Logowanie

Projekty Ustaw

24.11.2008

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw

Strona 28 z 54

W myśl projektowanych rozwiązań, w wypadku dozoru sprawowanego przez Policję, możliwe będzie wzywanie oskarżonego do stawiennictwa w jednostce organizacyjnej Policji w określonym terminie, w celu uzyskania od niego informacji koniecznych dla ustalenia, czy stosuje się do wymagań nałożonych w postanowieniu o zastosowaniu dozoru. Wprowadzenie takiej możliwości ma istotny walor zwłaszcza w odniesieniu do tych wypadków zastosowania dozoru Policji, które nie obejmują obowiązku zgłaszania się do organu dozorującego w określonych odstępach czasu, lecz inne spośród obowiązków określonych w art. 275 § 2 k.p.k. Projektowany przepis art. 275 § 5 k.p.k. wprowadza wymóg niezwłocznego zawiadamiania sądu lub prokuratora, który wydał postanowienie o zastosowaniu dozoru, przez organ dozorujący, o niestosowaniu się oddanego pod dozór do wymagań zawartych w postanowieniu. Realizacja tego obowiązku pozwoli na szybkie reagowanie, przez organ będący dysponentem postępowania, na mogącą godzić w prawidłowy jego bieg sytuację nieefektywności stosowanego dozoru.


35

Zmiana w art. 297 § 1 k.p.k. naprawia błędy wprowadzone do brzmienia tego przepisu nowelą z 2007 r. Z § 1 pkt 4 wyeliminowano wyrażenie ?wszechstronne?. Wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy jest bowiem domeną sądu orzekającego, nie zaś organów postępowania przygotowawczego, ?których aktywność dowodowa ogranicza się tylko do takiego zakresu, jaki umożliwia wniesienie do sądu aktu oskarżenia. Rezygnacja z obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy pozostaje też w związku z przewidzianymi w kodeksie uproszczeniami polegającymi na możliwości ograniczenia postępowania dowodowego? (Kodeks postępowania karnego, tom II, Komentarz pod redakcją prof. Piotra Hofmańskiego, wyd. 2, s. 10). Z kolei w § 1 pkt 5 zrezygnowano z zadania takiego zebrania, zabezpieczenia i utrwalenia w postępowaniu przygotowawczym dowodów dla sądu, aby rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na pierwszej rozprawie głównej. W tym zakresie poprzestano na obowiązku utrwalenia dowodów dla sądu w niezbędnym zakresie, co pozostaje w związku z możliwościami ograniczenia postępowania dowodowego (art. 325h i art. 335 § 2 k.p.k.). Poza tym, podobnie jak użyte w § 1 pkt 4 wyrażenie ?wszechstronne? wyrażenie ?aby rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na pierwszej rozprawie głównej? wkracza na grunt postępowania sądowego, kształtując jego przebieg na etapie postępowania przygotowawczego, bez udziału sądu orzekającego. W art. 310 § 2 k.p.k. powrócono do zapisu sprzed noweli z 2007 r. i uprawnienie do przedłużenia w szczególnie uzasadnionych wypadkach okresu śledztwa ponad 1 rok na dalszy czas oznaczony przekazano ponownie właściwemu prokuratorowi nadrzędnemu nad prokuratorem nadzorującym lub prowadzącym śledztwo. Przekazanie wspomnianą nowelą tego uprawnienia prokuratorowi bezpośrednio przełożonemu wobec prokuratora nadzorującego lub prowadzącego śledztwo, a zatem prokuratorowi z tej samej jednostki organizacyjnej prokuratury co referent sprawy, nie może stanowić dostatecznej gwarancji prawidłowego przedłużania śledztw na okres przekraczający 1 rok, następującego rzeczywiście tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

36

Ponadto w obowiązującym stanie prawnym prokurator bezpośrednio przełożony nad prokuratorem prowadzącym śledztwo może je przedłużyć na dalszy czas oznaczony zarówno na okres do roku, jak i na okres ponad rok. Również i z tego powodu komentowane rozwiązanie nie może być uznane za prawidłowe.

Art. 334 § 2 k.p.k. uzupełniono o obowiązek pouczenia pokrzywdzonego, przy kierowaniu aktu oskarżenia do sądu, także o treści art. 49a k.p.k., to jest o możliwości wnioskowania o odszkodowanie i zadośćuczynienie, o których mowa w art. 46 § 1 kodeksu karnego (jeżeli nie wytoczono powództwa cywilnego). Pouczenie o treści art. 49a k.p.k. ma istotne znaczenie dla pokrzywdzonego w sytuacji projektowanego w art. 46 k.k. znacznego poszerzenia zakresu jego uprawnień przy dochodzeniu restytucji lub kompensaty w toku postępowania karnego. Zakłada się bowiem przyznanie pokrzywdzonemu prawa żądania naprawienia wyrządzonej szkody, jak również żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, w wypadku skazania za każde przestępstwo, w wyniku którego taka szkoda lub krzywda zaistniała. Kolejne zmiany dotyczą trybu przyspieszonego. Proponuje się dokonanie daleko idącej rekonstrukcji tego trybu. Przyczynkiem do wprowadzenia proponowanych zmian są podnoszone zarówno przez teoretyków, jak i praktyków prawa wątpliwości, towarzyszące nieomal od początku pracom legislacyjnym nad wprowadzeniem (bardziej reaktywowaniem) trybu przyspieszonego do polskiej procedury karnej, a następnie praktyce stosowania tego trybu. Przede wszystkim wątpliwości budził zbyt szeroko ujęty katalog spraw, które mogą być rozpoznawane w postępowaniu przyspieszonym.

< >
pobierz plik
zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.