Logowanie

Projekty Uchwał

20.5.2010

Komisyjny projekt uchwały w sprawie uczczenia pamięci Henryka Wieniawskiego w 175. rocznicę Jego urodzin

Druk nr 3134

Warszawa, 20 maja 2010 r. SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ VI kadencja Komisja Kultury i Środków Przekazu KSP-021-2/2010

Pan Bronisław Komorowski Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Na podstawie art. 33 regulaminu Sejmu, Komisja Kultury i Środków Przekazu wnosi projekt uchwały:

- w sprawie uczczenia pamięci Henryka Wieniawskiego w

175. rocznicę Jego urodzin.

Do reprezentowania Komisji w pracach nad projektem uchwały został upoważniony poseł Tomasz Głogowski . Zastępca Przewodniczącej Komisji Kultury i Środków Przekazu (-) Jerzy Fedorowicz


Projekt

UCHWAŁA Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia ??????? 2010 r. w sprawie uczczenia pamięci Henryka Wieniawskiego w

175. rocznicę Jego urodzin

W przypadającą 10 lipca

175. rocznicę urodzin Henryka Wieniawskiego polskiego skrzypka i kompozytora, jednego z najwybitniejszych wirtuozów drugiej połowy XIX wieku, autora wielu wspaniałych kompozycji, profesora w Petersburskim Konserwatorium, twórcy petersburskiej szkoły skrzypcowej ? Sejm Rzeczypospolitej Polskiej czci pamięć i wyraża uznanie dla Jego zasług.

Uzasadnienie

Henryk Wieniawski urodził się w Lublinie, w rodzinie Tadeusza i Reginy, 10 lipca 1835 roku. Dom Wieniawskich był prawdziwym lubelskim salonem. Odwiedzali go wybitni artyści, odbywały się tam koncerty, spotkania literackie i dyskusje. Atmosfera rodzinnego domu ukształtowała Henryka Wieniawskiego i wpłynęła na jego dalszą drogę życiową. Regina Wieniawska była pierwszą nauczycielką Henryka, później wzięli go pod swoją opiekę wybitni muzycy: Jan Hornziel ? skrzypek Teatru Wielkiego w Warszawie i Stanisław Serwaczyński ? solista i koncertmistrz Opery Budapeszteńskiej. Znakomita opinia wydana przez czeskiego skrzypka Henryka Panowkę, zadecydowała o późniejszej zagranicznej edukacji wirtuoza. Henryk Wieniawski wyjechał w 1843 r. do Paryża, gdzie zajął się nim Edward Wolff, brat matki, uznany pianista i kompozytor. W stolicy Francji spędził pięć lat. Przez trzy lata uczęszczał do konserwatorium, które ukończył z wyróżnieniem jako najmłodszy uczeń w jego historii. Następnie przez dwa lata pobierał naukę u Lamberta Massarta, nauczyciela konserwatorium paryskiego, który od razu rozpoznał w nim wielki talent. Zdolności improwizatorskie i sprzyjające warunki sprawiły, że zaczął komponować w wieku 11 lat; napisany wówczas Wielki kaprys fantastyczny był chwalony zarówno w Paryżu, jak i Petersburgu. Po niedługim czasie w gronie entuzjastów talentu Wieniawskiego znalazł się sam Hektor Berlioz. W 1849 roku w klasie Hipolita Colleta podjął studia kompozycji, które ukończył z wyróżnieniem w następnym roku. W 1850 rozpoczął, wraz z bratem Józefem, działalność koncertową, występując początkowo we wszystkich większych miastach carskiego imperium, następnie w wielu krajach europejskich, wszędzie wzbudzając nieopisany entuzjazm. Po wielu dalszych sukcesach (w Paryżu, Brukseli, Dreźnie, Londynie) przyjął w 1860 funkcję pierwszego skrzypka dworu carskiego i solisty Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego. Równocześnie uczył gry na skrzypcach w tzw. klasach muzycznych Towarzystwa, przekształconych w 1862 w konserwatorium. Dzięki kilkuletniej owocnej działalności pedagogicznej stworzył zalążek petersburskiej szkoły skrzypcowej, rozwiniętej przez Leopolda Auera we wspaniałą szkołę rosyjską. W 1872 roku wraz z Antonem Rubinsteinem udał się na tourne po Stanach Zjednoczonych, które przyniosło mu wielką sławę. Po powrocie Wieniawski objął stanowisko profesora w Konserwatorium w Brukseli, gdzie wykładał przez dwa lata. Henryk Wieniawski skomponował dzieła o charakterze popisowym i lirycznym,

niejednokrotnie nawiązując do tradycji narodowej i ludowej (polonezy, mazurki, kujawiaki). Pisał popularne w XIX w. fantazje na tematy operowe (np. "Fausta" Gounoda). Jest autorem etiud i dwóch wirtuozowskich koncertów skrzypcowych z orkiestrą, wykonywanych do dzisiaj przez najsłynniejszych solistów. Do najważniejszych kompozycji należą: koncerty skrzypcowe - I fis-moll, II d-moll, Polonez koncertowy D-dur, Kujawiak a-moll, Kujawiak Cdur, Capriccio-valse, Scherzo-Tarantelle, Legenda, Études-Caprices na dwoje skrzypiec, Fantazja koncertowa na tematy z opery "Faust", Deux mazourkas charactéristiques, Polonez A-dur. Wiele z nich wciąż jest wydawanych przez czołowe wytwórnie płytowe. Od 1935 odbywa się co 5 lat Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego.

pobierz plik
zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.