rawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. p o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.5)).

2. Do przewozów drogowych wykonywanych:

1) w ramach powszechnych usług pocztowych,

2) w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych,

3) przez podmioty niebędące przedsiębiorcami,

4) w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej – stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Art. 4. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1)  rajowy transport drogowy – podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub k rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)  iędzynarodowy transport drogowy – podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu m osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

3) ransport drogowy – krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje rówt nież: a)  ażdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, k niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy;

 odany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o drogach publicznych D (Dz. U. Nr 159, poz. 945), która weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2011 r.

5)  miany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 23, poz. 136 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r. Z Nr 54, poz. 326, Nr 218, poz. 1391 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 19, poz. 100 i 101, Nr 86, poz. 720 i Nr 168, poz. 1323, z 2010 r. Nr 106, poz. 675, Nr 152, poz. 1018 i Nr 225, poz. 1466, z 2011 r. Nr 5, poz. 13, Nr 159, poz. 945 i Nr 222, poz. 1321 oraz z 2012 r. poz. 472 i 965.

4)

Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 1265

4)  iezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pan sażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c)   przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez w niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych;

5)  iezarobkowy krajowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne wykonywany na terytorium Rzeczypospolitej n Polskiej;

6)  iezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne wykonywany z przekroczeniem gran nicy Rzeczypospolitej Polskiej; 6a) przewóz drogowy – transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 561/2006”; 7)6) przewóz regularny – publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w  ustawie i  w  ustawie z  dnia 15 listopada 1984  r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z  2012  r. poz. 1173); 7)7) międzynarodowy przewóz regularny – publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu iokreślonymi trasami, realizowany wcałości lub wczęści poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 7a) (uchylony);8)

8) inia komunikacyjna – połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami wskazanymi w rozkładzie l jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób; 8a) przystanek – miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkładzie jazdy, z  uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca;

9) przewóz regularny specjalny – niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób;

10)  rzewóz wahadłowy – wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejp scem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b)  iejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejm sce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km;

11)  rzewóz okazjonalny – przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo p przewozu wahadłowego;

12)  rzewóz kabotażowy – przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedp siębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku

7.   brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. W Nr 5, poz. 13), który wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

8)  rzez art. 73 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13), która P weszła w życie z dniem 1 marca 2011 r.

6) 7)

Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 1265

13) ransport kombinowany – przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągt nącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener 20-stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego, przy czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej; odcinek przewozu początkowego lub końcowego oznacza przewóz: a)  omiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i najbliższą odpowiednią kolejową stacją załadunkową dla odcinka p początkowego oraz pomiędzy najbliższą odpowiednią kolejową stacją wyładunkową a punktem, gdzie rzeczy są wyładowane, dla końcowego odcinka lub b)  ewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub morskiego portu załadunku lub w wyładunku;

14)  iędzynarodowy transport kombinowany – transport kombinowany, podczas którego następuje przekroczenie granicy m Rzeczypospolitej Polskiej;

15)  rzewoźnik drogowy – przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu p drogowego;

16)  agraniczny przewoźnik drogowy – zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej z w zakresie transportu drogowego na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym znajduje się jego siedziba; 17)9) licencja – decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego; 18)9) zezwolenie – decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu, Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego;

19)  ezwolenie zagraniczne – dokument otrzymany na podstawie umowy międzynarodowej od właściwego organu innego z państwa lub organizacji międzynarodowej przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźnikowi drogowemu i  upoważniający go do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jednokrotnie lub wielokrotnie, do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego terytorium; 19a)10) formularz jazdy – dokument wydawany na podstawie art. 11 ust.

 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16  marca 1992  r. w  sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i  autobusem (Dz. Urz. UE L 74 z 20.03.1992, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 1, str. 306, z późn. zm.) oraz na podstawie umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (Umowa INTERBUS), sporządzonej w Brukseli dnia 11 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 114, poz. 1076);

20)  ertyfikat kompetencji zawodowych – dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji i wiedzy niezbędnych do podc jęcia i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

21) (uchylony); 22)11) obowiązki lub warunki przewozu drogowego – obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: a)  ozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych r w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), b)  ozporządzenia Rady (EWG) nr  684/92 z  dnia 16 marca 1992  r. w  sprawie wspólnych zasad międzynarodowego r przewozu osób autokarem i autobusem, c)  ozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów r rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. Urz. L 95 z 09.04.1992, str. 1–7), d)  ozporządzenia Rady (EWG) nr  3118/93 z  dnia 25 października 1993  r. ustanawiającego warunki wykonywania r w Państwie Członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników niemających siedziby w tym państwie członkowskim (Dz. Urz. L 279 z 12.11.1993, str. 1–16),

  brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. W Nr 249, poz. 1656), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

10) Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

11) Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

  9)

Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 1265

e)  ozporządzenia Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającego warunki dostępu przewoźników nier mających stałej siedziby w  Państwie Członkowskim do transportu drogowego osób w  Państwie Członkowskim (Dz. Urz. L 4 z 08.01.1998, str. 10–14), f)  ozporządzenia Komisji (WE) nr 2121/98 z dnia 2 października 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosor wania rozporządzeń Rady (EWG) nr 684/92 i (WE) nr 12/98 w zakresie dokumentów dla przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. Urz. L 268 z 03.10.1998, str. 10–26), g)  ozporządzenia Rady (WE) nr  1/2005 z  dnia 22 grudnia 2004  r. w  sprawie ochrony zwierząt podczas transportu r i  związanych z  tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i  93/119/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. L 3 z 05.01.2005, str. 1–44), h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, i)  ozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszr czania odpadów (Dz. Urz. L 190 z 12.07.2006, str. 1–98), j)  ozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego r wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i  uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51–71), k)  ozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego r wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. L 300 z  14.11.2009, str. 72–87), r l)  ozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE) nr  1073/2009 z  dnia 21 października 2009  r. w  sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. L 48 z 23.02.2011, str. 19), m) ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, n) ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 i 951), o) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, p) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, z późn. zm.12)), r) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155), u s)  stawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, z późn. zm.13)), t)  stawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, z późn. u zm.14)), u)  stawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.

U. Nr 124, poz. 859, z 2010 r. u Nr 28, poz. 145 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622), u w)  stawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 i Nr 228, poz. 1368), x)  stawy z  dnia 19 sierpnia 2011  r. o  przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr  227, poz.  1367 i  Nr  244, u poz. 1454), y) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Rozdział 2 Zasady podejmowania iwykonywania transportu drogowego Art. 5.

1. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej „licencją”.

2. Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy.

 miany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 69, poz. 625, Nr 92, poz. 880 i Nr 96, poz. 959, Z z 2005 r. Nr 33, poz. 289 i Nr 175, poz. 1462, z 2006 r. Nr 249, poz. 1830, z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 79, poz. 668 i Nr 92, poz. 753, z 2010 r. Nr 47, poz. 278, z 2011 r. Nr 230, poz. 1373 oraz z 2012 r. poz. 908 i 985.

13) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 99, poz. 661 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016.

14)  miany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 230, poz. 1511 oraz Z z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 122, poz. 696 i Nr 171, poz. 1016.

12)

Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 1265

3. Przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli:

1)  złonkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku c innego przedsiębiorcy – osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a)  ostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu z w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, w b)  ydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

2)  rzynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem p drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych;

3)  osiada sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drop gowego określony dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości: a) 9000 euro – na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego, b) 5000 euro – na każdy następny pojazd samochodowy, c) 50 000 euro – przy wykonywaniu transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b; 4)15) przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku; 4)16) przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy izatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, atakże inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr30, poz.151, zpóźn. zm.17)) oraz winnych przepisach określających wymagania wstosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu wkomunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku;

5) posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany.

4. Wymagań, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, nie stosuje się wobec przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy wyłącznie w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b.

5. Posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego potwierdza się:

1) rocznym sprawozdaniem finansowym;

2) dokumentami potwierdzającymi: a) dysponowanie środkami pieniężnymi w gotówce lub na rachunkach bankowych lub dostępnymi aktywami, b) posiadanie akcji lub udziałów lub innych zbywalnych papierów wartościowych, c) udzielenie gwarancji lub poręczeń bankowych, d) własność nieruchomości.

6. Przy ocenie sytuacji finansowej, o której mowa w ust. 3 pkt 3, stosuje się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski, obowiązujący w ostatnim dniu roku poprzedzającego rok, w którym ocena ta jest dokonywana.

W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku

16.   brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 i Nr 92, W poz. 530 oraz z 2012 r. poz. 113), która wejdzie w życie z dniem 19 stycznia 2013 r.

17)  miany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 92, poz. 530, Nr 106, poz. 622, Nr 205, poz. 1210, Nr 227, Z poz. 1367 i Nr 244, poz. 1454 oraz z 2012 r. poz. 113.

15) 16)

Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 1265

Art. 6.

1. Licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5;

2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy: a)18) spełniają wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym, a)19) spełniają wymagania określone wprzepisach ustawy iwprzepisach ustawy zdnia 5 stycznia 2011r. okierujących pojazdami, b) nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, lub wykażą się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa w wykonywaniu transportu drogowego nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od nich, d) spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1–4.

2. Egzamin, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, przeprowadzają komisje egzaminacyjne powołane przez starostę. nie. 2a.20) Komisja egzaminacyjna przeprowadza egzamin w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku o jego przeprowadze-

2b.20) W  komisjach egzaminacyjnych nie mogą uczestniczyć osoby wykonujące działalność gospodarczą w  zakresie transportu drogowego taksówką.

3. Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających taksówkarzy, określi, w drodze rozporządzenia, program szkolenia oraz wzór zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, mając na uwadze zakres i obszar działalności, ze szczególnym uwzględnieniem znajomości topografii miejscowości, w której przedsiębiorca prowadzi lub zamierza prowadzić działalność gospodarczą, oraz znajomości przepisów porządkowych, a także określi składniki kosztów szkolenia i egzaminowania oraz wysokość opłat z tego tytułu wynikających.

4. Licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący:

1) gminę;

2) gminy sąsiadujące – po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3)21) miasto stołeczne Warszawę.

5. Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

6. (uchylony).22)

7. (uchylony).22) Art. 7.

1. Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej.

2. Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia licencji w zakresie transportu drogowego jest:

1) w krajowym transporcie drogowym – starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, z zastrzeżeniem pkt 2;

W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku

19. W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.

20)  odany przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48, poz. 247), D która weszła w życie z dniem 7 kwietnia 2011 r.

21) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 20.

22) Przez art. 1 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 20.

18) 19)

Dziennik Ustaw

2) w przewozach taksówkowych: a) na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1 – wójt, burmistrz lub prezydent miasta, b)  a obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 – wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy dla siedziby lub n miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, c) na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 – Prezydent m.st. Warszawy; 3)23) w międzynarodowym transporcie drogowym – Główny Inspektor Transportu Drogowego. Art. 8.

1. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej; 2a)24) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3) określenie rodzaju i zakresu, a w krajowym transporcie drogowym taksówką – także obszaru;

4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji;

5) czas, na jaki licencja ma być udzielona.

3. Do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć:

1) (uchylony);25)

2) (uchylony);25)

3) (uchylony);25)

4)  serokopię certyfikatu kompetencji zawodowych przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem drogowym k w przedsiębiorstwie; 5)26) zaświadczenia albo oświadczenia o niekaralności osób, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1;

6) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3;

7)  świadczenie o  zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o  których mowa w  art.  5 ust.  3 pkt 4 lub o w art. 6 ust. 1 pkt 2;

8)  ykaz pojazdów samochodowych wraz z  kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, w a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. 3a.27) Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 5, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

4. Przy składaniu wniosku o udzielenie licencji nie dołącza się dokumentów, o których mowa:

1) w ust. 3 pkt 4 i 6 – gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką;

2)   ust. 3 pkt 7 i 8 – gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego wyłącznie w zakresie, o którym w mowa w art. 4 pkt 3 lit. b.

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku

9.  odany przez art. 37 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorD ców (Dz. U. Nr 106, poz. 622), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

25) Przez art. 37 pkt 1 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 24.

26) W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 1 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 24.

27) Dodany przez art. 37 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 24.

23) 24)

– 16 –

Poz. 1265

Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 1265

Art. 9.

1. Przedsiębiorca zamierzający podjąć działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego może ubiegać się o przyrzeczenie udzielenia licencji, zwane dalej „promesą”.

2. W postępowaniu o udzielenie promesy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące udzielenia licencji, z wyjątkiem przepisu art. 8 ust. 3 pkt

8. Art. 10.

1. Wnioski o udzielenie licencji rozpatruje się według kolejności ich złożenia.

2. W razie niespełnienia przez przedsiębiorcę warunków, o których mowa w art. 5 lub art. 6, odmawia się udzielenia licencji.

3. (uchylony). 3a. (uchylony).

4. (uchylony).

5. (uchylony). Art. 11.

1. W licencji określa się w szczególności:

1) numer ewidencyjny licencji;

2) organ, który udzielił licencji;

3) datę udzielenia licencji;

4) podstawę prawną;

5) przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres;

6) zakres transportu drogowego;

7) rodzaj przewozów;

8) oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówką;

9) czas, na jaki udzielono licencji.

2. (uchylony).

3. Organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji.

4. (uchylony).

5. (uchylony). Art. 12.

1. Licencja na krajowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. 1a. Licencja na krajowy transport drogowy rzeczy uprawnia do wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b, o ile przedsiębiorca posiada zabezpieczenie finansowe w wysokości określonej w art. 5 ust. 3 pkt 3 lit. c. 1b. Licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

2. Licencja na międzynarodowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym. 2a. Licencja, o której mowa w ust. 2, uprawnia również do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonych.

3. Licencja nie zastępuje zezwoleń wymaganych przepisami ustawy lub umów międzynarodowych.

Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 1265

Art. 13.

1. Licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Organ, który udzielił licencji, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z niej wynikające w razie:

1)  mierci osoby fizycznej posiadającej licencję i wstąpienia na jej miejsce spadkobiercy, w tym również osoby fizycznej ś będącej wspólnikiem w szczególności spółki jawnej lub spółki komandytowej,

2) połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z odrębnymi przepisami, przedsiębiorcy posiadającego licencję,

3) (uchylony) – pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę, przejmującego uprawnienia wynikające z licencji, wymagań określonych w art. 5 ust. 3.

3. Postępowanie, o którym mowa w ust. 2, wszczyna się na wniosek. 4.28) Główny Inspektor Transportu Drogowego może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić zgodę na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji przez spółki akcyjne, spółki komandytowe lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w których spółka posiadająca licencję posiada akcje lub udziały, jeżeli zawarły one umowę leasingu lub dzierżawy na używanie pojazdu samochodowego zgłoszonego do prowadzenia działalności objętej licencją, pod warunkiem spełnienia przez te spółki wymagań określonych w art. 5 ust. 3. Art. 14.

1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji.

3. (uchylony).

4. (uchylony). 5.29) Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji. Art. 14a.30)

1. Przewoźnik drogowy może zawiesić, w całości albo w części wykonywanie transportu drogowego na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

2. Przewoźnik drogowy zawieszający wykonywanie transportu drogowego jest obowiązany w terminie 14 dni od dnia, w którym rozpoczęty został okres zawieszenia:

1)  awiadomić organ, który udzielił licencji o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego; w zawiadomieniu podaje z się: a) okres, na który zawieszono wykonywanie transportu drogowego, b) iczbę wypisów z  licencji odpowiadającą liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania l przewozów drogowych – w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania transportu drogowego;

2) zwrócić do organu, który udzielił licencji: a) wszystkie wypisy z licencji – w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego w całości, b)  ypisy z licencji odpowiadające liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania przewozów w drogowych – w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania transportu drogowego.

3. Organ, który udzielił licencji wydaje z urzędu zwrócone wypisy w terminie 7 dni przed upływem okresu, na jaki zostało zawieszone wykonywanie transportu drogowego.

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku

9. Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

30)  odany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych D ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 246), która weszła w życie z dniem 3 kwietnia 2010 r.

28) 29)

Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 1265

4. Jeżeli wykonywanie transportu drogowego zostało zawieszone na okres przekraczający 3 miesiące, organ który udzielił licencji dokonuje, w terminie 14 dni od dnia spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 2, zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji i wypisów z licencji z zastrzeżeniem ust. 5, proporcjonalnie do:

1) okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego;

2) liczby zawieszonych wypisów z licencji.

5. (uchylony).31)

6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i warunki zwrotu części opłaty, uwzględniając zasadę proporcjonalnego zwrotu opłaty, o której mowa w ust. 4. Art. 15.

1. Licencję cofa się:

1) w przypadku gdy: a) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, b)  rzedsiębiorca nie podjął działalności objętej licencją w ciągu 6 miesięcy od dnia jej wydania, pomimo wezwania p organu licencyjnego do jej podjęcia;

2) jeżeli jej posiadacz: a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, r b)  ażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, c)32) odstąpił licencję lub wypis z licencji osobie trzeciej, d)  aprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoz liczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy, e) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców;

3) eżeli posiadacz licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką samowolnie zmienia wskazania urządzeń j pomiarowo-kontrolnych, zainstalowanych w pojeździe;

4) (uchylony).33)

2. Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w  przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a. 2a.34) Przepisu ust. 1 pkt 2 lit. d nie stosuje się, jeżeli przewoźnik zawiadomił organ, który udzielił licencji, o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego, w trybie i na zasadach określonych w art. 14a.

3. Licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz:

1) nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83;

2) rażąco lub wielokrotnie narusza przepisy w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiaru pojazdu;

3) zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań: a)  elnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarc czej w zakresie transportu drogowego, b) wobec kontrahenta;

Przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku

9. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 20.

33) Przez art. 37 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 24.

34) Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

31) 32)

Dziennik Ustaw

4) samowolnie: a)  mienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojeździe, z zaz strzeżeniem ust. 1 pkt 3, b) zmienia lub usuwa dane zapisane w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy i karcie przedsiębiorstwa.

4. Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dokumenty, o  których mowa w  art.  11, organowi, który udzielił licencji, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

5. W przypadku cofnięcia licencji nie może być ona ponownie udzielona wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna. Art. 16.

1. Licencja wygasa w razie:

1) upływu okresu, na który została udzielona;

2) zrzeczenia się jej, z zastrzeżeniem ust. 3;

3) śmierci posiadacza licencji, z zastrzeżeniem ust. 4; l

4) ikwidacji albo postanowienia o upadłości przedsiębiorcy, któremu została udzielona, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2.

2. Przepis art. 15 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3. Przedsiębiorca nie może zrzec się licencji w przypadku wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji.

4. W razie śmierci osoby fizycznej posiadającej licencję organ, który jej udzielił, na wniosek osoby, która złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, wyraża zgodę, w drodze decyzji administracyjnej, na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji przez okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty śmierci posiadacza tej licencji. Art. 16a.35)

1. W razie cofnięcia licencji lub jej wygaśnięcia przedsiębiorca ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli, dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać transport drogowy.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do:

1) przedsiębiorcy, na którego przeniesione zostały uprawnienia z licencji w trybie, o którym mowa w art. 13 ust. 2;

2)  rzedsiębiorcy albo osoby fizycznej, którzy posiadali licencję i zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej lub p wykonywania przewozu drogowego. Art. 17.

1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory licencji i wypisu z licencji, uwzględniając zakres niezbędnych danych.

