Logowanie

Projekty Ustaw

24.11.2008

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw

Strona 16 z 54

art. 55 § 2 k.k.w.). Projektowana zmiana art. 36 § 2 k.k. umożliwi sądowi orzeczenie wobec skazanego na karę ograniczenia wolności każdego obowiązku spośród wymienionych w art. 72 k.k. Zmiana ta koresponduje z celem projektowanej nowelizacji, jakim jest uczynienie z kary ograniczenia wolności realnej alternatywy dla kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Temu samemu celowi służy projektowana zmiana w art. 58 § 3 k.k. W odniesieniu do kary ograniczenia wolności jest to przepis szczególny. W ramach przez siebie określonych pozwala bowiem sądowi na odstępstwo od zasady orzekania kary ograniczenia wolności w wymiarze do 12 miesięcy, umożliwiając orzekanie tego rodzaju kary w wymiarze do 2 lat. Odpowiednią zmianę wprowadzono w art. 38 § 2 k.k. również wydłużając do 2 lat górny próg nadzwyczajnie obostrzonej kary ograniczenia wolności. Aby umożliwić osiągnięcie pożądanego rezultatu w postaci częstszego orzekania kary ograniczenia wolności, w art. 58 k.k. uchylono przepis § 4, wyłączający możliwość przejścia na karę nieizolacyjną, w ramach instytucji kary zamiennej, w wypadku sprawcy występku umyślnego, który był już uprzednio skazany na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 6 miesięcy bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Natomiast w nowym przepisie § 2a w art. 58 k.k. wprowadzono istotną normę gwarancyjną.


8

Zgodnie z projektowanym brzmieniem § 2a kara ograniczenia wolności związana z obowiązkiem, o którym mowa w art. 35 § 1 k.k., a więc obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, nie byłaby orzekana wobec oskarżonych, co do których ze względu na stan zdrowia lub ich właściwości i warunki osobiste, istniałoby uzasadnione przekonanie, że nie wykonają takiej pracy. Wprowadzenie projektowanego przepisu uzasadnia okoliczność, iż w praktyce zdarzają się wypadki, że kara ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania pracy jest orzekana ? zwłaszcza w wyrokach wydawanych na posiedzeniu, bez udziału oskarżonych ? wobec osób niezdatnych do wykonywania takiej pracy. Projektowany zapis nie nakłada na sąd żadnych nowych obowiązków, ponieważ niezbędne informacje o stanie zdrowia oskarżonego powinny znajdować się wśród danych dotyczących jego osoby. Właściwości i warunki osobiste, o jakich mowa w proponowanym zapisie, to zwłaszcza sytuacja rodzinna oskarżonego, który np. sprawuje bezpośrednią opiekę nad małoletnimi dziećmi bądź starszymi, schorowanymi członkami rodziny i nie jest w stanie zapewnić im opieki na czas wykonywania pracy. Przepis ten będzie miał również zastosowanie w sytuacji, gdy oskarżony był uprzednio skazany na karę ograniczenia wolności i uchylał się od jej wykonania, co może uzasadniać pogląd o niecelowości ponownego stosowania wobec tej osoby kary tego rodzaju. Należy zaakcentować okoliczność, że wynikająca z projektowanego przepisu niedopuszczalność orzekania w określonych w nim wypadkach kary ograniczenia wolności związanej z obowiązkiem, o którym mowa w art. 35 § 1 k.k., nie będzie stać na przeszkodzie orzeczeniu kary ograniczenia wolności z potrąceniem stosownej części wynagrodzenia za pracę (art. 35 § 2 k.k.), w stosunku do oskarżonych pozostających w stosunku zatrudnienia.

W art. 39 zawierającym katalog środków karnych, treść punktu 5 odnoszącego się do środka karnego z art. 46 § 1 k.k., wobec projektowanej zmiany tego przepisu, zostanie zmodyfikowana, w celu odzwierciedlenia w nazwie środka karnego, że

9

obowiązek ten może dotyczyć zarówno naprawienia szkody, jak i zadośćuczynienia pokrzywdzonemu.

Projekt przewiduje zmianę przepisu art. 43 § 1 k.k., określającego granice temporalne orzekania terminowych środków karnych, w celu usunięcia wady obecnego unormowania. Z obowiązującego brzmienia art. 43 § 1 k.k. nie wynika bowiem, na jaki maksymalny okres czasu (o ile ustawa nie stanowi inaczej) można orzec środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych, a mianowicie czy limitem w tym zakresie jest 10 czy też 15 lat. Projektowana zmiana przesądzi, że pozbawienie praw publicznych będzie mogło być orzekane maksymalnie na 10 lat.

Zmiana dotycząca art. 46 k.k. jest zmianą znacznie poszerzającą zakres uprawnień pokrzywdzonego dochodzącego kompensaty w toku postępowania karnego. Kierując się priorytetem zapewnienia pełnej ochrony interesów pokrzywdzonego w postępowaniu karnym, w projekcie przyznano pokrzywdzonemu prawo żądania naprawienia wyrządzonej szkody, jak również żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, w wypadku skazania za każde przestępstwo, w wyniku którego taka szkoda lub krzywda zaistniała. Sąd może w takich przypadkach orzec tylko odszkodowanie bądź tylko zadośćuczynienie, albo zarówno odszkodowanie, jak i zadośćuczynienie, i to zarówno z urzędu (fakultatywnie), jak i na wniosek (obligatoryjnie).

< >
pobierz plik
zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.