Logowanie

Projekty Ustaw

12.8.2011

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego oraz niektorych innych ustaw

Strona 17 z 25

Nie będzie możliwe zastosowanie aresztu domowego wobec osoby, która nie została tymczasowo aresztowana. Po drugie zaś, areszt domowy będzie stosowany wyłącznie na wniosek tej osoby. Rozwiązanie takie spowodowane jest względami praktycznymi i psychologicznymi. Zastosowanie aresztu domowego wymaga uprzednich czynności, dokonywanych nie przez organy ścigania, ale przez upoważniony podmiot dozorujący (dalej: UPD). Pracownicy UPD muszą ustalić, czy istnieje techniczna możliwość zamontowania i prawidłowego funkcjonowania aparatury monitorującej w miejscu zamieszkania. Tego rodzaju ustalenia zajmują zwykle kilka dni. Nie jest zatem możliwe stosowanie aresztu domowego jako pierwszego środka zapobiegawczego w stosunku do podejrzanego doprowadzonego przez Policję. Nie wydaje się również celowe orzekanie projektowanego środka zapobiegawczego w sytuacji, gdy oskarżony nie jest zainteresowany zastosowaniem wobec niego aresztu domowego, gdyż instalacja i kontrola funkcjonowania stacjonarnego urządzenia monitorującego łączy się z koniecznością udostępniania mieszkania pracownikom UPD, zaś specyficzny charakter tego środka powoduje, że oskarżony musi zaakceptować i przemyśleć (lub wręcz uzgodnić z rodziną) sposób znoszenia oczywistych i niebagatelnych niedogodności związanych z niemożnością opuszczenia miejsca pobytu. Art. 265a K.p.k. określa również właściwość sądu i tryb postępowania z wnioskiem oskarżonego o zmianę tymczasowego aresztowania na areszt domowy. W postępowaniu przygotowawczym wniosek jest kierowany do prokuratora jako do organu, do dyspozycji którego pozostaje oskarżony. Prokurator w ciągu 3 dni wydaje postanowienie o nieuwzględnieniu wniosku (podlegające zaskarżeniu na podstawie art. 254 § 2 K.p.k.) lub, jeżeli dostrzega podstawy do uwzględnienia wniosku, przekazuje go sądowi, który rozstrzyga w tym przedmiocie. Prokurator nie jest bowiem uprawniony do zmiany tymczasowego aresztowania na areszt domowy. Właściwy do wydania takiego rozstrzygnięcia będzie sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi się postępowanie, a po wniesieniu aktu oskarżenia ? sąd, przed którym sprawa się toczy. W odróżnieniu od regulacji dotyczących tymczasowego aresztowania projekt nie przewiduje możliwości odstępstwa od właściwości miejscowej sądu w wypadkach niecierpiących zwłoki. Trudno bowiem uznać, że przy stosowaniu aresztu domowego może dojść do wypadków niecierpiących zwłoki, uzasadniających zmianę właściwości sądu. Na etapie postępowania sądowego wniosek jest kierowany do sądu bez pośrednictwa


 

5

prokuratora. Sąd, po otrzymaniu wniosku, rozstrzyga w jego przedmiocie zgodnie z art. 254 K.p.k. ? to jest, wydaje postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku, podlegające zaskarżeniu na zasadach określonych w art. 254 § 2 K.p.k., albo uwzględnia wniosek, wydając postanowienie określone w art. 265c § 1 K.p.k. Sąd jest obowiązany rozstrzygnąć w przedmiocie wniosku najpóźniej w ciągu 3 dni. Art. 265b K.p.k. określa warunki stosowania projektowanego środka zapobiegawczego. Z samej istoty tego środka wynika, że areszt domowy można zastosować, jeżeli oskarżony posiada miejsce stałego pobytu, a warunki mieszkaniowe oskarżonego umożliwiają funkcjonowanie aparatury monitorującej, ponadto zaś stan zdrowia oskarżonego nie stoi temu na przeszkodzie (art. 265b § 1 K.p.k.). Aresztu domowego nie będzie można zatem stosować wobec osób wymagających częstej pomocy lekarskiej, łączącej się z wizytami w przychodniach czy pobytami w szpitalach, a także wobec osób, których czynności psychiczne są zaburzone, gdyż w takiej sytuacji oskarżony nie daje gwarancji prawidłowego zrozumienia nałożonych na niego obowiązków ani stosowania się do nich. W art. 265b § 2 określono negatywne przesłanki stosowania środka: obawę matactwa lub obawę, że oskarżony nie będzie przestrzegał obowiązków związanych ze stosowaniem aresztu domowego. Art. 265b § 3 wprowadza kolejny warunek. Zamontowane urządzenie stacjonarne wymaga raz w miesiącu przeprowadzenia kontroli, co łączy się z koniecznością uzyskania przez pracowników UPD dostępu do mieszkania. Z uwagi na to, że oskarżony zamieszkuje wspólnie z innymi osobami pełnoletnimi, wymagana jest uprzednia zgoda tych osób, udzielona na piśmie, na zainstalowanie aparatury monitorującej i przeprowadzanie w lokalu mieszkalnym czynności kontrolnych związanych z funkcjonowaniem tej aparatury oraz zachowaniem oskarżonego. Cofnięcie zgody jest nieskuteczne. Z uwagi na fakt, że sąd lub prokurator muszą rozpoznać wniosek w ciągu 3 dni, zgoda taka powinna zostać dołączona do wniosku. W przypadku wystąpienia istotnej potrzeby udzielenia oskarżonemu wsparcia w czasie stosowania aresztu domowego, projekt nakłada na sąd (w art. 265b § 4 K.p.k.) obowiązek zawiadomienia o zastosowaniu tego środka organu opieki społecznej.

< >
pobierz plik
zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.