2. (uchylony).36) Art. 17a. (uchylony).37) Art. 17b. Minister właściwy do spraw transportu może ogłosić, w drodze obwieszczenia, wykaz państw, w stosunku do których jest wymagane posiadanie zezwolenia zagranicznego w międzynarodowym transporcie drogowym. Rozdział 3 Transport drogowy osób Art. 18. 1.38) Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia:

1) w krajowym transporcie drogowym – wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: a) wójta – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy, b)  urmistrza albo prezydenta miasta – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej, b

Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku

3. Przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

37) Przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

38) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 40.

35) 36)

– 20 –

Poz. 1265

Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 1265

c)  urmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa wart.4 b pkt 7a8) – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art.4 pkt 7a lit.a8) albo lit.b8), d)  urmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art.4 pkt 7a8) – b na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny, d1) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu, s e)  tarostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a–d1, f)  arszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunim kacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa, g)  arszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marm szałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa; 2)39) w międzynarodowym transporcie drogowym: a)  ydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego – dla linii komunikacyjnych wykraczających poza w obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, b)  ydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego Unii Eurow pejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym – dla linii komunikacyjnych niewykraczających poza obszar tych państw. 1.40) Wykonywanie:

1)  rzewozów regularnych specjalnych wkrajowym transporcie drogowym – wymaga zezwolenia wydanego, wzap leżności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez: a) wójta, burmistrza albo prezydenta miasta – na wykonywanie przewozów na obszarze gminy (miasta), b)  urmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono realizację zadań wzakresie przewozów – na wykob nywanie przewozów na obszarze objętym porozumieniem, c)  arząd związku międzygminnego – na linii komunikacyjnej lub sieci komunikacyjnej na obszarze gmin twoz rzących związek międzygminny, d)  rezydenta miasta na prawach powiatu, wuzgodnieniu zwłaściwym starostą ze względu na planowany zasięg p przewozów – na wykonywanie przewozów na obszarze miasta isąsiedniego powiatu, e)  tarostę, wuzgodnieniu zwójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowas ny zasięg przewozów – na wykonywanie przewozów na obszarze powiatu, zwyłączeniem przewozów określonych wlit.a–d, f)  arszałka województwa, wuzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany zasięg przewozów m – na wykonywanie przewozów wykraczających poza obszar jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa, g)  arszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu m zmarszałkami województw właściwymi ze względu na planowany zasięg przewozów – na wykonywanie przewozów wykraczających poza obszar jednego województwa;

39) 40)

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku

9. W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.

Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 1265

2)  rzewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w międzynarodowym transporcie drogowym – p wymaga zezwolenia wydanego przez: a)  łównego Inspektora Transportu Drogowego – dla linii komunikacyjnych wykraczających poza obszar G państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia oWolnym Handlu (EFTA) – stron umowy oEuropejskim Obszarze Gospodarczym, G b)  łównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy oEuropejskim Obszarze Gospodarczym – dla linii komunikacyjnych niewykraczających poza obszar tych państw. 1a.38) Nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy. 1a.40) Nie wymaga uzyskania zezwolenia:

1)  ymczasowe wykonywanie przewozów osób wprzypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń wprzewot zach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy;

2)  ykonywanie przewozów regularnych specjalnych organizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego w wkrajowym transporcie drogowym – oile wśrodkach transportu znajduje się dokument stwierdzający uprawnienie do ich wykonywania. 1b. W przypadku zakłóceń, o których mowa w ust. 1a, przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie którego przewozy są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające warunki i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi, o którym mowa w ust. 1 pkt

1. 2.41) Wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli:

1) ym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do t miejsca początkowego albo

2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo

3)  olega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy p osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt

2. 4.42) Organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, i Główny Inspektor Transportu Drogowego wydają przedsiębiorcy wypis albo wypisy z zezwoleń w liczbie określonej we wniosku przedsiębiorcy. 4a.43) Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. 4b.44) Dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku

9. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

43)  odany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku

20. D

44)  odany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 20; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja D 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 661), która weszła w życie z dniem 29 czerwca 2012 r.

41) 42)

Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 1265

c)  o ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest p na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa – niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. 5.45) Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2)  mieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony u internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Art. 18a.46) Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych przejazdów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem, w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg. Art. 18a. (uchylony).47) Art. 18b.46)

1. Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

1)  o przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom d technicznym;

2)  ozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie r jazdy przystankach lub dworcach autobusowych;

3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy; n

4)  ależność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących;

5)   kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany przez przewoźnika w lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy;

6)  ennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w każdym autobusie wykonującym c regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi także zawierać ceny biletów ulgowych: o a)  kreślone na podstawie odrębnych ustaw, a w szczególności ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1138), b)  ynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanowił te ulgi, ustaw lił z przewoźnikiem w drodze umowy warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg;

7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

2. Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się:

1) używania do przewozu: a) innych pojazdów niż autobusy, b) autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku

44. W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 47.

47) Przez art. 73 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.

45) 46)

Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 1265

2)  orzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierak jąca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

3) zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

4) pobierania należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości pasażerów;

5) naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Art. 18b. (uchylony).47) Art. 19.48) 1.49) Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot:

1)  ający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub pańm stwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

2)  ykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, w Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje, w  drodze decyzji administracyjnej, Główny Inspektor Transportu Drogowego. Przepisy art. 22 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego, pod warunkiem dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogowych. Art. 19a.

1. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić wymóg posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą przez zagranicznych przewoźników z niektórych państw mając na uwadze zasadę wzajemności.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez osób podróżnych. 3.50) Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, Główny Inspektor Transportu Drogowego. Art. 20.

1. W zezwoleniu określa się w szczególności:

1) warunki wykonywania przewozów;

2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów;

3) miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób. 1a. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia, o którym mowa w art. 19a, oraz wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa w art. 18, uwzględniając zakres niezbędnych danych, a także mając na uwadze przepisy rozporządzenia nr 2121/98/WE z dnia 2 października 1998 r. określającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń nr  684/92/EWG i  nr  12/98/WE, w  sprawie dokumentów wymaganych w  międzynarodowym transporcie osób wykonywanym autobusami i autokarami (Dz. Urz. WE L 268 z 03.10.1998). Art. 20a.

1. Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych.

  brzmieniu ustalonym przez art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem W Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 176, poz. 1238), która weszła w życie z dniem 10 października 2007 r.

49) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

50) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

48)

Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 1265

2. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.

3. Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana na okres dłuższy niż okres ważności zezwolenia.

4. Przepisy art. 20 i 22 stosuje się odpowiednio. Art. 21.

1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż: 1)51) 5 lat – na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych; 1)52) 5 lat – na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych lub międzynarodowych przewozów regularnych;

2) rok – na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kserokopię licencji i dokumenty, o których mowa w art. 22.

3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się, na wniosek przedsiębiorcy, na okres nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 23 pkt 2 i art. 24 ust. 4. Art. 22. 1.53) Do wniosku o  wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w  krajowym transporcie drogowym dołącza się:

1)  roponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii kop munikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy;

2) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

3)  otwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami p lub zarządzającymi;

4) zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach;

5) cennik;

6) wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy.

1. (uchylony).54) 1a. (uchylony).55) 2.56) Do wniosku o  wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w  międzynarodowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, dołącza się: r

1)  ozkład jazdy uzgodniony z zagranicznym przewoźnikiem drogowym przewidzianym do prowadzenia przewozów regularnych na danej linii regularnej, uwzględniający przystanki, czas odjazdów i przyjazdów, przejścia graniczne oraz długość linii regularnej podaną w kilometrach i odległości między przystankami;

2) kopię umowy z zagranicznym przewoźnikiem drogowym o wspólnym prowadzeniu linii regularnej;

3) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców;

4) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

5) cennik.

W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku

52. W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.

53) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 54.

54) Przez art. 73 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7.

55) Przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wszedł w życie z dniem 1 września 2011 r.

56) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

51) 52)

Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 1265

2a.57) Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, dołącza się dokumenty i informacje, o których mowa w art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem, zwanego dalej „rozporządzeniem Rady (EWG) nr 684/92”.

3. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym dołącza się:

1)  rzebieg trasy przewozu dla każdej grupy osób, uwzględniający miejsce początkowe i docelowe przewozu, długość tej p trasy podaną w kilometrach oraz przejścia graniczne;

2) wykaz terminów przewozów;

3) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu;

4) kopię umowy między organizatorem przewozu a przewoźnikiem drogowym;

5) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców.

4. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się:

1) informację określającą grupę osób, która będzie uprawniona do korzystania z przewozu; p

2)  roponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów i przyjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy;

3) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami; 4)58) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z  przystanków położonych w  granicach administracyjnych miast i obiektów dworcowych dokonane z ich właścicielami lub zarządzającymi. 4)59) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków zlokalizowanych przy drogach publicznych zich właścicielami lub zarządzającymi.

5. Do wniosku w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dołącza się informację potwierdzającą przekazanie marszałkom właściwych województw schematu połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu. 6.60) Do warunków i zasad korzystania z przystanków i obiektów dworcowych, o których mowa w ust. 4 pkt 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym. Art. 22a.61)

1. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1:

1)  dmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogoo wym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji;

2)  ogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie m drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności: a)  ostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników, b)  ostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na z liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

Dodany przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku

9.   brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wszedł w życie z dniem 1 września 2011 r.; W w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 59.

59) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.

60) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wszedł w życie z dniem 1 września 2011 r.

61) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 66.

57) 58)

Dziennik Ustaw c) (uchylona),62) d)  nioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niew zgodnie z posiadanym zezwoleniem.

2. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić udzielenia zezwolenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i d.

3. Podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób.

4. (uchylony).63)

5. Analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co najmniej raz w roku, z uwzględnieniem:

1) stniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości kursów oraz ich dostosowai nie do potrzeb społecznych;

2)  otychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji przewozów i stosowanych taryf; d

3) przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych;

4)  iejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania przestrzennego województwa. m

6. Organ przeprowadzający analizę, o której mowa w ust. 3, zasięga opinii w sprawie proponowanych zmian w zakresie udzielanych lub zmienianych zezwoleń od organizacji konsumentów. 7.64) Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą realizować zadania, o których mowa w ust. 3, przez własne jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty.

8. (uchylony).65) Art. 22a.66) Organy, októrych mowa wart.18 ust.1 pkt 1, mogą odmówić wydania zezwolenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, wprzypadku gdy:

1)  nioskodawca nie jest wstanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając zpojazdów pozow stających wjego bezpośredniej dyspozycji;

2)  nioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy w niezgodnie zposiadanym zezwoleniem. Art. 22b.

1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania.

2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia. Art. 23.67)

1. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej:

1)  dmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w  międzynarodowym transporcie drogoo wym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, gdy: w a)  nioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając ze sprzętu pozostającego w jego bezpośredniej dyspozycji,

Przez art. 37 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku

24. Przez art. 37 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 24.

64) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

65) Przez art. 37 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 24.

66) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.

67) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

62) 63)

– 27 –

Poz. 1265

Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 1265

b)  rojektowana linia regularna będzie stanowiła bezpośrednie zagrożenie dla istnienia już zatwierdzonych linii regularp nych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników, c)  ostanie wykazane, iż wydanie zezwolenia poważnie wpłynęłoby na rentowność porównywalnych usług kolejowych z na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, m d)  ożna wywnioskować, że usługi wymienione we wniosku są nastawione tylko na najbardziej dochodowe spośród usług istniejących na danych trasach;

2)  oże odmówić udzielenia zezwolenia na wykonywanie w  międzynarodowym transporcie drogowym przewozów, m o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych lub zezwolenia na wykonywanie przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 18 ust. 2, gdy przedsiębiorca: a) nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu, b) nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co najmniej przez 3 miesiące, c) wykonuje przewozy bez wymaganego zezwolenia.

2. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust.

 1 pkt 2 lit. b, na zasadach określonych w art. 7 i 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92. Art. 24.67) 1.68) Zezwolenie zmienia się na wniosek jego posiadacza w razie zmiany: 1) oznaczenia przedsiębiorcy; 2) siedziby i adresu przedsiębiorcy. 2.68) Zezwolenie może być zmienione na wniosek jego posiadacza w razie zmiany: 1)  rzebiegu linii regularnej, rozkładu jazdy, zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania lub zmian p godzin odjazdów z poszczególnych przystanków; 2)  agranicznego przewoźnika drogowego, z którym zawarto umowę o wspólnym prowadzeniu linii regularnej w międzyz narodowym transporcie drogowym. 3.68) Zezwolenie wygasa w razie: 1) zrzeczenia się zezwolenia, z zastrzeżeniem ust. 6; 2) upływu terminu określonego w zezwoleniu; 3) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 16 ust. 1. 4.68) Zezwolenie cofa się w razie: 1) cofnięcia licencji; 2) naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu; 3)  iewykonywania przez przedsiębiorcę, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co najmniej n przez 3 miesiące; 4)  dstąpienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia powierzenie wykonania przewozu o innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe. 5.68) W razie cofnięcia zezwolenia wniosek o ponowne wydanie zezwolenia nie może być rozpatrzony wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna. 6.68) Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia w przypadku wszczęcia postępowania o cofnięcie zezwolenia.

68)

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 20; wszedł w życie z dniem 7 marca 2011 r.

Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 1265

6a.69) Przepisy ust. 1–6 nie dotyczą zezwoleń, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b.

7. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, przedłuża wydane przez siebie zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, zmienia warunki ich wykonywania, stwierdza utratę ich ważności albo cofa je, na zasadach określonych odpowiednio w art. 8, 9 i 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92. Art. 25.67)

1. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne na przewóz osób pod warunkiem posiadania przez niego licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób.

2. Główny Inspektor Transportu Drogowego:

1) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w razie braku możliwości zapewnienia wystarczającej liczby zezwoleń;

2) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 1;

3) może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 3.

3. Wydanie i odmowa wydania w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zezwolenia zagranicznego na przewóz osób są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

4. Główny Inspektor Transportu Drogowego:

1)  dmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku, o któo rym mowa w ust. 2 pkt 2;

2)  oże odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku, m o którym mowa w ust. 2 pkt

3.

5. Skargi i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych na przewóz osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1, rozpatruje minister właściwy do spraw transportu. Art. 25a.70)

1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. 2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

3. Wysokość kontyngentu zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i w art. 25 ust. 1, ustala, w drodze porozumienia z odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do spraw transportu.

4. Blankiety zezwoleń na wykonywanie przewozów wahadłowych lub zezwoleń na wykonywanie przewozów okazjonalnych, których posiadanie jest wymagane od zagranicznego przewoźnika, wytwarza i przekazuje za granicę, w imieniu ministra właściwego do spraw transportu, Główny Inspektor Transportu Drogowego.

5. Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 25 ust. 1, przyjmuje z zagranicy Główny Inspektor Transportu Drogowe-

go.

Art. 26.71) Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń zagranicznych na przewóz osób, może upoważnić do ich wydawania, w drodze rozporządzenia, polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokumentów związanych z wydawaniem tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń w  urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty tych dokumentów.

Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 20, wszedł w życie z dniem 7 marca 2011 r. Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

71) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

69) 70)

Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 1265

Art. 27.

1. Przy wykonywaniu przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wymagany jest formularz jazdy zawierający w szczególności dane dotyczące oznaczenia przedsiębiorcy, numeru rejestracyjnego pojazdu, rodzaju usługi, miejsca początkowego i miejsca docelowego przewozu drogowego oraz listę imienną przewożonych osób.

2. (uchylony).72) 3.73) Formularz jazdy wydają przewoźnikowi:

1) Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2) wojewódzki inspektor transportu drogowego. 4.73) Wydanie formularza jazdy jest czynnością niestanowiącą decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 27a. (uchylony).74) Rozdział 4 Transport drogowy rzeczy Art. 28. 1.75) Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

3. Przepisy ust. 1 i ust. 2 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez ładunku. Art. 28a.76)

1. Zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany.

2. W  przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o  którym mowa w  art.  28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

3. Kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. W przypadku nieokazania podczas kontroli tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Art. 29.77) 1.78) Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot:

1)  ający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub pańm stwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

2)  ykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, w Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje w  drodze decyzji administracyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego.

 rzez art.  25 ustawy z  dnia 7 maja 2009  r. o  uchyleniu lub zmianie niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych P (Dz. U. Nr 98, poz. 817), która weszła w życie z dniem 10 lipca 2009 r.

73) Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

74) Przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

75) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

76) Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

77) W brzmieniu ustalonym przez art. 28 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 48.

78) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

72)

Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 1265

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego, pod warunkiem dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogowych. Art. 29a.79)

1. Przewóz kabotażowy bez zezwolenia, na podstawie umowy międzynarodowej, może być wykonywany wyłącznie pojazdem samochodowym, z którego dokonano całkowitego albo częściowego rozładunku rzeczy przywiezionych z zagranicy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Pojazd samochodowy, o którym mowa w ust. 1, może być wykorzystany do trzech przewozów kabotażowych w okresie 7 dni, począwszy od dnia, w którym dokonano rozładunku rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Kierujący pojazdem samochodowym, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionych osób, dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, a w szczególności dokumenty przewozowe oraz faktury za wykonane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi przewozowe. Art. 29b.79) Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1,

2) szczegółowe warunki wykorzystania zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1,

3) sposób wypełniania blankietów zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1,

4) wzory zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 – uwzględniając warunki wykorzystania zezwoleń określone w dwustronnych umowach międzynarodowych o wykonywaniu przewozów drogowych oraz zakres niezbędnych danych umieszczonych w zezwoleniach. Art. 29c.80)

1. Wysokość kontyngentu zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1, ustala, w drodze porozumienia z odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do spraw transportu.

2. Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1, wytwarza i przekazuje za granicę, w imieniu ministra właściwego do spraw transportu, Główny Inspektor Transportu Drogowego. go.

3. Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 30 ust. 1, przyjmuje z zagranicy Główny Inspektor Transportu Drogowe-

Art. 30.81) 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne na przewóz rzeczy pod warunkiem posiadania przez niego licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. 2. Przepis art. 25 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3. Wydanie i odmowa wydania w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 1, zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

4. Główny Inspektor Transportu Drogowego:

1)  dmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w  drodze decyzji administracyjnej, w  przypadku, o o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 2;

2)  oże odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadm ku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt

3. 5. Podziału zezwoleń zagranicznych między przewoźnikami drogowymi, o których mowa w ust. 1, dokonuje komisja społeczna powołana przez ministra właściwego do spraw transportu. 6. Komisja, o której mowa w ust. 5, składa się z 7 osób.

Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku

30. Dodany przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

81) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

79) 80)

Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 1265

7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb wyłaniania składu oraz tryb działania komisji społecznej, o której mowa w ust. 5, mając na uwadze usprawnienie sposobu podziału zezwoleń zagranicznych oraz zapewnienie w pracach komisji przedstawicieli polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych. 8. Skargi i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych, o których mowa w ust. 3, rozpatruje minister właściwy do spraw transportu. 9. Przepisy ustawy dotyczące zezwoleń zagranicznych stosuje się do ekopunktów wydawanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2327/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 2003 r. ustanawiającym w ramach stałej polityki transportowej system punktów tranzytowych mający zastosowanie w 2004 r. do samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię (Dz. Urz. WE L 345 z  31.12.2003, str. 30; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 706, z późn. zm.). 10. W przypadku zezwoleń zagranicznych, których wykorzystanie jest uzależnione od spełnienia przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, odpowiedni certyfikat potwierdzający ich spełnienie wydają:

1) Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2) wojewódzki inspektor transportu drogowego. Art. 30a.

