Logowanie

Projekty Uchwał

8.10.2010

Komisyjny projekt uchwały w sprawie uczczenia pamięci Jana Ignacego Paderewskiego w 150. rocznicę Jego urodzin

Druk nr 3483

Warszawa, 7 października 2010 r. SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ VI kadencja Komisja Kultury i Środków Przekazu KSP-021-6/2010

Pan Grzegorz Schetyna Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Na podstawie art. 33 regulaminu Sejmu Komisja Kultury i Środków Przekazu wnosi projekt uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej:

-

w sprawie uczczenia pamięci Jana Ignacego Paderewskiego w

150. rocznicę Jego urodzin.

Komisję w pracach nad projektem uchwały reprezentować będzie poseł Wiesław Suchowiejko. Przewodnicząca Komisji (-) Iwona ŚledzińskaKatarasińska


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Projekt

UCHWAŁA Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia???????? 2010 roku w sprawie uczczenia pamięci Jana Ignacego Paderewskiego w

150. rocznicę Jego urodzin

Dnia 6 listopada 2010 roku mija

150. rocznica urodzin Jana Ignacego Paderewskiego ? wybitnego pianisty i kompozytora, nieocenionego polskiego polityka, dyplomaty i męża stanu. Ignacy Jan Paderewski był jedną z najwybitniejszych i najważniejszych postaci w historii Polski. Jego wielotorowa działalność ? jako kompozytora i pianisty, a zarazem polityka, premiera, ministra spraw zagranicznych czy wreszcie filantropa ? wyróżniała go spośród grona największych osobowości świata kultury i polityki pierwszej połowy ubiegłego wieku. W

150. rocznicę urodzin Ignacego Jana Paderewskiego Sejm Rzeczypospolitej Polskiej czci pamięć tego wielkiego muzyka i patrioty.

Uzasadnienie

Ignacy Jan Paderewski przyszedł na świat 6 listopada 1860 roku w Kuryłówce na Podolu. Matka, Poliksena z domu Nowicka, córka Zygmunta, filomaty i przyjaciela Adama Mickiewicza, zmarła wkrótce po jego narodzinach. W latach 1872?1878 Paderewski zdobył wykształcenie w warszawskim Instytucie Muzycznym, noszącym od 1919 nazwę Konserwatorium Warszawskie. Po ukończeniu tej szkoły utrzymywał się, grając na przyjęciach, komponując i wykonując własne utwory, a także udzielając lekcji gry. W 1881 roku wyjechał doskonalić swój warsztat do Berlina, a następnie do Wiednia ? gdzie uczył się pod kierownictwem Teodora Leszetyckiego. Jego mistrz polecił go później na posadę nauczyciela gry na fortepianie w Strasburgu. Pierwszy większy sukces odniósł, debiutując jako pianista w 1887, a w 1888 miał miejsce jego pierwszy duży koncert w Paryżu. Później przez pewien czas przebywał w Londynie, gdzie koncertował między innymi przed samą królową Wiktorią. Wielkim sukcesem okazało się jego pierwsze tournée po Stanach Zjednoczonych w latach 1891?1892, na które Paderewski zmuszony był się udać z powodu kłopotów finansowych, a w wyniku którego na stałe zamieszkał w USA. W tym czasie zyskał sobie ogromną popularność, nazywany był największym ze wszystkich, mistrzem, królem pianistów, czarodziejem klawiatury. Na przełomie stulecia Paderewski skomponował swoją jedyną operę (jedyne dzieło sceniczne), Manru. Jej prapremiera odbyła się w Dreźnie 29 maja 1901, a wkrótce po niej także we Lwowie. Natomiast jej prapremiera amerykańska odbyła się w Metropolitan Opera 14 lutego

1902. Po wybuchu I wojny światowej zaczął prowadzić szeroko zakrojoną działalność dyplomatyczną na rzecz Polski i Polaków, wykorzystując swą popularność na Zachodzie. M.in. zbierał fundusze na pomoc ofiarom wojny i był jednym ze współzałożycieli komitetów pomocy Polakom w Paryżu i Londynie. W 1915 założył wraz z Henrykiem Sienkiewiczem w Vevey Szwajcarski Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Tego samego roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie kontynuował swą działalność. Przed każdym ze swoich występów przemawiał na temat postulowanej przez niego niepodległości Polski. W krótkim czasie udało mu się zbliżyć do doradcy prezydenta Wilsona, Edwarda House'a. Później spotkał się z samym prezydentem, któremu w styczniu 1917 przekazał memoriał na temat Polski. W sierpniu 1917 został przedstawicielem na USA Komitetu Narodowego Polskiego z Romanem Dmowskim na czele. Po powrocie do kraju Józefa Piłsudskiego i powierzeniu przez niego misji formowania rządu Jędrzejowi Moraczewskiemu również i Paderewski powrócił do Polski. 25 grudnia 1918 pojawił się w Gdańsku, skąd następnie udał się do Poznania. Jego przybycie do stolicy Wielkopolski i entuzjastyczne przywitanie stało się impulsem do wybuchu zakończonego sukcesem powstania. Po przyjeździe do Warszawy Paderewski spotkał się z Piłsudskim i podjął się roli mediatora pomiędzy nim a obozem Dmowskiego. 16 stycznia 1919 został premierem, pełniąc również funkcję ministra spraw zagranicznych.

Wraz z Romanem Dmowskim reprezentował Polskę na konferencji w Paryżu, zakończonej podpisaniem traktatu wersalskiego, kończącego I wojnę światową. W tym czasie wsparł gen. Tadeusza Rozwadowskiego w jego planach tworzenia Legionu Amerykańskiego, który miał walczyć w Polsce z bolszewikami. W wyniku tych działań powstała polsko-amerykańska Eskadra Lotnicza im. Tadeusza Kościuszki. W 1922 wyjechał ponownie do USA, gdzie powrócił do koncertowania i zajął się działalnością charytatywną (w 1932 na występ Paderewskiego w Madison Square Garden przybyła rekordowa liczba widzów ? 16 tys., a dochód z tego koncertu artysta przeznaczył na bezrobotnych amerykańskich muzyków). W tym czasie otrzymał wiele tytułów i odznaczeń, m.in. tytuł lordowski od brytyjskiego monarchy Jerzego V. Po wybuchu II wojny światowej Paderewski wszedł w skład władz Polski na uchodźstwie. Został przewodniczącym Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie, która stanowiła substytut Sejmu na emigracji. W 1940 wyjechał ponownie do USA, aby tam znów prowadzić działalność niepodległościową. W 1940, mimo podupadającego zdrowia, udał się raz jeszcze do USA, by działać na rzecz Polski. Spowodował między innymi uzyskanie przez rząd Sikorskiego kredytów na wyposażenia polskich sił zbrojnych na Zachodzie. Zmarł 29 czerwca 1941 w Nowym Jorku. Pierwotnie pochowano go na Narodowym Cmentarzu w Arlington w pobliżu Waszyngtonu. Jednak 29 września 1992 roku trumnę z jego prochami sprowadzono do Polski, gdzie spoczęła w podziemiach archikatedry św. Jana w Warszawie. Pośmiertnie odznaczony orderem wojennym Virtuti Militari.

pobierz plik
zamów dokument

Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.

Zapytaj prawnika – skontaktujemy się z Tobą w ciągu godziny!

* pola wymagane