1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1)82) rodzaje certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 10, i terminy ich ważności;

2) dokumenty, na podstawie których jest wydawany i wznawiany certyfikat;

3) wzory certyfikatów.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględni w szczególności:

1)  ymagania dyrektywy 96/96/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących badań przyw datności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmienionej dyrektywą 1999/52/WE, dla celów rezolucji CEMT/CM (2001)9/Final;

2) zakres niezbędnych danych umieszczonych w certyfikatach. Art. 31. Wykonywanie międzynarodowego transportu kombinowanego nie wymaga posiadania zezwolenia zagranicznego ani zezwolenia polskiego przez przewoźnika zagranicznego, jeżeli w umowach międzynarodowych, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, przewidziano wzajemne zwolnienie w tym zakresie.

Art. 32.83) Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń zagranicznych na przewóz rzeczy, może, w drodze rozporządzenia, upoważnić do ich wydawania polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokumentów związanych z wydawaniem tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń w  urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty tych dokumentów. Rozdział 4a Świadectwo kierowcy Art. 32a. Do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy.84)

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku

9. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

84)   tym zakresie stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 484/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 1 marca 2002 r. zmieW niające rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 i (EWG) nr 3118/93 w celu ustanowienia świadectwa kierowcy (Dz. Urz. WE L 076 z 19.03.2002).

82) 83)

Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 1265

Art. 32b. 1.85) Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia albo cofa świadectwo kierowcy.

2. Świadectwo kierowcy wydaje się na pisemny wniosek przedsiębiorcy posiadającego licencję na międzynarodowy transport drogowy rzeczy.

3. Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy na okres do 5 lat.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2) imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo kierowcy.

5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:

1) kserokopię licencji;

2) zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39a;

3) kserokopię dokumentu tożsamości;

4) kserokopię prawa jazdy;

5) kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy.

6. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 4, oraz danych zawartych w dokumentach, o których mowa w ust. 5, stosuje się odpowiednio przepis art. 14 ust. 1.

7. Do wygaśnięcia świadectwa kierowcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wygaśnięcia licencji. Art. 32c. 1.86) Organem uprawnionym do przeprowadzania kontroli wydanych świadectw kierowcy jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

2. (uchylony).87) 3.88) Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 85 i art. 90. Art. 32d. (utracił moc). Art. 32e. 1.89) Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr wydanych świadectw kierowcy.

2. (uchylony).90) Rozdział 5 Przewozy na potrzeby własne Art. 33. 1. Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

2. Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych:

1) w ramach powszechnych usług pocztowych;

2)  rzez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności p wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnicW brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku

9. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

87) Przez art. 1 pkt 23 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

88) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

89) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

90) Przez art. 1 pkt 24 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

85) 86)

Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 1265

twa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, z późn. zm.91));

3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. 3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych.

4. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych. 6.92) Wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać informacje i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1–4 i ust. 3 pkt 7 i 8.

7. Przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio. 8.93) Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na czas nieokreślony. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego na okres do 5 lat. 9.93) W  przypadku wykonywania międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie z  wydanym zaświadczeniem Główny Inspektor Transportu Drogowego odmawia wydania nowego zaświadczenia przez okres 3 lat od dnia upływu ważności posiadanego zaświadczenia. 9a.94) W przypadku wykonywania krajowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie z wydanym zaświadczeniem właściwy starosta, w drodze decyzji, stwierdza nieważność zaświadczenia. Wydanie nowego zaświadczenia jest możliwe po upływie 3 lat od dnia stwierdzenia nieważności poprzedniego zaświadczenia.

10. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o  którym mowa w ust. 1, oraz wypisu z tego zaświadczenia, mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2.

11. (uchylony).95) Art. 33a.96) W  razie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu drogowego, podmiot, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2, ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli, dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać przewóz drogowy. Art. 34.

1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne może wymagać uzyskania odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.

2. Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2, obowiązany jest dołączyć zaświadczenie określone w art. 33 ust. 1.

3. Przepis art. 25 oraz art. 30 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

 miany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. 2008 r. Nr 67, poz. 411, Nr 70, poz. 416, Nr 180, poz. 1112, Z Nr 227, poz. 1505, Nr 228, poz. 1507 i Nr 237, poz. 1654 i 1656, z 2009 r. Nr 69, poz. 595, Nr 79, poz. 667 i Nr 97, poz. 800, z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 149, poz. 887, Nr 232, poz. 1378 i Nr 233, poz. 1382 oraz z 2012 r. poz. 637.

92) W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 24.

93) W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 24.

94)  odany przez art. 1 pkt 25 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9; w brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 4 lit. c ustawy, o której D mowa w odnośniku 24.

95) Przez art. 1 pkt 25 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

96) Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

91)

Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 1265

4. Przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne jest wymagany formularz jazdy, o którym mowa w art. 27. 5.97) Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr podmiotów i pojazdów wykonujących międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne.

6. (uchylony).98)

7. (uchylony).98) Art. 34a.

1. Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych, samochody osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.

2. Minister właściwy do spraw transportu w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania oraz sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając rodzaj pojazdu mechanicznego, jego pojemność oraz limit kilometrów w zależności od liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście, właściwych ze względu na miejsce zatrudnienia pracownika. Rozdział 6 Zwolnienie zobowiązku uzyskania zezwolenia Art. 35.

1. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z  obowiązku uzyskania zezwolenia w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej, medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej. 2.99) Zwolnienie, o  którym mowa w  ust.  1, następuje, w  drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

3. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią. Art. 36. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty potwierdzające wykonywanie przez przedsiębiorcę przewozów, o których mowa w art. 35 ust. 1. Rozdział 7 Warunki itryb uzyskiwania certyfikatów kompetencji zawodowych Art. 37.

1. Uzyskanie certyfikatu kompetencji zawodowych wymaga wykazania się wiedzą lub praktyką niezbędnymi do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Osoby legitymujące się co najmniej 5-letnią praktyką przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego lub zarządzania przedsiębiorstwem wykonującym taką działalność otrzymują certyfikat kompetencji zawodowych po uzyskaniu pozytywnego wyniku testu z wiedzy potwierdzającego kompetencje zawodowe.

3. Do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego wymagane jest ponadto wykazanie się znajomością zagadnień w zakresie obowiązujących międzynarodowych umów i przepisów transportowych, przepisów celnych oraz warunków i dokumentów wymaganych do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego.

4. Certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym osób jest jednocześnie certyfikatem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym osób.

5. Certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy jest jednocześnie certyfikatem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym rzeczy. Art. 38.

1. Sprawdzianem znajomości zagadnień, o których mowa w art. 37 ust. 1 i ust. 3, jest egzamin pisemny zdany przed komisją egzaminacyjną.

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku

9. Przez art. 1 pkt 26 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

99) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

97) 98)

Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 1265

2. Minister właściwy do spraw transportu wyznacza jednostki, przy których działają komisje egzaminacyjne.

3. Jednostki, o których mowa w ust. 2, wydają certyfikaty kompetencji zawodowych i przekazują informacje o ich wydaniu do centralnego rejestru tych certyfikatów prowadzonego przez ministra właściwego do spraw transportu. Art. 38a.100)

1. Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów drugiego stopnia, jednolitych studiów magisterskich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych, których program obejmuje cały zakres zagadnień, o których mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  39 ust.  1 pkt 1, zwolnione są z  egzaminu pisemnego, o  którym mowa w art. 38 ust. 1.

2. Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia, jednolitych studiów magisterskich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych, których program obejmuje część zagadnień, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1, zwolnione są z części egzaminu pisemnego, o którym mowa w art. 38 ust. 1, w zakresie dziedzin objętych programem studiów. Art. 39.

1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres zagadnień objętych egzaminem, o którym mowa w art. 38 ust. 1, oraz jego formę;

2) jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 38 ust. 2 i 3;

3) wymagania kwalifikacyjne dotyczące członków komisji egzaminacyjnej i jej skład;

4) wzory certyfikatów kompetencji zawodowych w: a) krajowym transporcie drogowym osób, b) międzynarodowym transporcie drogowym osób, c) krajowym transporcie drogowym rzeczy, d) międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się odrębnie zakres oraz formę testu z wiedzy dla osób, o których mowa w art. 37 ust. 2. Rozdział 7a Kierowcy wykonujący przewóz drogowy Art.39a.1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 1)101) ukończyła: a)  8 lat – w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa 1 jazdy kategorii: – C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, – C1 lub C1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, b)  1 lat – w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa 2 jazdy kategorii: – C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, – D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, –  1 lub D1+E, o ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km i o ile D kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, c)  3 lata – w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa 2 jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną;

100) 101)

Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku

30. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 1265

2)102) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym; 2)103) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011r. okierujących pojazdami, zzastrzeżeniem ust.1a;

3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 5)104) uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej „kwalifikacją”;

6) ukończyła szkolenie okresowe. 1a.105) Kierowca posiadający prawo jazdy kategorii D albo D+E do ukończenia

23. roku życia może być zatrudniony wyłącznie przy wykonywaniu regularnych przewozów osób na liniach komunikacyjnych na trasie nieprzekraczającej 50 km.

2. (uchylony).106)

3. Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 5 i 6, nie stosuje się do kierowcy pojazdu:

1) do kierowania którego wymagane jest prawo jazdy kategorii A1, A, B1, B lub B+E;

2) którego konstrukcja ogranicza prędkość do 45 km/h;

3) wykorzystywanego przez siły zbrojne;

4)  brony cywilnej, jednostek ochrony przeciwpożarowej lub jednostek odpowiedzialnych za utrzymanie bezpieczeństwa o lub porządku publicznego;

5)  oddawanego testom drogowym do celów rozwoju technicznego przez producentów, jednostki badawczo-rozwojowe p lub szkoły wyższe;

6) odbywającego przejazd bez osób lub ładunku: a) w celu dokonania jego naprawy lub konserwacji, b) z miejsca zakupu lub odbioru;

7) używanego w sytuacjach zagrożenia lub przeznaczonego do akcji ratunkowych;

8) wykorzystywanego do: a) nauki jazdy osób ubiegających się o prawo jazdy, b) szkolenia osób posiadających prawo jazdy, c) przeprowadzania państwowego egzaminu osób ubiegających się o prawo jazdy;

9) wykorzystywanego do użytku osobistego w przewozie drogowym osób lub rzeczy;

10)  ykorzystywanego do przewozu materiałów lub urządzeń niezbędnych kierowcy do jego pracy, pod warunkiem że w prowadzenie pojazdu nie jest jego podstawowym zajęciem. Art.39b.107) 1. Do uzyskania kwalifikacji może przystąpić osoba:

1) która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: a) przebywa co najmniej 185 dni w roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe, albo b) studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i przedstawi zaświadczenie potwierdzające ten fakt, lub

W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku

103. W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 16.

104) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

105) Dodany przez art. 126 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 16.

106) Przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

107) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

102) 103)

Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 1265

2)  iebędąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, mająca zamiar wykonywać przewozy na rzecz podn miotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 3)108) która nie ma przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

2. Kierowca obowiązany jest uzyskać kwalifikację, odpowiednio do pojazdu samochodowego, którym zamierza wykonywać przewóz drogowy, w zakresie bloków programowych określonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy:

1) C1, C1+E, C i C+E;

2) D1, D1+E, D i D+E.

3. Kwalifikacja obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne oraz testy kwalifikacyjne. Art. 39b1.

1. Zajęcia, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są w formie:

1)  ajęć szkolnych dla uczniów – w szkole, jeżeli w programie nauczania jest przewidziane uzyskanie kwalifikacji kierowz cy wykonującego przewóz drogowy, albo

2) kursu kwalifikacyjnego – w ośrodku szkolenia.

2. Zajęcia teoretyczne i praktyczne, o których mowa w art. 39b ust. 3, obejmują:

1)  ształcenie zawodowe w  zakresie racjonalnego kierowania pojazdem, z  uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa, k w tym: a) znajomość właściwości technicznych i zasad działania elementów bezpieczeństwa pojazdu, b) umiejętność optymalizacji zużycia paliwa, c) umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa w związku z przewożonym towarem, d) umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom, e)109) umiejętność bezpiecznego mocowania ładunku;

2)  ształcenie zawodowe w zakresie umiejętności stosowania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowek go;

3)  ształcenie zawodowe w zakresie zagrożeń związanych z wykonywanym zawodem, w tym bezpieczeństwo na drodze k i bezpieczeństwo dla środowiska;

4)  ształcenie zawodowe w  zakresie obsługi i  logistyki, w  tym kształtowanie wizerunku firmy oraz znajomość rynku k w przewozie drogowym i jego organizacji.

3. Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są:

1)  rzez Okręgową Komisję Egzaminacyjną, po zakończeniu zajęć szkolnych dla uczniów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, p w ramach zewnętrznego egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, albo

2)   ośrodku szkolenia, po zakończeniu zajęć teoretycznych i praktycznych, przez trzyosobową komisję egzaminacyjną, w zwaną dalej „komisją”, powołaną przez wojewodę.

4. W skład komisji mogą wchodzić osoby, które:

1) posiadają wykształcenie wyższe prawnicze, ekonomiczne lub techniczne z zakresu motoryzacji lub transportu;

2)  ie były prawomocnie skazane za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo n przeciwko wiarygodności dokumentów; 3)110) spełniają szczegółowe wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 39i ust. 1 pkt 4.

Dodany przez art. 126 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku

16. Dodana przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

110) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

108) 109)

Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 1265

5.111) Co najmniej jedna z osób – członków komisji, dodatkowo:

1) est obowiązana posiadać uprawnienia instruktora lub egzaminatora w zakresie kategorii prawa jazdy odpowiedniej do j kategorii realizowanego bloku programowego, o którym mowa w art. 39b ust. 2, albo

2)  owinna być przedstawicielem organizacji o zasięgu ogólnopolskim zrzeszającej przedsiębiorców wykonujących przep wozy drogowe.

6. Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są na podstawie pytań pochodzących z katalogu pytań testowych zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu.

7. Katalog pytań testowych obejmuje zagadnienia, o których mowa w ust. 2.

8. Za przeprowadzenie testu członkom komisji, przysługuje wynagrodzenie, którego koszt ponosi ośrodek szkolenia.

9. Ośrodek szkolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, umożliwia przeprowadzanie przez komisję testu kwalifikacyjnego, zapewniając odpowiednie warunki lokalowe. Art. 39b2.112) Kierowca, który uzyskał kwalifikację w  zakresie określonego bloku programowego, o  którym mowa w art. 39b ust. 2, i zamierza wykonywać przewozy innymi pojazdami samochodowymi niż te, dla których wymagane jest prawo jazdy odpowiadające zakresowi uzyskanej kwalifikacji, obowiązany jest odbyć odpowiednią kwalifikację uzupełniającą lub kwalifikację uzupełniającą przyśpieszoną. Przepisy art. 39a ust. 1 i art. 39b1 stosuje się odpowiednio. Art.39c.1.113) Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji albo dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej, wydaje osobie, która uzyskała kwalifikację świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające uzyskanie odpowiedniej kwalifikacji.

2. Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji oraz dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej, w terminie 21 dni od dnia przeprowadzenia testu kwalifikacyjnego, przekazują do centralnej ewidencji kierowców następujące dane osób, którym wydano świadectwo kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ust. 1:114)

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3)  umer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) albo rodzaj, serię, numer n oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość – w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL; 4)115) rodzaj i zakres kwalifikacji oraz numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej. Art. 39d.

1. Do szkolenia okresowego może przystąpić osoba:

1) która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: a) przebywa co najmniej 185 dni w roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe, albo b) studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i przedstawi zaświadczenie potwierdzające ten fakt;

2) wykonująca przewóz drogowy na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2.116) Kierowca obowiązany jest co pięć lat, począwszy od dnia uzyskania świadectwa kwalifikacji zawodowej poświadczającego uzyskanie kwalifikacji, ukończyć szkolenie okresowe odpowiednio do pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy.

3. Kierowca może odbywać szkolenie okresowe w jednej z następujących form:

1) kursu okresowego;

2) cyklu zajęć rozłożonych w okresie pięciu lat, obejmującego program kursu okresowego.

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku

30. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

113) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

114) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

115) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

116) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

111) 112)

Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 1265

4. Szkolenie okresowe jest prowadzone w ośrodku szkolenia w zakresie bloków programowych określonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy:

1) C1, C1+E, C i C+E;

2) D1, D1+E, D i D+E.

5. Kierowca, który zaprzestał wykonywania przewozu drogowego przez okres uniemożliwiający spełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, przed ponownym przystąpieniem do wykonywania przewozu obowiązany jest ukończyć szkolenie okresowe.

6. Kierowca wykonujący przewóz drogowy różnymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy co najmniej dwóch kategorii, o których mowa w ust. 4, może ukończyć szkolenie okresowe z zakresu jednego bloku programowego. Art.39e.117) 1. Kierownik ośrodka szkolenia wydaje osobie, która ukończyła wymagane zajęcia w ramach szkolenia okresowego, świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego.

2. Kierownik ośrodka szkolenia jest obowiązany:

1)  rzedstawić wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia, najpóźniej w następnym p dniu roboczym po dniu rozpoczęcia kursu, informację o terminie, czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników kursu kwalifikacyjnego lub szkolenia okresowego;

2) prowadzić dokumentację odpowiednio kursu kwalifikacyjnego oraz szkolenia okresowego;

3)  rzekazywać wojewodzie, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia zakończenia szkolenia okresowego i wyp dania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego jego ukończenie, następujące dane osób, które ukończyły kurs: a) imię i nazwisko, b) datę i miejsce urodzenia, n c)  umer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument, d) adres zamieszkania, e) zakres ukończonego szkolenia, f) datę rozpoczęcia i zakończenia szkolenia, g)  umer wydanego świadectwa kwalifikacji zawodowej lub numer zaświadczenia potwierdzającego ukończenie jednen go z modułów szkolenia, o którym mowa w art. 39d ust. 3 pkt

2.

3. Kierownik ośrodka szkolenia, w terminie 21 dni od dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji kierowców następujące dane osób, którym wydał świadectwo:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3)  umer ewidencyjny PESEL albo rodzaj, serię, numer oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość – n w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL;

4) zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego.

4. Wojewoda, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może umożliwić przekazywanie informacji oraz danych, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 3 i ust. 3, w formie elektronicznej z wykorzystaniem bezpiecznego podpisu elektronicznego. Art. 39f.

1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6.

117)

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 1265

2.118) Zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, określają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. 2.119) Zasady dokonywania wpisu, októrym mowa wust.1, określa art.15 ustawy zdnia 5 stycznia 2011r. okierujących pojazdami. 3.120) Dla kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającego prawo jazdy wydane przez państwo trzecie, wykonującego lub zamierzającego wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzeniem spełnienia wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, jest świadectwo kierowcy. 4.120) Kierowcy niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającemu prawo jazdy wydane przez państwo trzecie, wykonującemu lub zamierzającemu wykonywać przewóz drogowy osób na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał kwalifikację wstępną lub ukończył szkolenie okresowe i ubiega się o wpis do prawa jazdy potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust.

 1, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania starosta, w trybie, o którym mowa w art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wymienia posiadane przez niego prawo jazdy zagraniczne na polskie krajowe prawo jazdy, dokonując jednocześnie wpisu potwierdzającego te wymagania. Dodatkowym warunkiem wymiany prawa jazdy jest złożenie przez przedsiębiorcę oświadczenia o zatrudnieniu lub nawiązaniu współpracy z tym kierowcą, który będzie wykonywał lub wykonuje na jego rzecz przewozy drogowe.

5. (uchylony).121)

6. (uchylony).121)

7. (uchylony).121)

8. W przypadku osoby nieposiadającej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i niewykonującej przewozów na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymagania, o  których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, uznaje się za spełnione, gdy osoba ta posiada w prawie jazdy albo w karcie kwalifikacji kierowcy aktualny wpis potwierdzający ukończenie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

9. W przypadku osoby zamieszkałej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wykonującej przewozy na rzecz podmiotu mającego siedzibę za granicą wymagania, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 6, uznaje się za spełnione, gdy osoba ta posiada w prawie jazdy albo w karcie kwalifikacji kierowcy aktualny wpis potwierdzający ukończenie szkolenia okresowego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Art.39g. 1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia stanowi działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.122)) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.

2. Warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia spełnia przedsiębiorca, który: 1)123) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, określoną przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, lub spełnia wymagania określone dla tej działalności;

W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku

119. W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.

120)   brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmiaW nie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 234, poz. 1574), która weszła w życie z dniem 14 stycznia 2009 r.

121) Przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 120.

122)  miany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 239, poz. 1593, z 2011 r. Nr 85, poz. 459, Z Nr 106, poz. 622, Nr 112, poz. 654, Nr 120, poz. 690, Nr 131, poz. 764, Nr 132, poz. 766, Nr 153, poz. 902, Nr 163, poz. 981, Nr 171, poz. 1016, Nr 199, poz. 1175, Nr 204, poz. 1195 i Nr 232, poz. 1378 oraz z 2012 r. poz. 855 i 1166.

123) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 124.

118) 119)

Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 1265

1)124) prowadzi działalność gospodarczą wzakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, zgodnie zart.28 ustawy zdnia 5 stycznia 2011r. okierujących pojazdami, lub spełnia wymagania określone dla tej działalności; 2)125) zapewnia prowadzenie szkolenia zgodnie z programem przez: a)  ykładowców posiadających wiedzę, umiejętności i wykształcenie niezbędne do zapewnienia prawidłowego przew biegu szkolenia – w zakresie zajęć teoretycznych, b)  soby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora nauki jazdy, o których mowa o w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – w zakresie zajęć praktycznych, c)  soby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora techniki jazdy, o których mowa o w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – podczas zajęć z jazdy w warunkach specjalnych prowadzonych w oparciu o infrastrukturę, o której mowa w ust. 2 pkt 3, i urządzenie, o którym mowa w ust. 11 pkt 2;

3) posiada: a) warunki lokalowe, b) wyposażenie dydaktyczne, c) miejsca przeznaczone do prowadzenia zajęć praktycznych, d) miejsca przeznaczone do jazdy w warunkach specjalnych, e) pojazdy samochodowe odpowiednie do zakresu prowadzonego szkolenia, f) szczegółowy program szkolenia wraz z planem jego wykonania oraz metodami nauczania;

4)  ie był, jako osoba fizyczna lub członek organu osoby prawnej, prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione n w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów.

3. Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem.

4. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia dokonywany jest na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania;

2)  umer w ewidencji działalności gospodarczej albo w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym – o ile n są wymagane;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy;

4) wskazanie miejsca prowadzenia ośrodka szkolenia.

5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca dołącza:

1) program szkolenia wraz z planem wykonania szkolenia oraz metodami nauczania;

2) kopię dokumentów potwierdzających kwalifikację i wiedzę instruktorów techniki jazdy oraz wykładowców;

3)  opie dokumentów zawierających informacje o: warunkach lokalowych, wyposażeniu dydaktycznym oraz miejscu k przeznaczonym do prowadzenia zajęć praktycznych i  posiadanych pojazdach albo kopię umowy, o  której mowa w ust. 11 pkt 1, lub dokumentów zawierających informację o urządzeniu, o którym mowa w ust. 11 pkt 2, wraz z kopią certyfikatu; 4)126) dokument potwierdzający spełnianie odpowiednich wymagań technicznych przez pojazdy, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. e, wydany przez rzeczoznawcę samochodowego, o którym mowa w art. 79a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku

16. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

126) Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

124) 125)

Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 1265

6. Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca składa oświadczenie o następującej treści: „Oświadczam, że: d

1)  ane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia są kompletne i zgodne z prawdą;

2)  nane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia, z określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.”.

7. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, powinno również zawierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania;

2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

8. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia umieszcza się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze.

9. Dokonując wpisu, wojewoda pobiera:

1) opłatę za wpis – stanowiącą dochód budżetu państwa;

2)  płatę ewidencyjną, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – na o pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców.

10. Wojewoda przekazuje:

1)  o centralnej ewidencji kierowców informację o dokonaniu wpisu przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowad dzących ośrodek szkolenia – w terminie 14 dni od dnia dokonania wpisu;

2)  płatę ewidencyjną do Funduszu – Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym mowa w przepisach ustawy o z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – na zasadach i w terminach określonych w przepisach tej ustawy. 11.127) Przedsiębiorca może nie spełniać wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. d, jeśli: 1)128) zawarł umowę na przeprowadzanie zajęć z ośrodkiem doskonalenia techniki jazdy, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, lub 1)129) zawarł umowę na przeprowadzanie zajęć zośrodkiem doskonalenia techniki jazdy, októrym mowa wprzepisach ustawy zdnia 5 stycznia 2011r. okierujących pojazdami, lub

2)  osiada urządzenie techniczne do symulowania jazdy w  warunkach specjalnych, spełniające wymagania określone p w przepisach wydanych na podstawie ust. 12, posiadające odpowiedni certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji. 12.130) Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania techniczno-organizacyjne oraz zakres funkcjonalności realizowanej przez urządzenie, o którym mowa w ust. 11 pkt 2, uwzględniając potrzebę zapewnienia wykorzystania podczas szkolenia urządzeń spełniających jednolite wymagania. Art. 39h.

1. Nadzór nad ośrodkami szkolenia sprawuje wojewoda.

2. W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda:

1) przeprowadza kontrolę w zakresie: a) spełniania przez ośrodek szkolenia wymagań, o których mowa w art. 39g ust. 2, b) zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującymi programami szkolenia, c) dokumentów wymaganych w związku z prowadzeniem szkolenia;

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku

30. W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 129.

129) W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 16.

130) Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

127) 128)

Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 1265

2) w przypadku ustalenia naruszeń warunków wykonywania działalności wyznacza termin ich usunięcia;

3)  ydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia oraz wykreśla z urzędu przedsiębiorcę w z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia, jeżeli przedsiębiorca: a)  łożył oświadczenie oraz inne dokumenty stanowiące załączniki do wniosku, o którym mowa w art. 39g ust. 5, niez zgodne ze stanem faktycznym, n b)  ie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia w wyznaczonym przez wojewodę terminie, c) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. 3.131) Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia jest:

1) wielokrotne prowadzenie szkolenia: a)   sposób niezgodny z wymaganymi szczegółowymi warunkami przeprowadzania zajęć, o których mowa w art. 39i w ust. 1 pkt 2, b) w sposób niezgodny z programem szkolenia, c) pojazdami niespełniającymi szczegółowych wymagań, o których mowa w art. 39i ust. 1 pkt 1;

2) nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 39e ust. 2 pkt 1;

3) wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym;

4) odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt

1.

4. Informację o  wykreśleniu przedsiębiorcy z  rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia wojewoda przekazuje do centralnej ewidencji kierowców w  terminie 14 dni od dnia wydania decyzji o  zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia. Art. 39i.

1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: s

1)  zczegółowe wymagania w  stosunku do przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia, o  którym mowa w art. 39g, w zakresie infrastruktury technicznej, warunków lokalowych, wyposażenia dydaktycznego oraz pojazdów używanych w trakcie szkolenia; 2)132) szczegółowe warunki prowadzenia szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej, szkoleń okresowych oraz zajęć odbywanych w ramach szkolenia okresowego, o których mowa w art. 39d ust. 3 pkt 2;

3) szczegółowe warunki przeprowadzania testów kwalifikacyjnych;

4)  zczegółowe wymagania wobec członków komisji, sposób ich powoływania oraz wysokość ich wynagrodzenia, które s nie może być wyższe niż 400 zł za egzamin;

5) wzór świadectwa kwalifikacji zawodowej; 6)133) sposób postępowania z dokumentacją związaną z prowadzeniem przez ośrodki szkolenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego;

7) (uchylony);134)

8) wysokość opłaty za wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględnia odpowiednio:

1)  rzepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, a także potrzebę zapewnienia należytych wymap gań organizacyjno-technicznych przeprowadzania kursów i zajęć;

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku

3. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

133) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

134) Przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 120.

131) 132)

Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 1265

2)135) przepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oraz konieczność obiektywnego sprawdzenia przygotowania do uzyskania kwalifikacji wstępnej i kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej w zakresie transportu drogowego;

3) konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur przeprowadzania testów kwalifikacyjnych;

4)  onieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu wykształcenia i okresu praktyki zawodowej członków komisji w zak kresie odpowiadającym wymaganej wiedzy dotyczącej wykonywania przewozu drogowego, a także potrzebę zapewnienia pokrycia kosztów związanych z przeprowadzaniem testów kwalifikacyjnych przez komisję; z

5)  akres danych niezbędnych do potwierdzenia spełnienia przez kierowcę wykonującego przewóz drogowy wymagań ustawy, w szczególności w zakresie badań lekarskich i psychologicznych, ukończonych szkoleń, posiadanych uprawnień do kierowania pojazdem samochodowym, organów właściwych i  podmiotów uprawnionych do wydawania świadectwa kwalifikacji zawodowej; 6)136) zakres danych niezbędnych do prawidłowego prowadzenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego, dotyczących kandydatów na kierowców i kierowców wykonujących przewóz drogowy, podmiotów uprawnionych do przeprowadzania kursów i zajęć, organów właściwych w sprawach wpisu do rejestru, a także przepisy Unii Europejskiej w zakresie dokumentów związanych z uzyskiwaniem kwalifikacji wstępnej oraz szkoleń okresowych; 7)136) potrzebę zapewnienia należytej ochrony dokumentacji związanej z prowadzeniem przez ośrodki szkolenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego;

8) (uchylony);137)

9)  ysokość rzeczywistych kosztów związanych z prowadzeniem rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolew nia oraz wysokość kosztów związanych z weryfikacją dokumentów. Art.39j.1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

2. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3–6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.138)), zwanej dalej „Kodeksem pracy”. 3.139) Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. 3.140) Zakres badań lekarskich, októrych mowa wust.1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie zrozdziałem 12 ustawy zdnia 5 stycznia 2011r. okierujących pojazdami.

4. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane:

1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat – co 5 lat;

2) po ukończeniu przez kierowcę

60. roku życia – co 30 miesięcy.

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku

30. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

137) Przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 120.

138)  miany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Z Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r. Nr 166, poz. 1608 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610, Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz. 935, Nr 217, poz. 1587 i Nr 221, poz. 1615, z 2007 r. Nr 64, poz. 426, Nr 89, poz. 589, Nr 176, poz. 1239, Nr 181, poz. 1288 i Nr 225, poz. 1672, z 2008 r. Nr 93, poz. 586, Nr 116, poz. 740, Nr 223, poz. 1460 i Nr 237, poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 56, poz. 458, Nr 58, poz. 485, Nr 98, poz. 817, Nr 99, poz. 825, Nr 115, poz. 958, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1704, z 2010 r. Nr 105, poz. 655, Nr 135, poz. 912, Nr 182, poz. 1228, Nr 224, poz. 1459, Nr 249, poz. 1655 i Nr 254, poz. 1700, z 2011 r. Nr 36, poz. 181, Nr 63, poz. 322, Nr 80, poz. 432, Nr 144, poz. 855, Nr 149, poz. 887 i Nr 232, poz. 1378 oraz z 2012 r. poz. 908 i 1110.

139) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 140.

140) W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.

135) 136)

Dziennik Ustaw – 46 – Poz. 1265

5.141) Pierwsze badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat – w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego.

6. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich kandydatów na kierowców i kierowców określone w odrębnych przepisach. Art.39k.

1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. 2.142) Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. 2.143) Badania psychologiczne, októrych mowa wust.1, są wykonywane, zzastrzeżeniem ust.3 i4, wzakresie ina zasadach określonych dla kierowców wrozdziale 13 ustawy zdnia 5 stycznia 2011r. okierujących pojazdami.

3. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane:

1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat – co 5 lat;

2) po ukończeniu przez kierowcę

60. roku życia – co 30 miesięcy. 4.144) Pierwsze badanie psychologiczne, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji, a  każde następne dla kierowcy w  wieku do 60 lat – w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego. Art.39l.1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do:

1) kierowania kierowców na: a) szkolenia okresowe, b) badania lekarskie i psychologiczne;

2) pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych;

3) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii: a) świadectw kwalifikacji zawodowej, b) orzeczeń lekarskich i psychologicznych;

4) prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych;

5) przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw, o których mowa w pkt 3.

2. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może pokryć koszty szkoleń okresowych kierowcy.

3. Spełnienie przez przedsiębiorcę lub przez inny podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem obowiązków pracodawcy w zakresie wykonywania wstępnych i okresowych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 § 1 i 2 Kodeksu pracy. Art. 39m.  Wymagania, o  których mowa w  art.  39a–39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku

30. W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 143.

143) W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.

144) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

141) 142)

Dziennik Ustaw – 47 – Poz. 1265

Art. 39n.145)

1. Ustanawia się odznakę „Wzorowy kierowca”.

2. Odznaka, o której mowa w ust. 1, może być nadawana zawodowym kierowcom wyróżniającym się szczególnymi osiągnięciami w pracy i wieloletnią bezwypadkową jazdą.

3. Odznakę „Wzorowy kierowca” nadaje minister właściwy do spraw transportu.

4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki nadawania odznaki „Wzorowy kierowca”, tryb przedstawiania wniosków, wzór odznaki, tryb jej wręczania i sposób noszenia, uwzględniając wymogi, jakie powinny spełniać wnioski o nadanie odznaki oraz kryteria stosowane przy jej nadawaniu. Rozdział 8 Opłaty Art. 40. Przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia opłat za:

1) czynności administracyjne określone w ustawie;

2) przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 38 ust. 1;

3) wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 38 ust. 3. Art. 41.

1. Opłaty za czynności administracyjne pobiera się z tytułu:

1)  dzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika licenu cji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji; 2)146) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego; 2)147) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego, przewozu okazjonalnego lub międzynarodowego przewozu regularnego;

3) wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy;

4) wydania zezwolenia zagranicznego;

5)  ydania zaświadczenia lub zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu działalności w zakrew sie przewozów na potrzeby własne;

6)  ydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub przez terytorium Rzeczyw pospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą;

7) wydania świadectwa kierowcy lub jego zmiany oraz wydania wtórnika świadectwa kierowcy;

8) wydania formularza jazdy; 9)148) wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 10, lub jego zmiany oraz wydania wtórnika certyfikatu;

10) wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2.

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobierają organy dokonujące tych czynności.

3. Opłaty, o których mowa w art. 40 pkt 2 i pkt 3, pobiera jednostka, o której mowa w art. 38 ust. 2 i ust. 3.

Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku

3. W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 147.

147) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.

148) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

145) 146)

Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 1265

4.149) Minister właściwy do spraw transportu w celu usprawnienia procedur pobierania opłat może, w drodze rozporządzenia, upoważnić, na określonych warunkach, do pobierania opłat za niektóre czynności administracyjne w międzynarodowym transporcie drogowym, o których mowa w ust. 1, polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych.

5. (uchylony).150) Art. 42. (utracił moc).151) Art. 42a. (uchylony).152) Art. 43. 1.153) Od przedsiębiorców zagranicznych mogą być pobierane opłaty na zasadach wzajemności.

2. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić dla przedsiębiorców zagranicznych opłaty, o których mowa w ust. 1, określając ich wysokość, tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do ich pobierania. Art. 44. 1.154) Jednostki, o których mowa w art. 26, art. 32 oraz art. 43 ust. 2, otrzymują prowizję od pobranych opłat, w wysokości nie mniejszej niż 7% i nie większej niż 10%. 1a. (uchylony). 1b. (uchylony).155)

2. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość stawek prowizji oraz sposób jej pobierania i rozliczania z jednostkami, o których mowa w ust. 1. Art. 45. 1.156) Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z opłat, o których mowa w art. 43, w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej, medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.

2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez ministra właściwego do spraw transportu, na zgodny wniosek przedsiębiorcy i właściwego organu państwowego lub organizacji humanitarnej. Art. 45a. (uchylony).157) Art. 46. 1.158) Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7–9 i art. 43, oraz wpływy z opłat z tytułu:159)

1) w międzynarodowym transporcie drogowym: a)  dzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu z  licencji, wydania wtórnika u licencji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji, b)160) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego,

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku

9.  odany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 30; uchylony przez art. 1 pkt 28 lit. c ustawy, o której mowa w odnośD niku 9.

151)  tracił moc z dniem 30 czerwca 2011 r. na podstawie art. 8 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych U oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391).

152) Przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

153) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

154) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

155) Przez art. 1 pkt 30 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

156) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

157) Przez art. 3 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

158) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

159) Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

160) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 161.

149) 150)

Dziennik Ustaw – 49 – Poz. 1265

b)161) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu zzezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego, c) wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2, d) wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy, e) wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 19a ust. 1, f) wydania zaświadczenia, zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu działalności w zakresie międzynarodowego przewozu na potrzeby własne,

2)  ydania wielokrotnego zagranicznego zezwolenia wydanego przez Międzynarodowe Forum Transportu (International w Transport Forum),

3)  ydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub przez terytorium Rzeczyw pospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – są przekazywane w całości na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. 1a.162) Wpływy uzyskane z opłat, za wydanie zezwoleń zagranicznych na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy lub osób, są przekazywane, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 2:

1) na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – 50% wpływów;

2) do budżetu państwa – 50% wpływów. 2.163) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad sprawuje nadzór nad realizacją wpływów z opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7–9 i art. 43. 3.164) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekazuje kwoty pobranych opłat, o których mowa w ust. 1, w terminie pierwszych dwóch dni roboczych po zakończeniu tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem na budowę i utrzymanie dróg krajowych oraz na potrzeby gromadzenia danych o drogach publicznych i sporządzania informacji o sieci dróg publicznych, jak również na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego ibudowy autostrad. 3a. (uchylony).165)

4. Wpływy uzyskane z innych opłat niż wymienione w ust. 1, stanowią odpowiednio dochód właściwej jednostki samorządu terytorialnego lub budżetu państwa. Art. 47.

1. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia:

1)  ysokość opłat za czynności administracyjne, o których mowa w art. 41 ust. 1, mając na uwadze w szczególności rodzaj w udzielanych uprawnień i okres, na jaki zostaną wydane;

2) wysokość opłat za egzaminowanie oraz za wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wysokość opłat zostanie określona:

1) w przypadku licencji, w zależności od: a) okresu ważności licencji, b) liczby pojazdów samochodowych, na które wydaje się wypisy z licencji, c) zakresu transportu drogowego, d) rodzaju przewozów, e) rodzaju pojazdów – w międzynarodowym transporcie drogowym osób;

W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku

7. Dodany przez art. 1 pkt 31 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

163) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

164) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

165) Przez art. 1 pkt 31 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

161) 162)

Dziennik Ustaw

2) w przypadku zezwolenia, w zależności od: a) okresu ważności zezwolenia, b) rodzaju zezwolenia;

3)    przypadku zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych w jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, w zależności od: a) zakresu przewozów, b) rodzajów przewozów;

4) w przypadku certyfikatu kompetencji zawodowych, w zależności od: a) zakresu i formy testu z wiedzy z uwzględnieniem kosztów jego przeprowadzenia, b) rodzaju certyfikatu kompetencji zawodowych z uwzględnieniem kosztów jego wydania;

5) w przypadku świadectwa kierowcy, w zależności od okresu ważności.

3. Wysokość opłaty z tytułu:

1) udzielenia licencji – nie może być wyższa niż równowartość 1 000 000 euro;

2) udzielenia zezwolenia na transport drogowy osób – nie może być wyższa niż równowartość 800 euro;

3)  dzielenia zezwolenia na przewóz kabotażowy – nie może być wyższa niż równowartość 800 euro za przewóz jednorau zowy;

4) wydania zezwolenia zagranicznego – nie może być wyższa niż równowartość: a) 500 euro za wielokrotne zezwolenie roczne, b) 15 euro za zezwolenie jednorazowe;

5) wydania świadectwa kierowcy – nie może być wyższa niż równowartość 10 euro;

6) wydania formularza jazdy – nie może być wyższa niż równowartość 30 euro;

7) wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 10 – nie może być wyższa niż równowartość:166) a) 70 euro dla pojazdu samochodowego nieposiadającego certyfikatu, b) 50 euro dla pojazdu samochodowego w przypadku wznowienia certyfikatu, c) 30 euro dla przyczepy lub naczepy nieposiadającej certyfikatu, d) 15 euro dla przyczepy lub naczepy w przypadku wznowienia certyfikatu. Rozdział 9 Inspekcja Transportu Drogowego Art. 48.167) Tworzy się Inspekcję Transportu Drogowego, zwaną dalej „Inspekcją”, powołaną do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi oraz przepisów, o których mowa w art. 3 ust. 1a. Art. 49. Przepisy ustawy nie naruszają przewidzianych w odrębnych ustawach obowiązków i uprawnień organów publicznych w zakresie kontroli przestrzegania przepisów. Art. 50.168) Do zadań Inspekcji należy:

1) kontrola: a)169) przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22, b) (uchylona),170)

Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku

9. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

168) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

169) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

170) Przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

166) 167)

– 50 –

Poz. 1265

Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 1265

c)  rzestrzegania przepisów ruchu drogowego w  zakresie i  na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 20 czerwca p 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, d) (uchylona),170) e) przestrzegania szczegółowych zasad i warunków transportu zwierząt, f) (uchylona),171) g)172) wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych pod względem zgodności z  wymaganiami technicznymi, dokumentacją techniczną i prawidłowością ich oznakowania, w zakresie określonym w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, h) rodzaju używanego paliwa, i) dokumentów związanych z wykonywaniem publicznego transportu zbiorowego, j)173) prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

2)  rowadzenie postępowania administracyjnego, w tym wydawanie decyzji administracyjnych na zasadach określonych p w ustawie, a także podejmowanie innych czynności w niej przewidzianych, w sprawach: a) licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, b) zezwoleń w międzynarodowym transporcie drogowym i zezwoleń na przewóz kabotażowy, c) formularzy jazdy, d) zaświadczeń na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy, e) świadectw kierowcy, f) certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 10;

3) podejmowanie czynności dotyczących zezwoleń zagranicznych i zezwoleń ministra właściwego do spraw transportu. Art. 50a.174) Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb kontroli, o której mowa w art. 50 pkt 1 lit. h, uwzględniając sposób przeprowadzenia kontroli i badania rodzaju używanego paliwa. Art. 50b.175) Konserwacja, naprawa i bieżące utrzymanie urządzeń technicznych do ważenia pojazdów jest finansowane ze środków budżetu państwa ujmowanych w części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu. Art. 51.176)

1. Zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w niniejszym rozdziale wykonują następujące organy:

1) Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2)  ojewoda działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, zwanego dalej „wojewódzw kim inspektorem”, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej.

2. Organy wymienione w ust. 1 wykonują zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie z kompetencjami określonymi w ustawie i przepisach odrębnych.

3. Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i kontroluje działalność wojewódzkich inspektorów transportu drogowego oraz nadzoruje wykonanie w roku budżetowym planów rzeczowo-finansowych w części dotyczącej wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego.

4. Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego.

 rzez art. 117 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 i Nr 244, P poz. 1454), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

172) W brzmieniu ustalonym przez art. 117 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 171.

173) Dodana przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

174) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

175)  odany przez art. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 164, poz. 1107), która D weszła w życie z dniem 22 września 2010 r.

176) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

171)

Dziennik Ustaw – 52 – Poz. 1265

5. Czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 pkt 1 w zakresie określonym w art. 68–75 wykonują inspektorzy Inspekcji, zwani dalej „inspektorami”.

6. W sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest:

1) Główny Inspektor Transportu Drogowego – w sprawach: a) określonych w art. 50 pkt 2 i 3 niniejszej ustawy, b)  wiązanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określonych z w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, c)  wiązanych z kontrolą przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami w zakresie, o którym z mowa w art. 129g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym;

2) wojewódzki inspektor – w pozostałych sprawach.

7. Główny Inspektor Transportu Drogowego może w sprawach, o których mowa w ust. 6 pkt 1 lit. a i b, upoważnić do działania w jego imieniu wojewódzkiego inspektora transportu drogowego.

8. Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w ust. 6 pkt 2, jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. Art. 52. 1.177) Główny Inspektor Transportu Drogowego kieruje Inspekcją przy pomocy podległego mu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz delegatur terenowych Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, zwanych dalej „delegaturami”. 1a.178) Główny Inspektor Transportu Drogowego może sprawę należącą do właściwości delegatury przejąć lub przekazać do załatwienia innej delegaturze albo sprawę należącą do swojej właściwości przekazać do załatwienia wskazanej delegaturze. 1b.178) Delegaturami kierują naczelnicy delegatur. Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu właściwości delegatur oraz w  sprawach przekazanych do załatwienia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego naczelnicy delegatur wydają w imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego. 1c.179) Obsługę delegatury zapewnia wojewódzki inspektorat transportu drogowego na obszarze działania, którego znajduje się siedziba delegatury. 2.180) Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje statut Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego, w którym określa organizację Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego i jego delegatur, w tym terytorialny zasięg działania delegatur oraz wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego będące ich siedzibami.

3. Wojewódzki inspektor kieruje wojewódzką inspekcją przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego.

4. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego, uwzględniając podział na komórki organizacyjne. Art. 53.

1. Główny Inspektor jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw transportu. 2.181) Główny Inspektor jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i  konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu. Prezes Rady Ministrów odwołuje Głównego Inspektora.

  brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym W oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 225, poz. 1466), która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2010 r.

178) Dodany przez art. 5 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 177.

179)  odany przez art. 5 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 177; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienioD nej jako druga w odnośniku 44.

180) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 177.

181)   brzmieniu ustalonym przez art. 172 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505), W która weszła w życie z dniem 24 marca 2009 r.

177)

Dziennik Ustaw – 53 – Poz. 1265

3.181) Zastępcę Głównego Inspektora powołuje minister właściwy do spraw transportu, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek Głównego Inspektora. Minister właściwy do spraw transportu odwołuje, na wniosek Głównego Inspektora, jego zastępcę. 3a.182) Stanowisko Głównego Inspektora może zajmować osoba, która:

1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2) jest obywatelem polskim;

3) korzysta z pełni praw publicznych;

4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5) posiada kompetencje kierownicze;

6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym;

7) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Inspekcji Transportu Drogowego. 3b.182) Informację o naborze na stanowisko Głównego Inspektora ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać:

1) nazwę i adres urzędu;

2) określenie stanowiska;

3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5) wskazanie wymaganych dokumentów;

6) termin i miejsce składania dokumentów;

7) informację o metodach i technikach naboru.

3c.182) Termin, o którym mowa w ust. 3b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. 3d.182) Nabór na stanowisko Głównego Inspektora przeprowadza zespół, powołany przez ministra właściwego do spraw transportu, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze. 3e.182) Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 3d, może być dokonana na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny. 3f.182) Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 3e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru. 3g.182) W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi właściwemu do spraw transportu. 3h.182) Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:

1) nazwę i adres urzędu;

2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3) miona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez i nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

182)

Dodany przez art. 172 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 181.

Dziennik Ustaw – 54 – Poz. 1265

4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6) skład zespołu. 3i.182) Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o wyniku naboru zawiera:

1) nazwę i adres urzędu;

2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3) miona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego i albo informację o niewyłonieniu kandydata. 3j.182) Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne. 3k.182) Zespół przeprowadzający nabór na stanowisko, o którym mowa w ust. 3, powołuje Główny Inspektor. 3l.182) Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowisko, o którym mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio ust. 3a–3j. 4.183) Wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda, za zgodą Głównego Inspektora. 5.184) Zastępcę wojewódzkiego inspektora powołuje i  odwołuje wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora, w uzgodnieniu z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego. Art. 54.

1. Główny Inspektor sprawuje nadzór nad wojewódzkimi inspektorami oraz ma prawo kontroli ich działalności, a także wydawania im wiążących poleceń w tym zakresie.

2. Główny Inspektor Transportu Drogowego:

1)  pracowuje kierunki działania Inspekcji w porozumieniu z organizacjami zrzeszającymi przewoźników o zasięgu ogólo nokrajowym i plany kontroli o znaczeniu ogólnokrajowym, zatwierdzane przez ministra właściwego do spraw transportu;

2)  kreśla metody i formy wykonywania zadań przez Inspekcję, w zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na o podstawie ustawy;

3) organizuje kursy specjalistyczne i szkolenia inspektorów;

4) przygotowuje projekty aktów prawnych w zakresie kontroli przewozów drogowych; 5)185) opracowuje, we współpracy z Komendantem Głównym Policji, Komendantem Głównym Straży Granicznej, Szefem Służby Celnej oraz Głównym Inspektorem Pracy, jednolitą krajową strategię kontroli przepisów w zakresie czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców; 6)185) zapewnia uczestnictwo Inspekcji, co najmniej sześć razy w roku, w skoordynowanych z właściwymi organami kontrolnymi innego państwa członkowskiego lub państw członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, kontrolach drogowych kierowców pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985, str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 09.10.1998, str. 1) oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006; kontrole takie są wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i mogą być przeprowadzane wspólnie z polskimi organami kontrolnymi; 7)185) realizuje, co najmniej raz w roku, wspólny z właściwymi organami odpowiedzialnymi za kontakty wewnątrzwspólnotowe w zainteresowanych państwach członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, program szkolenia w zakresie najlepszych praktyk kontrolnych oraz wymiany pracowników;

   brzmieniu ustalonym przez art.  72 ustawy z  dnia 23 stycznia 2009  r. o  wojewodzie i  administracji rządowej w  województwie W (Dz. U. Nr 31, poz. 206), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2009 r.

184) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 177.

185) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

183)

Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 1265

8)185) udziela właściwym organom innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, niezbędnej pomocy i wyjaśnień w sytuacji, kiedy brak jest wystarczających danych do stwierdzenia w czasie kontroli drogowej przeprowadzanej na terytorium tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, że kierowca pojazdu zarejestrowanego w Rzeczypospolitej Polskiej, naruszył przepisy w zakresie czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku; 9)185) zapewnia uczestnictwo swojego przedstawiciela w  Komitecie wspierającym Komisję Europejską, ustanowionym zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym; 10)185) wymienia z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, przynajmniej raz na sześć miesięcy lub w indywidualnych przypadkach na szczególne żądanie, informacje dostępne na podstawie art. 19 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006; 11)186) wykonuje zadania Inspekcji dotyczące kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym; 11a)187) wykonuje zadania Inspekcji związane z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 12)186) uzgadnia opracowane przez wojewodów projekty rocznych planów rzeczowo-finansowych w części dotyczącej wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego. 2a.188) Zadania Głównego Inspektora Transportu Drogowego finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu.

3. Wojewódzki inspektor opracowuje kierunki działania wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego, zatwierdzane przez Głównego Inspektora. 4.189) Główny Inspektor Transportu Drogowego raz na dwa lata przedkłada Radzie Ministrów, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw transportu, jednolitą krajową strategię kontroli, w terminie do dnia 30 listopada. Art. 54a. (uchylony).190) Art. 54b.191)

1. Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem odpowiedzialnym za kontakty wewnątrzwspólnotowe w zakresie kontroli przepisów dotyczących czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców wykonujących przewozy drogowe. 2.192) Główny Inspektor Transportu Drogowego, Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Służby Celnej oraz Główny Inspektor Pracy prowadzą rejestry danych statystycznych dotyczących kontroli czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców wykonujących przewozy drogowe, według następujących kategorii:

1) w przypadku kontroli drogowych: a) kategoria drogi: krajowe, wojewódzkie, powiatowe lub gminne, b) państwo, w którym kontrolowany pojazd jest zarejestrowany, c) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy;

Dodany przez art. 5 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku

177. Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

188) Dodany przez art. 5 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 177.

189) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

190) Przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

191) Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

192) Wszedł w życie z dniem 1 maja 2009 r., zgodnie z art. 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

186) 187)

Dziennik Ustaw

2) w przypadku kontroli na terenie przedsiębiorstw: k a)  ategoria przewozu drogowego: międzynarodowy lub krajowy, przewóz osób lub rzeczy, przewóz na potrzeby własne lub transport drogowy, b) wielkość taboru przedsiębiorstwa, c) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy. 3.192) Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Służby Celnej oraz Główny Inspektor Pracy przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego w formie pisemnej i elektronicznej dane statystyczne, o których mowa w ust. 2, w terminie do dnia 31 lipca roku następującego po roku sprawozdawczym.

4. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Komisji Europejskiej zbiorcze dane statystyczne uzyskane, zgodnie z ust. 3, w terminie do dnia 30 września po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem. Art. 55.

1. Inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do:

1) wstępu do pojazdu;

2) kontroli dokumentów; 2a) kontroli karty kierowcy i karty przedsiębiorstwa; 3)193) kontroli zainstalowanych lub znajdujących się w pojeździe urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografu cyfrowego; 3a)194) kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

4) kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego; 5)195) żądania od podmiotu wykonującego przewóz drogowy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli; 6)195) wstępu na teren podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w tym do pomieszczeń lub lokali, gdzie prowadzi on działalność lub przechowuje dokumenty i  inne nośniki informacji wymagane przepisami, o  których mowa w  art.  4 pkt 22, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność. 1a.196) Inspektor przeprowadza czynności kontrolne, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 5 i 6, w obecności przedsiębiorcy albo osoby przez niego upoważnionej. 1b.197) Kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, inspektor dokonuje w obecności kierującego przemieszczającym się środkiem transportu. 1c.198) Przepisy ust. 1 pkt 5 i 6 i ust. 1a stosuje się odpowiednio do:

1) podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności do: a) spedytora, b) nadawcy, c) odbiorcy, d) załadowcy, – 56 – Poz. 1265

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku

3. Dodany przez art. 3 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

195) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

196)   brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospoW darczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97), która weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.

197) Dodany przez art. 37 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 196.

198) Dodany przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

193) 194)

Dziennik Ustaw e) organizatora wycieczki, f) organizatora transportu, g) operatora publicznego transportu zbiorowego;

2)  odmiotów, o których mowa w art. 16a i art. 33a, w okresie roku od dnia zaprzestania przez te podmioty wykonywania p przewozu drogowego.

2. Inspektor ma również prawo do:

1) stosowania środków przymusu bezpośredniego;

2) używania broni palnej. Art. 56.199)

1. Inspektor ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych:

1) zgodnie z przepisami ustawy;

2)  a naruszenia przepisów o ruchu drogowym w zakresie określonym w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruz chu drogowym;

3) w zakresie określonym w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4)200) zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.

2. Inspektor ma prawo prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia, kierowania do sądu wniosków o ukaranie oraz udziału w rozprawach przed sądami powszechnymi w charakterze oskarżyciela publicznego i wnoszenia odwołań od postanowień i orzeczeń tych sądów w sprawach o wykroczenia z zakresu działania Inspekcji Transportu Drogowego. 3.201) Kary pieniężne oraz grzywny, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, przekazywane są na wyodrębniony rachunek bankowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. Art. 57.

1. Środki przymusu bezpośredniego stosuje się wobec osób określonych w art. 68 ust. 1 pkt 1, niepodporządkowujących się poleceniom wydanym przez inspektorów, a także wobec osób uniemożliwiających im wykonanie czynności kontrolnych.

2. Środki przymusu bezpośredniego mogą być użyte jedynie w zakresie niezbędnym do osiągnięcia podporządkowania się poleceniom, o których mowa w ust. 1, lub do skutecznego odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na inspektora.

3. Dopuszczalne jest stosowanie tylko takich środków przymusu bezpośredniego, jakie odpowiadają potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji, i pod warunkiem, że w inny dostępny w tej sytuacji sposób nie można skutecznie oraz bezpiecznie wykonać czynności kontrolnych. Art. 58.

1. Do środków przymusu bezpośredniego zalicza się użycie:

1) siły fizycznej, w postaci chwytów obezwładniających oraz podobnych technik obrony;

2) ndywidualnych technicznych i chemicznych środków lub urządzeń przeznaczonych do obezwładniania osób oraz uniei ruchamiania pojazdów.

2. Siłę fizyczną można stosować w celu odparcia czynnej napaści lub zmuszenia do wykonania polecenia albo zatrzymania osoby ściganej.

3. Indywidualne techniczne i  chemiczne środki przymusu bezpośredniego można stosować w  przypadku odpierania czynnej napaści, pokonywania czynnego oporu lub udaremniania ucieczki osoby kontrolowanej. – 57 – Poz. 1265

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku

4. Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

201) Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 44.

199) 200)

Dziennik Ustaw – 58 – Poz. 1265

4. Inspektor może stosować również kolczatkę drogową lub inne urządzenia techniczne umożliwiające unieruchomienie pojazdu.

5. Zastosowanie urządzenia technicznego, o którym mowa w ust. 4, należy poprzedzić:

1)  ygnałem zatrzymania, podanym przez inspektora w sposób zrozumiały i widoczny dla kierującego zatrzymywanym s pojazdem;

2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach na odległość nie mniejszą niż 100 metrów od tego urządzenia. Art. 59.

1. Środki przymusu bezpośredniego mogą być stosowane po uprzednim wezwaniu do zachowania się zgodnego z prawem oraz po bezskutecznym uprzedzeniu o zamiarze ich użycia.

2. Inspektor może odstąpić od wezwania osoby do zachowania się zgodnego z prawem oraz od uprzedzenia o zamiarze użycia środków przymusu bezpośredniego, jeżeli zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia.

3. Środki przymusu bezpośredniego stosuje się w taki sposób, aby osiągnięcie podporządkowania się wydanym poleceniom powodowało możliwie najmniejszą dolegliwość osobie, wobec której zostały one użyte.

4. Od dalszego stosowania środków przymusu bezpośredniego należy odstąpić, gdy osoba, wobec której użyto tych środków, podporządkowała się wydanym poleceniom. Art. 60. Jeżeli wskutek zastosowania środka przymusu bezpośredniego nastąpiło zranienie osoby, inspektor jest obowiązany udzielić jej pierwszej pomocy, a w razie potrzeby wezwać lekarza. Art. 61.

1. O fakcie zastosowania środka przymusu bezpośredniego inspektor niezwłocznie zawiadamia pisemnie bezpośredniego przełożonego.

2. Przełożony jest obowiązany każdorazowo zbadać zasadność, warunki i sposób zastosowania środków przymusu bezpośredniego przez podległych mu inspektorów. Art. 62.

1. W przypadku gdy środki przymusu bezpośredniego wymienione w art. 58 ust. 1 okażą się niewystarczające lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie będzie możliwe, inspektor może użyć broni palnej.

2. Użycie broni palnej przez inspektora w przypadku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić wyłącznie w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na jego życie lub zdrowie.

3. Przez użycie broni palnej rozumie się oddanie strzału w kierunku osoby w celu jej obezwładnienia, po wyczerpaniu toku postępowania określonego w art. 63.

4. Inspektor, który podjął decyzję o użyciu broni palnej, powinien postępować ze szczególną rozwagą, traktując broń jako ostateczny środek działania.

5. Broni palnej należy użyć w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciwko której jej użyto, i jej użycie nie może zmierzać do pozbawienia tej osoby życia ani narażać osób postronnych na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Art. 63.

1. Inspektor przed użyciem broni palnej jest obowiązany: p

1)  o okrzyku „Inspekcja drogowa” wezwać osobę, w stosunku do której przewiduje się użycie broni palnej, do zachowania zgodnego z prawem, a w szczególności do natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, odstąpienia od bezprawnych działań lub użycia przemocy albo zaniechania ucieczki;

2)   razie niepodporządkowania się wezwaniom określonym w pkt 1, zagrozić użyciem broni palnej okrzykiem „Stój, bo w strzelam”;

3) oddać strzał ostrzegawczy w górę, jeżeli czynności określone w pkt 1 i pkt 2 okażą się bezskuteczne.

2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy z zachowania osoby posiadającej broń lub inne niebezpieczne narzędzie wynika, że wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia ludzkiego.

3. Użycie broni palnej w sytuacji, o której mowa w ust. 2, musi być poprzedzone okrzykiem „Inspekcja drogowa”.

Dziennik Ustaw – 59 – Poz. 1265

Art. 64.

1. Jeżeli wskutek użycia broni palnej następuje zranienie lub zachodzi podejrzenie śmierci osoby, inspektor jest obowiązany, bez zbędnej zwłoki, do udzielenia pierwszej pomocy i niezwłocznego wezwania lekarza oraz powiadomienia najbliższej jednostki Policji.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, oraz gdy w wyniku użycia broni palnej doszło do wyrządzenia szkody w mieniu, inspektor jest obowiązany ponadto do zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczenia na to miejsce osób trzecich oraz jeżeli jest to możliwe – ustalenia świadków zdarzenia. Art. 65.

1. O każdym przypadku użycia broni palnej lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 63, inspektor jest obowiązany niezwłocznie powiadomić bezpośredniego przełożonego oraz sporządzić pisemną notatkę.

2. Do obowiązków wojewódzkiego inspektora należy:

1)  badanie, czy użycie broni palnej lub podjęcie czynności określonych w art. 63 było zgodne z obowiązującymi przepiz sami;

2)  iezwłoczne zawiadomienie prokuratora – w przypadku stwierdzenia, że użycie broni palnej było niezgodne z obowiąn zującymi przepisami;

3)  szczęcie postępowania dyscyplinarnego w przypadku określonym w pkt 2 oraz w razie stwierdzenia, że podjęcie czynw ności określonych w art. 63 było niezgodne z obowiązującymi przepisami. Art. 66.

1. Inspektorzy wykonujący zadania określone w art. 50 ustawy mogą być wyposażeni w broń palną.

2. Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora, w trybie określonym w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji.

3. Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i  amunicji według zasad określonych w  przepisach o  broni i amunicji.

4. Wojewódzki inspektor występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach określonych w przepisach o broni i amunicji.

5. Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiązani do codziennego zdawania broni i amunicji do podręcznego magazynku broni, znajdującego się w najbliższej jednostce Policji, gdzie inspektor wykonywał swoje zadanie służbowe. Art. 67.

1. Inspekcja współdziała w szczególności z: Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencją Wywiadu, Biurem Ochrony Rządu, Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną, Służbą Celną, kontrolą skarbową, Państwową Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową, Inspekcją Ochrony Środowiska, Inspekcją Weterynaryjną i zarządcami dróg – w zakresie bezpieczeństwa i porządku ruchu na drogach publicznych oraz zwalczania przestępstw i wykroczeń drogowych dokonywanych w zakresie transportu drogowego lub w związku z tym transportem, z uwzględnieniem właściwości i kompetencji tych organów oraz zadań Inspekcji.

2. W celu realizacji zadań określonych w art. 50 Inspekcja współdziała z organami samorządu terytorialnego, jak również z organizacjami zrzeszającymi przewoźników drogowych. 3.202) W celu realizacji zadań określonych w art. 50, Inspekcja może, w drodze teletransmisji danych, korzystać z bezpośredniego dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz Główny Inspektor Transportu Drogowego określi, w drodze porozumienia, szczegółowe warunki techniczne dostępu do tych danych. Art. 68. 1.203) Kontroli, o której mowa w art. 50 i art. 87, z zastrzeżeniem ust. 2, podlegają:

1) kierujący pojazdami w zakresie i na zasadach określonych w: a) niniejszej ustawie, b) art. 129a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, c) ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

202) 203)

Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku

44. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

Dziennik Ustaw

2) przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy,

3) podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2 – zwani dalej „kontrolowanymi”.

2. Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlegają pojazdy przewożące wartości pieniężne w rozumieniu przepisów o ochronie osób i mienia. Art. 69.

1. Inspektor wykonuje czynności kontrolne, z zastrzeżeniem ust. 1a, w umundurowaniu oraz posługuje się legitymacją służbową i znakiem identyfikacyjnym. 1a. Inspektor może wykonywać bez umundurowania czynności kontrolne podczas kontroli:

1) w przedsiębiorstwie;

2) przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami;

3) transportu drogowego taksówką, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza postojem. 2.204) Umundurowanie służbowe przysługuje Głównemu Inspektorowi, wojewódzkiemu inspektorowi, ich zastępcom, inspektorom, a także na zasadach określonych przez Głównego Inspektora, w drodze zarządzenia, pracownikom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.

3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dystynkcje i wzór umundurowania, o którym mowa w ust. 2, normy umundurowania i sposób jego przydziału oraz zasady i sposób noszenia umundurowania, jak również ustali kryteria przydziału umundurowania, warunki jego używania, mając na uwadze okres używalności umundurowania. 3a.205) Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, mając na względzie zakres zadań i sposób ich realizacji przez osoby, o których mowa w ust. 2, określi, w drodze rozporządzenia:

1) wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie;

2) elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika;

3) tryb przyznawania, przypadki odmowy przyznania oraz terminy wypłacania równoważnika;

4) wysokość, warunki przyznawania i terminy wypłaty ryczałtu pieniężnego za czyszczenie chemiczne umundurowania.

4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji inspektora oraz szczegółowy sposób postępowania z  nią związanego. Do legitymacji służbowej podlegają wpisaniu następujące dane osobowe: imię, nazwisko, stanowisko. Rozporządzenie ustali sposób wydawania legitymacji oraz przypadki, w których podlega ona wymianie i zwrotowi, a także sposób jej używania i przechowywania.

5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór odznaki identyfikacyjnej inspektora i  oznakowania pojazdu służbowego oraz szczegółowy sposób postępowania z  nimi związany. Rozporządzenie to ustali w szczególności sposób używania i przechowywania odznaki. 6.206) Pracownicy, o których mowa w art. 76a ust. 1, w czasie wykonywania obowiązków służbowych posługują się legitymacją służbową oraz odznaką identyfikacyjną. Do legitymacji służbowej podlegają wpisaniu następujące dane: imię i nazwisko oraz stanowisko lub nazwa komórki organizacyjnej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, w której zatrudniony jest pracownik. 7.206) Główny Inspektor określi, w drodze zarządzenia, wzór legitymacji i odznaki, o których mowa w ust. 6, oraz sposób ich wydawania, przypadki, w których podlegają one wymianie i zwrotowi, a także sposób ich używania i przechowywania. – 60 – Poz. 1265

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku

4. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

206) Dodany przez art. 1 pkt 11 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

204) 205)

Dziennik Ustaw – 61 – Poz. 1265

Art. 70. 1.207) Czynności kontrolnych inspektor dokonuje po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. 1a.208) Czynności kontrolnych przemieszczających się środków transportu inspektor dokonuje po okazaniu kierującemu legitymacji służbowej. 1b.208) Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:

1) wskazanie podstawy prawnej;

2) oznaczenie organu kontroli;

3) datę i miejsce wystawienia;

4) imię i nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej;

5) firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;

6) określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7) wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;

8) podpis osoby udzielającej upoważnienia;

9) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy.

2. (uchylony).209)

3. Inspektor ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi z ustawy. 4.210) Inspektor wykonuje czynności kontrolne w  obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, w obecności kierującego. Art. 71.211) Zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora. Art. 72. Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

1)  dzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające u związek z przedmiotem kontroli;

2)  dostępnić pojazd, a  w  uzasadnionych przypadkach wynikających z  przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, u obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa;

3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4)  możliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się u do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli; 5)212) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli. Art. 73.

1. W toku kontroli inspektor może:

1) legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli;

2) badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli;

W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku

196. Dodany przez art. 37 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 196.

209) Przez art. 37 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 196.

210) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 177.

211) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 177.

212) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

207) 208)

Dziennik Ustaw – 62 – Poz. 1265

3) dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody; 3a) zatrzymać kartę kierowcy w przypadkach, o których mowa w art. 14 ust. 4 lit. c rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985, str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 09.10.1998, str. 1), lub kartę przedsiębiorstwa;

4) przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych;

5)  rzesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich p braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli. 1a.213) W przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej.

2. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się kontrolowanego, świadka lub biegłego na wezwanie inspektora stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 74.214)

1. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. 2.  Protokół podpisują inspektor i  kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę.

3. Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy.

4. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia. Art. 75. Wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania:

1) administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy;

2) karnego lub karno-skarbowego;

3) w sprawach o wykroczenia;

4) przez organy Państwowej Inspekcji Pracy;

5) przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych. Art. 76.

1. Inspektorem może być osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie;

2) ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne;

3) legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym;

4) posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B;

5) ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny;

6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. 2.215) Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora poprzedzone jest praktyką w ramach kursu specjalistycznego zakończonego egzaminem kwalifikacyjnym, z zastrzeżeniem art. 76a ust. 3. 2a.216) Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora następuje w  ramach służby nadzoru nad ruchem drogowym, służby kontroli opłat drogowych albo służby kontroli transportu drogowego.

Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku

3. W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 196.

215) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 177.

216) Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

213) 214)

Dziennik Ustaw – 63 – Poz. 1265

2b.216) Główny Inspektor Transportu Drogowego może powoływać inne niż wymienione w ust. 2a rodzaje służb określając ich organizację, zakres działania oraz właściwość terytorialną. 2c.216) Zatrudnienie w jednej ze służb, o których mowa w ust. 2a, nie wyklucza wykonywania przez inspektora Inspekcji czynności kontrolnych przypisanych do zadań innych służb Inspekcji.

3. Inspektor podlega co najmniej raz w roku szkoleniu organizowanemu przez Głównego Inspektora w celu podniesienia poziomu wiedzy fachowej.

4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1)217) programy ramowe kursów specjalistycznych dla poszczególnych rodzajów służb oraz kursów uzupełniających, z uwzględnieniem wiedzy niezbędnej do wykonywania czynności inspektora w ramach danego rodzaju służby, w tym minimalne liczby godzin zajęć na poszczególnych kursach, a także kryteria oceny i sposoby przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych oraz wzór zaświadczenia o złożeniu egzaminu kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym;

2)  arunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciww wskazań zdrowotnych do wykonywania czynności inspektora.

Art. 76a.218) 1.219) Uprawnienia inspektorów Inspekcji określone w  ustawie, w  art.  129a ustawy z  dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przysługują również pracownikom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 76 ust. 1. 2.219) W czasie wykonywania zadań, o których mowa w art. 50, do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, o  których mowa w  ust.  1, stosuje się przepisy art.  55 ust.1–1b i  ust.  2 pkt 1, art.  56–61, art.  69 ust.  1–3a, art. 70–74, art. 89 ust. 1 i art.93 ust.1 i9220).

3. Decyzję o  skierowaniu pracownika Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego na egzamin kwalifikacyjny, o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 6, podejmuje Główny Inspektor Transportu Drogowego. W takim przypadku skierowanie na egzamin kwalifikacyjny, o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 6, nie wymaga odbycia przez pracownika kursu specjalistycznego oraz praktyki w ramach tego kursu. Art. 77. 1.221) Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów, stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505, z późn. zm.222)), z zastrzeżeniem ust.2. 2. Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania przepisy art. 4 ustawy, o której mowa w ust. 1.

3. Do pracowników innych niż wymienieni w ust. 1 mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm.223)). Art. 78. Inspektorom wykonującym czynności kontrolne przysługuje miesięczny dodatek inspekcyjny do wynagrodzenia w wysokości do 100% wynagrodzenia.

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku

4.  odany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 10 ustawy, o której mowa D w odnośniku 177.

219) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

220)  becnie obowiązuje art. 93 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporO cie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., i nie zawiera on ust.9.

221) W brzmieniu ustalonym przez art. 172 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 181.

222)  miany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z  2009  r. Nr  157, poz.  1241 i  Nr  219, poz.  1706 oraz z  2011  r. Nr  82, Z poz. 451, Nr 185, poz. 1092 i Nr 201, poz. 1183.

223)  miany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z. 2001 r. Nr 98, poz. 1071, Nr 123, poz. 1353 i Nr 128, Z poz. 1403, z 2002 r. Nr 1, poz. 18, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 228, poz. 2256, z 2005 r. Nr 10, poz. 71 i Nr 169, poz. 1417, z 2006 r. Nr 45, poz. 319, Nr 170, poz. 1218, Nr 218, poz. 1592 i Nr 220, poz. 1600, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, z 2008 r. Nr 157, poz. 976 i Nr 227, poz. 1505, z 2010 r. Nr 165, poz. 1118, Nr 182, poz. 1228 i Nr 229, poz. 1494 oraz z 2011 r. Nr 82, poz. 451 i Nr 201, poz. 1183.

217) 218)

Dziennik Ustaw – 64 – Poz. 1265

Art. 79.224)

1. Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzystają z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

2. Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych mają prawo:

1)  ądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych oraz organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego, ż które w zakresie swojego działania obowiązane są nieodpłatnie udzielić żądanej pomocy w granicach obowiązujących przepisów prawa;

2)  wracać się do przedsiębiorców, jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych, a w nagłych wypadkach również z do każdej osoby, o udzielenie niezbędnej pomocy w granicach obowiązujących przepisów prawa.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, o których mowa w art. 76a ust. 1. Art. 80.

1. Tworzy się centralną ewidencję naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzanych kontroli, zwaną dalej „ewidencją”. 2.225) W ewidencji gromadzi się odpowiednio do rodzaju, przedmiotu i zakresu przeprowadzonej kontroli w szczególności:

1) informacje i dane o kontroli oraz kontrolującym, w tym określające: a) miejsce kontroli, b) kategorię drogi, c) datę i godzinę rozpoczęcia kontroli, d) skontrolowane dokumenty, e) imię, nazwisko, stanowisko i przydział służbowy kontrolującego, f) stwierdzone naruszenia i nałożone kary, g) uwagi i zalecenia pokontrolne, h) numer protokołu kontroli;

2) informacje i dane o kontrolowanych, w tym określające: a) firmę przedsiębiorcy lub nazwę podmiotu wykonującego przewóz lub organizatora transportu, b) siedzibę przedsiębiorcy lub adres podmiotu wykonującego przewóz lub organizatora transportu, c) numer NIP, d) numer REGON, e) tabor znajdujący się w prawnej dyspozycji kontrolowanego; f) rodzaj oraz zakres uprawnienia do wykonywania przewozów, g) numer uprawnienia i nazwę organu, który wydał uprawnienie, h) imię i nazwisko oraz datę urodzenia kierowcy lub zarządzającego transportem, i) obywatelstwo oraz adres kierowcy lub zarządzającego transportem, j) numer ewidencyjny PESEL kierowcy lub zarządzającego transportem;

3) informacje i dane o pojeździe i przyczepie, w tym określające: a) dane właściciela i użytkownika pojazdu, b) rodzaj pojazdu, c) markę, typ i numer rejestracyjny pojazdu, d) masę własną, dopuszczalną ładowność i dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, e) liczbę miejsc;

224) 225)

W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku

177. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

Dziennik Ustaw

4) informacje i dane o ładunku, w tym określające: a) dane załadowcy, b) miejsce pochodzenia i przeznaczenia ładunku, c) rodzaj przewozu. 2a. (uchylony).226) 2b.227) W ewidencji gromadzi się również informacje i dane o wszelkich poważnych naruszeniach przepisów wspólnotowych w zakresie transportu drogowego, których dopuścili się przewoźnicy mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za które odpowiedzialni są przewoźnicy mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które to naruszenia doprowadziły do nałożenia kary przez którekolwiek państwo członkowskie lub doprowadziły do czasowego bądź trwałego cofnięcia licencji wspólnotowej lub jej kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem. Wpisy do ewidencji dotyczące tymczasowego lub trwałego cofnięcia licencji wspólnotowej pozostają w  ewidencji przez okres co najmniej dwóch lat od daty upływu okresu cofnięcia w przypadku cofnięcia tymczasowego, lub od daty cofnięcia w przypadku cofnięcia trwałego. 2c.227) Do celów określonych w ust. 3c, art. 54 ust. 2 pkt 1, 8 i 10 oraz ust 4 i art. 54b ust. 4 w ewidencji gromadzi się również informacje i dane o przeprowadzonych kontrolach, w wyniku których nie stwierdzono naruszeń. 3.228) Ewidencję prowadzi w systemie teleinformatycznym Główny Inspektor, który jest administratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji. 3a.229) Główny Inspektor prowadzi ewidencję w sposób zapewniający ochronę zgromadzonych w niej danych, w szczególności przed ich kradzieżą, zniszczeniem, uszkodzeniem, utratą, nieuprawnionym zwielokrotnianiem, modyfikowaniem, przetwarzaniem lub usuwaniem, a także w sposób zapewniający każdorazowe automatyczne odnotowywanie dostępu do ewidencji oraz czynności związanych z wprowadzaniem, modyfikacją i usuwaniem danych. 3b.229) Dostęp do ewidencji posiadają wyłącznie osoby upoważnione, w  tym w  szczególności pracownicy Inspekcji Transportu Drogowego, w stopniu i zakresie wynikającym z wykonywanych przez te osoby obowiązków służbowych związanych z realizacją ustawowych zadań Inspekcji. 3c.229) Zgromadzone w ewidencji dane Główny Inspektor udostępnia na żądanie innych organów administracji publicznej, jednostek samorządu terytorialnego, sądów i  prokuratury oraz instytucji organizacji międzynarodowych, w  zakresie w jakim organy te i instytucje są uprawnione do żądania danych na podstawie odrębnych przepisów. 4.230) Główny Inspektor udostępnia zainteresowanym organom uprawnionym do wydawania licencji, zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, zaświadczeń na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne, zaświadczeń na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego lub potwierdzeń zgłoszenia przewozu, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, dane i informacje, o których mowa w ust. 2, dotyczące naruszeń dokonanych na obszarze właściwości tych organów lub naruszeń dokonanych przez przewoźników, którym organy te wydały dokumenty. Art. 81.231) Dane i informacje przekazują do ewidencji:

1) wojewódzki inspektor;

2)  omendant Główny Straży Granicznej, Szef Służby Celnej, Główny Inspektor Pracy, właściwy miejscowo komendant K wojewódzki Policji, zarządcy dróg. Art. 82. Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm.232)).

Przez art. 73 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku

8. Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

228) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

229) Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 4.

230) Dodany przez art. 73 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 8.

231) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

232)  miany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2004 r. Nr 25, poz. 219 Z i Nr 33, poz. 285, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 165, poz. 1170 i Nr 176, poz. 1238, z 2010 r. Nr 41, poz. 233, Nr 182, poz. 1228 i Nr 229, poz. 1497 oraz z 2011 r. Nr 230, poz. 1371.

226) 227)

– 65 –

Poz. 1265

Dziennik Ustaw – 66 – Rozdział 10 Nadzór ikontrola Art. 83.

1. Organ, który udzielił licencji lub zezwolenia, może nałożyć na przewoźnika drogowego obowiązek przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe i warunki określone w licencji lub zezwoleniu.

2. Na żądanie ministra właściwego do spraw transportu lub organu właściwego w sprawach licencji lub zezwoleń przewoźnik drogowy obowiązany jest przekazywać informacje związane z działalnością transportową dotyczące stosowanych cen i taryf oraz liczby przewiezionych osób lub masy przewiezionych rzeczy. 3.233) Organy, o których mowa w art. 7 ust. 2, art. 18 ust. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 8, są obowiązane przedstawiać ministrowi właściwemu do spraw transportu, co najmniej dwa razy w roku, w terminach do dnia 15 stycznia oraz do dnia 15 lipca, informacje dotyczące liczby i  zakresu udzielonych licencji, zezwoleń i  zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz liczby wypisów z tych dokumentów, a także liczby licencji w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

4. Przepis ust.  3 stosuje się odpowiednio do jednostki uprawnionej do egzaminowania w  zakresie wymaganym do uzyskania certyfikatu kompetencji zawodowych.

5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres danych i informacji, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, sposób i terminy ich przedstawiania, mając na względzie konieczność monitorowania rynku przewozów drogowych. Art. 84.

1. Organy udzielające licencji, zezwolenia lub zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów.

2. Kontrolę, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się co najmniej raz na 5 lat.

3. (uchylony).234) Art. 85. 1.235) Kontrolę przedsiębiorcy przeprowadza się po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

2. Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do:

1)  ądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośż ników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

2)  stępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godziw nach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę.

3. Czynności kontrolne przeprowadza się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej. 4.236) Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:

1) wskazanie podstawy prawnej;

2) oznaczenie organu kontroli;

3) datę i miejsce wystawienia;

4) imię i nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej;

5) firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;

6) określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku

9. Przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.

235) W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 196.

236) Dodany przez art. 37 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 196.

233) 234)

Poz. 1265

Dziennik Ustaw – 67 – Poz. 1265

7) wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;

8) podpis osoby udzielającej upoważnienia;

9) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego. Art. 86.

1. Organ udzielający licencji lub zezwolenia może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności kontrolne organowi administracji publicznej lub innemu organowi państwowemu.

2. Nadzór nad wydawaniem licencji i zezwoleń w krajowym transporcie drogowym, a także zaświadczeń przy przewozach na potrzeby własne, sprawuje wojewódzki inspektor transportu drogowego. 3. Rada Ministrów, kierując się zasadą skuteczności nadzoru, o którym mowa w ust. 2, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób prowadzenia czynności związanych z nadzorem oraz stosowanych dokumentów, a także ich wzory. Art. 87. 1.237) Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto:238)

1) wykonując transport drogowy – wypis z licencji;

2) wykonując przewóz drogowy osób: a)239) przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych – odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy, a)240) przy wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego imiędzynarodowego przewozu regularnego – odpowiednie zezwolenie lub wypis zzezwolenia wraz zaktualnym rozkładem jazdy iformularz jazdy, jeżeli są one wymagane, b) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych – odpowiednie zezwolenie lub formularz jazdy, c) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne – formularz jazdy, d) oryginał albo poświadczoną za zgodność z  oryginałem przez przedsiębiorcę kserokopię decyzji, o  której mowa w art. 20a ust.

 2, jeżeli została wydana, e)241) przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego, polegającego na okazjonalnym przewozie osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innym niż terytorium kraju, przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z  którego świadczy te usługi, a  w  przypadku braku takiej siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej posiadającego stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innym niż terytorium kraju – potwierdzenie lub kopię potwierdzenia zarejestrowania jako podatnika VAT czynnego albo wydruk potwierdzenia identyfikacji jako podatnika VAT – przewozy okazjonalne, f)242) dokumenty wymagane w publicznym transporcie zbiorowym, g)243) przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 18 w ust. 4b w pkt 2, kopię umowy na realizowany przewóz;

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku

2.  danie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców Z oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 168, poz. 1005), która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 2011 r.

239) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 240.

240) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7.

241)  odana przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie D drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 134, poz. 780), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

242) Dodana przez art. 73 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 8.

243) Dodana przez art. 1 pkt 5 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 44.

237) 238)

Dziennik Ustaw – 68 – Poz. 1265

3) wykonując przewóz drogowy rzeczy – dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także: a) odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym, b) (uchylona),244) c)  wiadectwo wymagane zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywś nościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 254), d)  ezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczająz cych wielkości określone w odrębnych przepisach, e) dokumenty wymagane przy przewozie zwierząt, f) dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, g)  ertyfikat potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszc czenia do ruchu, jeżeli jest wymagany, h)245) dokumenty związane z transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych;

4) w międzynarodowym transporcie drogowym – świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane; 5)246) urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jeżeli jest wymagane. 1a. (uchylony). 1b. Podczas przejazdu wykonywanego w  ramach transportu drogowego przez zagranicznego przewoźnika kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany ponadto mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli dowód uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 43 ust. 1, jeżeli jest wymagana.

2. Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10.

3. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

4. Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. 5.247) Podmiot wykonujący przewozy drogowe lub przewóz, o którym mowa w art. 3 ust. 2, przechowuje przez okres jednego roku, licząc od dnia otrzymania, przekazane mu przez organy kontrolne dokumenty i protokoły z wyników kontroli przeprowadzonych na jego terenie lub podczas kontroli drogowej w zakresie czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców, wykonujących przewóz na jego rzecz. Art. 88.248) Przepisy art. 87 nie naruszają, wynikających z odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, praw i obowiązków kierowców i podmiotów wykonujących przewóz drogowy. Art. 89.249)

1. Do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych, z zastrzeżeniem ust. 2, uprawnieni są:

1) funkcjonariusze Policji;

2) inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;

3) funkcjonariusze celni;

4) funkcjonariusze Straży Granicznej;

Przez art. 117 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku

171. Dodana przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

246) Dodany przez art. 3 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

247) Dodany przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

248) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

249) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

244) 245)

Dziennik Ustaw – 69 – Poz. 1265

5)  poważnieni pracownicy zarządców dróg publicznych – z wyłączeniem dokumentów, o których mowa w art. 87 ust. 1 u pkt 1 i pkt 2 lit. a i ust. 4;

6) nspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy – w odniesieniu do zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość i jazdy oraz czas jazdy i postoju; 7)250) upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 – w odniesieniu do przewozów regularnych i regularnych specjalnych; 7)251) upoważnieni pracownicy właściwego organu, októrym mowa wart.18 ust.1 – wodniesieniu do przewozów regularnych specjalnych imiędzynarodowych przewozów regularnych; 8)252) strażnicy straży gminnych – w odniesieniu do publicznego transportu zbiorowego w zakresie określonym ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym. 2.253) Upoważnieni pracownicy, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 7, nie są uprawnieni do kontroli zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

3. Kontrole drogowe wykonuje się w odpowiednim miejscu i czasie tak, aby utrudnić kierowcom prowadzącym pojazdy omijanie punktów kontroli, oraz bez dyskryminacji ze względu na:

1) kraj rejestracji pojazdu;

2) kraj zamieszkania kierowcy;

3) kraj siedziby przedsiębiorstwa;

4) początkowy i docelowy punkt podróży;

5) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy.

4. Uprawnione osoby do kontroli zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku zaopatrzeni są w:

1)  ykaz podstawowych elementów podlegających kontroli na drodze i  na terenie podmiotu wykonującego przewozy w drogowe;

2) standardowe wyposażenie.

5. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:

1) (uchylony),254)

2) wzory dokumentów stosowane przez osoby uprawnione do tej kontroli,

3)  posób przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, obos wiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, podczas kontroli drogowych i  kontroli w  przedsiębiorstwie, a także wymagane standardowe wyposażenie osób dokonujących tej kontroli i wykaz podstawowych elementów, które jej podlegają,

4)  odzaj danych statystycznych gromadzonych w wyniku kontroli i rejestrowanych przez organy kontrolne, a także tryb, r sposób i wzory dokumentów do ich przekazywania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego,

5)  ystem oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy w  zakresie występowania naruszeń dotyczących s czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców – uwzględniając przepisy Unii Europejskiej, opracowania i wytyczne Komisji Europejskiej, względną liczbę i wagę popełnianych naruszeń przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz potrzebę zapewnienia efektywności i skuteczności kontroli przewozów drogowych.

W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku

251. W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7.

252) Dodany przez art. 73 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 8.

253) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 238.

254) Przez art. 37 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 196.

250) 251)

Dziennik Ustaw – 70 – Poz. 1265

Art. 89a.255)

1. Inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy dokonują kontroli w zakresie przewozu drogowego na warunkach i w trybie określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Pracy. 2. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują kontroli na warunkach i w trybie określonych w ustawie. 3. Funkcjonariusze Policji, organów celnych i Straży Granicznej oraz upoważnieni pracownicy zarządców dróg dokonują kontroli na warunkach i w sposób określonych w przepisach o kontroli ruchu drogowego. 4. Upoważnieni pracownicy organu wydającego zezwolenia na przewozy regularne lub regularne specjalne dokonują kontroli dokumentów na warunkach i w trybie określonych w ustawie. Art. 89a1.256)

1. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, organ uprawniony do kontroli:

1)  atrzymuje i unieważnia zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy – w sytuacji, z o której mowa w art. 28a ust. 2;

2) kieruje lub usuwa pojazd samochodowy, na koszt podmiotu wykonującego przewóz, na najbliższy parking strzeżony. 2. W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu samochodowego stosuje się odpowiednio przepisy prawa o ruchu drogowym.

3. Zwrot pojazdu samochodowego z parkingu następuje po przedstawieniu organowi, o którym mowa w ust. 1, prawidłowo wypełnionego wymaganego zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, z zastrzeżeniem art. 95. Art. 89b.255) 1. Rozpoczęcie kontroli przez uprawnionych, o których mowa w art. 89a ust. 3 i 4, następuje po okazaniu legitymacji służbowej, oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, z wyłączeniem funkcjonariuszy Policji. 2. Kontrolujący ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi z ustawy. 3. Kontrolujący wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Art. 89c.255) Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Art. 90. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzającej uchybienia organ udzielający licencji lub zezwolenia:

1) wzywa przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie;

2) cofa licencję lub zezwolenie, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 15 i art. 24 ust. 4–6. Art. 90a.

1. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje do Komisji Europejskiej dane dotyczące przeprowadzonych kontroli:

1)  tanu technicznego pojazdów, co dwa lata, w terminie do 31 marca, po upływie okresu objętego sprawozdaniem, zgods nie z formularzem, o którym mowa w ust. 3;

2)   zakresie, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006, zgodnie z formularzem, o którym mowa w art. 17 w tego rozporządzenia, co dwa lata, w terminie do dnia 30 września roku następującego po zakończeniu dwuletniego okresu sprawozdawczego; 3)257) przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, corocznie, w  terminie do dnia 31 marca każdego roku, zgodnie z formularzem, o którym mowa w ust. 3.

Dodany przez art. 37 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku

196. Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 30.

257) Dodany przez art. 28 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 48.

255) 256)

Dziennik Ustaw – 71 – Poz. 1265

2.258) Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Służby Celnej, oraz wojewódzki inspektor transportu drogowego, a w zakresie, o którym mowa w pkt 2, również Główny Inspektor Pracy, przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego zbiorczą informację dotyczącą kontroli:

1)  tanu technicznego pojazdów – co dwa lata, w terminie do dnia 31 stycznia po upływie dwuletniego okresu objętego s sprawozdaniem;

2)  rzestrzegania przepisów dotyczących czasu jazdy i czasu postoju pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpop czynku kierowcy – co dwa lata, w terminie do dnia 31 lipca po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem – na odpowiednich formularzach. 2a.259) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, w tym informacje uzyskane od innych organów kontrolnych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych. 3.260) Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy do przekazywania danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, uwzględniając zakres danych niezbędnych do przekazania Komisji Europejskiej na podstawie przepisów prawa wspólnotowego.

4.261) Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy do przekazywania danych, o których mowa w ust. 2, uwzględniając zakres niezbędnych danych. Art. 90b.262) W przypadku nieokazania podczas kontroli drogowej dokumentu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. e, osoby uprawnione do kontroli, o której mowa w art. 89 ust. 1, są obowiązane niezwłocznie powiadomić Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście, wskazując podmiot wykonujący przewóz, termin przewozu, liczbę przewożonych osób oraz informacje dotyczące trasy przewozu. Art. 91.

1. Minister właściwy do spraw transportu kontroluje sposób egzaminowania i wydawania certyfikatów kompetencji zawodowych oraz gospodarkę finansową jednostki certyfikującej.

2. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono uchybienia, minister właściwy do spraw transportu:

1) wzywa kontrolowaną jednostkę do niezwłocznego usunięcia uchybień lub

2) pozbawia ją uprawnień, o których mowa w art. 38 ust. 3. Rozdział 11 Kary pieniężne Art. 92.263)

1. Kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2000 złotych.

2. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr1 do ustawy.

3. Osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem w  przedsiębiorstwie, o  której mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i  uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego albo dopuściła, chociażby nieumyślnie, do powstania takich naruszeń, podlega karze grzywny w wysokości do 2000 złotych.

4. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 3, oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr2 do ustawy.

W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku

2.  odany przez art. 28 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 48; w brzmieniu ustalonym przez art. 117 pkt 3 ustawy, o której D mowa w odnośniku 171.

260) W brzmieniu ustalonym przez art. 28 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 48.

261) Dodany przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

262) Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 241.

263) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

258) 259)

Dziennik Ustaw – 72 – Poz. 1265

5. Orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, o której mowa w ust. 1 i 3, następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

6. Przepisy ust.  1 i  3 stosuje się również w  przypadku ujawnienia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego popełnionego za granicą, chyba że sprawca wykaże, iż za naruszenie została już nałożona kara. Art. 92a.263)

1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie.

2. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych.

3. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1)  5 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem 1 rozpoczęcia kontroli;

2)  0 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed 2 dniem rozpoczęcia kontroli;

3)  5 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed 2 dniem rozpoczęcia kontroli;

4)  0 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem 3 rozpoczęcia kontroli;

5) 40 000 złotych – dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

4. Za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1–3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. 5. Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. 6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

7. Przepisy ust. 1, ust. 3 pkt 5 i ust. 5 i 6 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, w szczególności do:

1) spedytora,

2) nadawcy,

3) odbiorcy,

4) załadowcy,

5) organizatora wycieczki,

6) organizatora transportu,

7) operatora publicznego transportu zbiorowego – jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia.

8. Przepisy ust. 1 i ust. 3–6 stosuje się do podmiotów, o których mowa w art. 16a i art. 33a.

Dziennik Ustaw – 73 – Poz. 1265

Art. 92b.264)

1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1)  łaściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożw liwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a)  ozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji r niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b)  ozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych r w transporcie drogowym, U c)  mowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2)  rawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania p przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

2. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. Art. 92c.264)

1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z  tym przewozem, a  postępowanie wszczęte w  tej sprawie umarza się, jeżeli:

1)  koliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem o nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ. Art. 93.265)

1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4–6.

2. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:

1) odrzucenia skargi,

2) cofnięcia skargi, lub

3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.

3. Organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c.

4. Funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, postępowanie administracyjne prowadzi i decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje wojewódzki inspektor transportu drogowego.

6. Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się w przypadku ujawnienia przez funkcjonariusza Policji naruszenia, za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, popełnionego przez zagranicznego przewoźnika drogowego.

264) 265)

Dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku

3. W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

Dziennik Ustaw – 74 – Poz. 1265

7. Do kar pieniężnych przewidzianych niniejszą ustawą nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 i 1101). Art.94.265) 1. Kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa.

2. Karę pieniężną uiszcza się na właściwy rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się wykonalna. Koszty związane z jej przekazaniem pokrywa zobowiązany podmiot.

3. W przypadku, gdy podczas kontroli stwierdzone zostanie naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub porozumieniem o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość egzekucji należności nie wynika wprost z  przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, osoba przeprowadzająca kontrolę pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej.

4. Kaucję pobiera się w formie:

1) gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania, lub

2)  rzelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie o nałop żenie kary, przy czym koszty przelewu ponosi zobowiązany podmiot.

5. W przypadku poboru kaucji przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, możliwe jest jej przekazanie w formie bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej. Koszty związane z autoryzacją transakcji i przekazem środków na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, ponosi bezzwrotnie zobowiązany podmiot.

6. Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 4 pkt 2.

7. Kaucję przekazuje się:

1)  a rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 2 – w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary stała się n wykonalna;

2)  a rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił – w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji o uchyleniu lub stwiern dzeniu nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej albo doręczenia orzeczenia sądu administracyjnego o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności takiej decyzji.

8. W przypadku, gdy wysokość nałożonej kary jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji, do powstałej różnicy stosuje się odpowiednio przepis ust. 7 pkt

2.

9. Do kary pieniężnej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Art.95.265) 1. W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem osoba przeprowadzająca kontrolę na drodze zatrzymuje, za pokwitowaniem, dokumenty podlegające kontroli i kieruje lub usuwa pojazd, na koszt podmiotu wykonującego przewóz drogowy, na najbliższy parking strzeżony, jeżeli:

1) nie pobrano kaucji – w przypadku podmiotu, o którym mowa w art. 94 ust. 3,

2) nie usunięto stwierdzonych nieprawidłowości, lub

3) zakaz lub ograniczenie ruchu uniemożliwia dalszą jazdę.

2. W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

3. Zwrot pojazdu z parkingu następuje, odpowiednio po:

1) przekazaniu kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, na zasadach, o których mowa w art. 94 ust. 4 i 5, lub

2) usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu.

4. Jeżeli pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni od dnia nałożenia kary pieniężnej, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 i 1166) dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.

Dziennik Ustaw – 75 – Poz. 1265

5. W przypadku, gdy podczas kontroli granicznej stwierdzone zostanie naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez kierowcę bądź przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, osoba przeprowadzająca kontrolę uprawniona jest do uniemożliwienia kontrolowanemu pojazdowi wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Art. 95a.266)

1. Kto, będąc przedsiębiorcą:

1)  ie zgłasza na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w tern minie 14 dni od dnia ich powstania,

2)  ie zwraca licencji lub wypisów z licencji organowi, który udzielił licencji w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja n o cofnięciu licencji stała się ostateczna – podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.

2. Kary, o których mowa w ust. 1, nakłada w drodze decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawach udzielenia licencji.

3. Od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy tej decyzji.

4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód organu właściwego w sprawach udzielenia licencji. Art. 96. (uchylony).267) Rozdział 11a (uchylony)268) Rozdział 12 Zmiany wprzepisach obowiązujących, przepisy przejściowe ikońcowe Art. 97. (pominięty). Art. 98. (pominięty). Art. 99. (pominięty). Art. 100. (pominięty). Art. 101. (pominięty). Art. 102. (pominięty). Art. 103. (pominięty). Art. 104.

1. Zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują moc.

2. Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się jej przepisy. Art. 105. Świadectwo potwierdzające zdanie egzaminu z  zakresu wykonywania krajowego zarobkowego przewozu osób wydane na podstawie dotychczasowych przepisów o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób staje się z mocy prawa certyfikatem kompetencji zawodowych w zakresie krajowego transportu drogowego osób. Art. 106. (pominięty).

Dodany przez art. 73 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku

8. Przez art. 37 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 196.

268) Przez art. 73 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.

266) 267)

Dziennik Ustaw – 76 – Poz. 1265

Art. 107. Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej do przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 2, art. 19 oraz art. 28 ust. 1. Art. 108. (pominięty). Art. 109.

1. Tracą moc:

1)  stawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz. U. Nr 106, u poz. 677, z 1999 r. Nr 32, poz. 310 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268);

2)  stawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, u poz. 942 i Nr 158, poz. 1045, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 86, poz. 963 i Nr 91, poz. 1043 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136).

2. (pominięty). Art. 110. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że rozdział 9 wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68–75 i art. 80–82, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia269).

269)

Ustawa została ogłoszona w dniu 30 października 2001 r.

Dziennik Ustaw – 77 – Poz. 1265

Załącznik do ustawy z dnia 6 września 2001 r. (uchylony)270) Załączniki do ustawy z dnia 6 września 2001 r. Załącznik nr1271)

Lp. 1

1.

2. 3.

Wyszczególnienie naruszeń 2 Nieokazanie wypisu z licencji, wypisu z zezwolenia lub innego wymaganego w związku z przewozem drogowym dokumentu, o którym mowa w art. 87 Nieokazanie dokumentu potwierdzającego ukończenie wymaganego w związku z wykonywaniem przewozu drogowego szkolenia Wykonywanie przewozu drogowego żywych zwierząt z  naruszeniem zasad dotyczących czasów podróży i postoju

Wysokość grzywny w złotych 3 500 800 do 2 godzin 200, powyżej 2 godzin 500

4. 4.1. 4.2. 4.3. 4.4. 4.5.

5.

6. 7.

Prowadzenie pojazdu z  naruszeniem przepisów o  czasie prowadzenia pojazdu, obowiązujących przerwach i odpoczynku Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o czas do 1 godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut Skrócenie dziennego czasu odpoczynku o  czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o  czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę Przekroczenie tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 30 minut do dwóch godzin oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę Postój pojazdu przewożącego towary niebezpieczne bez wymaganego nadzoru Postój pojazdu przewożącego towary niebezpieczne bez zabezpieczenia hamulcem postojowym Używanie ognia lub nieosłoniętego płomienia w pojazdach przewożących towary niebezpieczne klasy 1, a także w ich pobliżu oraz podczas załadunku lub rozładunku tych towarów Naruszenie przepisów dotyczących załadunku lub rozładunku towaru niebezpiecznego klasy 1 w miejscu publicznym na pojazdy lub z pojazdów, które znajdują się w odległości mniejszej niż 50 m Przewóz w jednostce transportowej przewożącej towary niebezpieczne pasażerów innych niż załoga pojazdu Naruszenie przepisów zakazu palenia, w trakcie manipulowania ładunkiem lub wykonywania czynności ładunkowych towarów niebezpiecznych, w pobliżu lub wewnątrz pojazdu lub kontenera Nieuzasadnione utrzymywanie pracy silnika pojazdu w czasie załadunku lub rozładunku towaru niebezpiecznego Naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób Pobieranie należności za przewóz osoby pojazdem wykonującym regularny przewóz niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości Niewydanie pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd 1000 1000 100 150 100 50 50 800 500 2000

8.

1000

9. 10.

500 500

11.

12. 12.1. 12.2.

1000

270) 271)

Przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku

3. Dodany przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.

Dziennik Ustaw 1

13. 13.1. 2 – 78 – 3 Poz. 1265

Naruszenie przepisów o używaniu urządzeń rejestrujących, cyfrowych urządzeń rejestrujących, wykresówki lub karty kierowcy Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostało niedozwolone urządzenie dodatkowe wpływające na niewłaściwe funkcjonowanie urządzenia rejestrującego Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi Nieprawidłowe operowanie przełącznikiem urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy – za każdy dzień Wykonywanie przez kierowcę przewozu drogowego z niedziałającym lub niewłaściwie działającym urządzeniem rejestrującym lub cyfrowym urządzeniem rejestrującym po upływie dopuszczalnego okresu kierowania pojazdem Wykonywanie przez kierowcę przewozu drogowego bez ważnej karty lub z  kartą uszkodzoną po upływie dopuszczalnego okresu kierowania pojazdem Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które zostało odłączone Samowolna ingerencja w pracę urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w  pojeździe, wskutek której nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi Nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu – za każdy dzień Używanie wykresówki powyżej okresu na jaki jest przeznaczona – za każdą wykresówkę Zastosowanie typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego Okazanie podczas kontroli wykresówki brudnej lub uszkodzonej w stopniu uniemożliwiającym odczytanie danych Okazanie podczas kontroli wykresówki lub karty kierowcy, które nie zawierają wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy – za każdy dzień Używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców Jednoczesne używanie kilku wykresówek lub kart kierowców Okazanie wykresówki, która nie zawiera wymaganego wpisu:

1. imienia lub nazwiska kierowcy

2. numeru rejestracyjnego pojazdu

3. miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki

4. miejsca lub daty końcowej używania wykresówki

5. stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu

6. stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia

7. użytkowania pojazdu Niezgodność oznaczenia czasowego na wykresówce z urzędowym czasem kraju rejestracji pojazdu – za każdą wykresówkę Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, nieposiadającego wymaganego wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub jej nieposiadania – za każdy brakujący wydruk Wykonanie transportu drogowego z naruszeniem art. 18 ust. 4a i ust. 5 2000

13.2.

2000

13.3.

100 nie więcej niż 1000 1000

13.4.

13.5. 13.6. 13.7.

500 2000 2000

13.8. 13.9. 13.10. 13.11. 13.12.

100 100 nie więcej niż 1000 200 200 100

13.13. 13.14. 13.15.

2000 2000 50 za brak każdego wpisu

13.16. 13.17.

100 nie więcej niż 1000 200 nie więcej niż 1000 500

14.

Dziennik Ustaw – 79 – Poz. 1265

Załącznik nr2271)

Lp. 1

1. 1.1. 1.2. 1.3.

2.

3. 3.1. 3.2. 3.3. 4.

Wyszczególnienie naruszeń 2 Niewyposażenie kierowcy w: –  ypis z licencji, wypis z zezwolenia, wypis z zaświadczenia o wykonywaniu przewow zów na potrzeby własne –  wiadectwo kierowcy – dotyczy kierowców niemających obywatelstwa państwa ś członkowskiego Unii Europejskiej – nny dokument, o  którym mowa w  art.  87, wymagany w  związku z  realizowanym i przewozem Nieprawidłowe, niepełne lub niezgodne ze stanem faktycznym wypełnienie dokumentu, o którym mowa w art. 87, wymaganego w związku z realizowanym przewozem Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który: – nie ukończył wymaganego w związku z tym przewozem szkolenia –  ie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonyn wania pracy na stanowisku kierowcy –  ie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych n do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego zwierząt osoby obsługującej lub opiekuna zwierząt nieposiadających kwalifikacji do transportu zwierząt potwierdzonych przez powiatowego lekarza weterynarii Niewyznaczenie osoby odpowiedzialnej za transport zwierząt Długotrwały przewóz domowych gatunków nieparzystokopytnych innych niż zarejestrowane nieparzystokopytne, bydła, owiec, kóz i świń bez sporządzenia dziennika podróży Długotrwały przewóz domowych gatunków nieparzystokopytnych innych niż zarejestrowane nieparzystokopytne, bydła, owiec, kóz i świń z nieprawidłowo sporządzonym dziennikiem podróży Nieuzyskanie wymaganego w przewozie drogowym świadectwa zdrowia zwierząt lub dokumentów określonych w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r.

w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i  93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 Dopuszczenie do przekroczenia czasu przewozu danego gatunku zwierząt Dopuszczenie do przewozu zwierząt pojazdem nieprzystosowanym do przewozu danego gatunku zwierząt Dopuszczenie do niepowiadomienia lekarza weterynarii o ujawnionej podczas przewozu chorobie, zranieniu albo padnięciu transportowanego zwierzęcia Dopuszczenie do niedopełnienia warunków specjalnych określonych dla przewozu zwierząt Niedopełnienie lub niewłaściwe wykonywanie obowiązków związanych z  obsługą zwierząt podczas wykonywania ich przewozu Dopuszczenie do przewozu drogowego bez wymaganego świadectwa określonego w umowie o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów Dopuszczenie do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku

Wysokość grzywny w złotych 3 2000 1000 500 za każdy dokument 300 za każdy dokument 1000 1000 1000 500

5. 6.

500 1000

7.

500

8.

500

9.

10.

11.

12.

13. 14.

500 1000 500 500 1000 2000

15.

2000

Dziennik Ustaw 1

16. 17.

18. 2 Dopuszczenie do naruszenia przepisów o  stosowaniu urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i odpoczynku oraz aktywności kierowcy Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem powodującym hałas w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wydzielającym szkodliwe substancje w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom – 80 – 3 2000 200 300 Poz. 1265

Dziennik Ustaw – 81 – Poz. 1265

Załącznik nr3271)

Lp.

Wyszczególnienie naruszeń

Wysokość kary pieniężnej w złotych 3 WYKONYWANIA TRANSPORTU 8000 2000

1

1. 1.1. 1.2.

2 NARUSZENIE OGÓLNYCH ZASAD I  WARUNKÓW DROGOWEGO I PRZEWOZÓW NA POTRZEBY WŁASNE Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji Wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia Niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o  których mowa w art. 8, w wymaganym terminie Niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części Nieprzechowywanie lub przechowywanie niekompletnych dokumentów i innych nośników informacji, o których mowa w art. 16a i art. 33a, przez podmioty wymienione w tym przepisie Uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy NARUSZENIE PRZEPISÓW O WYKONYWANIU PRZEWOZU DROGOWEGO OSÓB Wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym Wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: – dni – godzin odjazdu i przyjazdu – ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków Wykonywanie przewozu regularnego bez obowiązującego rozkładu jazdy Wykonywanie przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus Wykonywanie przewozu autobusem, który: –  ie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywan nego przewozu regularnego –  ie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem n określonej kategorii pasażerów Pobieranie należności za przewóz osoby pojazdem wykonującym regularny przewóz niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości Niewydanie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu z wyłączeniem taksówki Niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b, w wymaganym terminie

1.3. 1.4. 1.5. 1.6.

8000 800 10 000 10 000 8000

1.7.

2. 2.1.

8000

2.2. 2.2.1. 2.2.2. 2.2.3. 2.3. 2.4. 2.5. 2.5.1. 2.5.2. 2.6. 2.7. 2.8.

2000 500 3000 2000 5000 5000 2000 2000 2000 800

Dziennik Ustaw 1 2.9. – 82 – 2 Wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 Wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b Brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu NARUSZENIE PRZEPISÓW O  WYKONYWANIU DROGOWYCH I PRZEWOZÓW KABOTAŻOWYCH MIĘDZYNARODOWYCH Poz. 1265 3 8000

2.10.

8000

2.11.

3. 3.1. 3.2.

2000 PRZEWOZÓW 10 000 8000

Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w  pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia Niewypełnienie przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub niewłaściwie wypełnienie wymaganego przy międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy zezwolenia Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego: –  ez posiadania w pojeździe certyfikatu potwierdzającego spełnienie przez pojazd odb powiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu wymaganego odpowiednio do posiadanego zezwolenia –  ojazdem niespełniającym warunków określonych w  certyfikacie potwierdzającym p spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia Wykonywanie przewozu kabotażowego niezgodnie z warunkami określonymi dla tego przewozu Zlecenie przewozu drogowego zagranicznemu podmiotowi nieposiadającemu wymaganego zezwolenia na transport kabotażowy Zlecenie przewozu rzeczy pojazdem nienormatywnym podmiotowi nieposiadającemu wymaganego zezwolenia Umieszczanie w  liście przewozowym i  innych dokumentach danych i  informacji niezgodnych ze stanem faktycznym NARUSZENIE PRZEPISÓW O PRZEWOZIE ODPADÓW Niezgłoszenie wykonywania przewozu drogowego odpadów, w sytuacji gdy na przewóz nie jest wymagane zezwolenie Wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia Wykonywanie przewozu drogowego odpadów niebezpiecznych bez wymaganego zezwolenia Wywóz odpadów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia Wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia Wykonywanie przewozu drogowego odpadów tranzytem przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia

3.3. 3.4. 3.4.1. 3.4.2.

8000

8000 8000

3.5. 3.6. 3.7. 3.8. 3.9.

4. 4.1. 4.2. 4.3. 4.4. 4.5. 4.6.

10 000 10 000 10 000 8000 8000

3000 2000 6000 6000 10 000 6000

Dziennik Ustaw 1

5. 5.1. 5.1.1. 5.1.2. 5.2. 5.2.1. 5.2.2. 5.3. 5.3.1. 5.3.2. 5.4. 5.4.1. 5.4.2. 5.5. 5.5.1. 5.5.2. 5.6. 5.6.1. 5.6.2.

6. 6.1. 6.1.1. 6.1.2. – 83 – 2 Naruszenie PRZEPISÓW O  CZASIE PRZERWACH I ODPOCZYNKU PROWADZENIA POJAZDU, Poz. 1265 3 OBOWIĄZKOWYCH

Przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – za każdą następną rozpoczętą godzinę Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: – o czas powyżej 15 minut do 30 minut – za każde następne rozpoczęte 30 minut Skrócenie dziennego czasu odpoczynku: – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – za każdą następną rozpoczętą godzinę Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: – o czas do jednej godziny – za każdą następną rozpoczętą godzinę Przekroczenie tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: – o czas powyżej 30 minut do dwóch godzin – za każdą następną rozpoczętą godzinę Przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni: – o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin – za każdą następną rozpoczętą godzinę

100 200 150 200 100 200 50 100 50 100

100 150

Naruszenie PRZEPISÓW O STOSOWANIU URZĄDZEŃ REJESTRUJĄCYCH LUB CYFROWYCH URZĄDZEŃ REJESTRUJĄCYCH SAMOCZYNNIE PRĘDKOŚĆ JAZDY, CZAS JAZDY i POSTOJU Naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące (tachograf) Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje równolegle danych dotyczących okresów aktywności kierowców prowadzących pojazd Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, nieposiadającego wymaganego wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub jej nieposiadania – za każdy brakujący wydruk Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi 5000 3000 2000

6.1.3.

1000

6.1.4.

1000

6.1.5.

1000

6.1.6.

100

6.2. 6.2.1.

Dziennik Ustaw 1 6.3. 6.3.1. 6.3.2. 6.3.3. 6.3.4. 6.3.5. 6.3.6. – 84 – 2 Poz. 1265 3

Naruszenie zasad i warunków używania urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego Nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu – za każdy dzień Zastosowanie typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego – za każdą wykresówkę Okazanie podczas kontroli wykresówki brudnej lub uszkodzonej w stopniu uniemożliwiającym odczytanie danych – za każdą wykresówkę Używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców Jednoczesne używanie kilku wykresówek lub kart kierowców Brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów:

1. imienia lub nazwiska kierowcy

2. numeru rejestracyjnego pojazdu

3. miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki

4. miejsca lub daty końcowej używania wykresówki

5. stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu

6. stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu Nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień Okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę Udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – za każdy dzień Okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, na której stwierdzono dokonanie niedozwolonych, bez użycia urządzenia rejestrującego, ręcznych, automatycznych lub półautomatycznych zapisów prędkości, aktywności lub przebytej drogi – za każdą wykresówkę Naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę Naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd Nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie – za każdy dzień Samowolna ingerencja w dane zapisane w cyfrowym urządzeniu rejestrującym, na karcie kierowcy lub na karcie przedsiębiorstwa 200 nie więcej niż 2000 100 nie więcej niż 2000 300 3000 1000 50 za brak każdej danej

6.3.7.

500

6.3.8. 6.3.9. 6.3.10.

300 300 1000 nie więcej niż 5000

6.3.11. 6.3.12. 6.3.13. 6.3.14.

7. 7.1.

8. 8.1.

500 500 300 5000

Naruszenie PRZEPISÓW O używaniU INNYCH urządzeń POMIAROWO-KONTROLNYCH Samowolna zmiana wskazań urządzeń pomiarowo-kontrolnych zainstalowanych w pojeździe przy wykonywaniu transportu drogowego taksówką NARUSZENIE INNYCH PRZEPISÓW Wykonywanie przewozu drogowego żywych zwierząt przez przewoźnika nieposiadającego odpowiedniego zezwolenia 6000 1000

pobierz plik

Dziennik Ustaw Poz. 1265 z 2012 - pozostałe dokumenty:

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1555 z 20122012-12-31

    Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt K 9/12

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1554 z 20122012-12-31

    Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt K 28/11

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1553 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie przedterminowych wyborów wójta gminy Zawonia w województwie dolnośląskim

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1552 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie przedterminowych wyborów burmistrza Raciąża w województwie mazowieckim

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1551 z 20122012-12-31

    Ustawa z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1550 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzorów deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1549 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu ustalania opłat pobieranych przez jednostkę badawczą lub certyfikującą za czynności związane z badaniami i certyfikacją wyrobów przeznaczonych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1548 z 20122012-12-31

    Ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1547 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych dziedzinowych gromadzonych w systemie informacji oświatowej oraz terminów przekazywania niektórych danych do bazy danych systemu informacji oświatowej

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1546 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowego sposobu wykonywania budżetu państwa

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1545 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu ustalania minimalnych norm zatrudnienia pielęgniarek i położnych w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1544 z 20122012-12-31

    Ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z podwyższeniem wieku emerytalnego

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1543 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 grudnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stażu podyplomowego lekarza i lekarza dentysty

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1542 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 grudnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie – Regulamin urzędowania sądów powszechnych

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1541 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1540 z 20122012-12-31

    Ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku tonażowym oraz niektórych innych ustaw

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1539 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie płatności w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz przekazywania informacji dotyczących tych płatności

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1538 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu dokonywania oceny pracy nauczyciela, trybu postępowania odwoławczego oraz składu i sposobu powoływania zespołu oceniającego

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1537 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu przesyłania deklaracji i podań oraz rodzajów podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1536 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza w podmiocie leczniczym utworzonym przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

  • Dziennik Ustaw Nr 0, poz. 1535 z 20122012-12-31

    Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 grudnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie rejestru instytucji szkoleniowych

zamów dokument

Porady prawne

  • Tekst jednolity

    Czym różni się tekst jednolity od tekstu ujednoliconego?

  • Licencja na przewóz osób

    Czy osoba prowadząca działalność gospodarczą i świadcząca usługi przewozowe swoim prywatnym samochodem ciężarowym podlega nowej ustawie o transporcie drogowym i (...)

  • Zakaz sprzedaży alkoholu w środkach komunikacji

    W obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, użyto (...)

  • Tekst jednolity spółki z o.o.

    Jak ma wyglądać tekst jednolity umowy spółki z o.o.? Kto powinien go sporządzić? Spółka istnieje 20 lat, w trakcie jej istnienia zaszło mnóstwo zmian umowy spółki.

  • ujednolicony tekst umowy spółki

    Spółka działająca od kilku lat, zmieniała kilkukrotnie zapisy umowy za pomocą aneksów. Rodzi to pewna uciążliwość przy okazywaniu dokumentów spółki. Czy od (...)

Podobne Akty prawne

  • Dziennik Ustaw z 2002-06-06 poz. 626

    Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 maja 2002 r. w sprawie upoważnienia kierownika Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Warszawie oraz polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych do pobierania opłat za niektóre czynności administracyjne w międzynarodowym transporcie drogowym.

  • Dziennik Ustaw z 2010-09-07 poz. 1107

    Ustawa z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym

  • Dziennik Ustaw z 1999-06-01 poz. 518

    Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 czerwca 1999 r. w sprawie zwolnienia z opłat niektórych rodzajów przewozów wykonywanych w międzynarodowym transporcie drogowym.

  • Dziennik Ustaw z 2010-10-07 poz. 1256

    Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 1 października 2010 r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Warszawie do zwrotu opłaty za udzieloną licencję lub wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego

  • Dziennik Ustaw z 2004-06-17 poz. 1461

    Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 maja 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie upoważnienia kierownika Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Warszawie oraz polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych do pobierania opłat za niektóre czynności administracyjne w międzynarodowym transporcie drogowym


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.

Zadaj pytanie – porady prawne w 24h już od 30zł

* pola wymagane