Logowanie

Projekty Ustaw

24.11.2008

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw

Strona 33 z 54

Potwierdza to niejednolita jego interpretacja przez polskie sądy, jak również wniosek ekspertów Unii Europejskiej, którzy w Raporcie z IV Rundy oceny ENA w Polsce wskazali na potrzebę jego zmiany poprzez wyraźne wskazanie, o jakie orzeczenie chodzi. Proponowane rozwiązanie zgodne jest z przepisem art. 17 pkt 3 Decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, który stanowi, iż ?ostateczna decyzja o wykonaniu europejskiego nakazu zostaje podjęta w ciągu 60 dni po aresztowaniu osoby, której dotyczy wniosek?. Proponowana zmiana w art. 607o k.p.k. jest konsekwencją potrzeby pełnej implementacji do prawa polskiego zapisów art. 24 Decyzji ramowej, zakładającego alternatywne odraczanie lub czasowe przekazanie osób ściganych ENA, czego obowiązujący zapis ustawowy nie przewiduje, dopuszczając jedynie odroczenie przekazania osoby ściganej do czasu zakończenia postępowania lub wykonania kary. Art. 607wa k.p.k. określa tryb postępowania organów polskich w sytuacji, gdy to organ państwa członkowskiego wydania nakazu europejskiego występuje o wykonanie takich czynności. Decyzja ramowa (art.


29) odsyła w zakresie regulacji odnoszących się do występowania o wykonanie tego rodzaju czynności do prawa wewnętrznego. Przepisy prawa krajowego w tym zakresie zmieniły się po dacie implementacji ENA (rozdziały 62a i 62b Kodeksu postępowania karnego), stąd wprowadzone zostało pewne ujednolicenie przepisów i odesłanie do odpowiedniego stosowania regulacji zawartych w tych rozdziałach. Projekt przewiduje zmiany w obrębie art. 612 k.p.k. W obowiązującym stanie prawnym pozbawienie wolności obywatela obcego państwa (tymczasowe aresztowanie) skutkuje obowiązkiem zawiadomienia o tym fakcie właściwego urzędu konsularnego ? a w razie jego braku ? przedstawicielstwa dyplomatycznego (art. 612 § 1 k.p.k.). W przypadku zatrzymania obowiązek ten

47

realizowany jest wyłącznie na prośbę zainteresowanego, poprzez udostępnienie mu kontaktu z właściwym urzędem konsularnym lub przedstawicielstwem dyplomatycznym (art. 612 § 2 k.p.k.). Jak z powyższego wynika, obowiązujący stan prawny zakłada, że w przypadku tymczasowego aresztowania cudzoziemca, na organie go stosującym ciąży obowiązek zawiadamiania o tym fakcie stosownego urzędu państwa, którego jest on obywatelem, co może powodować w konkretnej sytuacji konsekwencje przeciwne do zamierzonych, i niepożądane przez zainteresowanego. Ponadto ? ratyfikowana przez Polskę Konwencja o stosunkach konsularnych, sporządzona w Wiedniu w dniu 24 kwietnia 1963 r., uzależnia zawiadamianie właściwego urzędu konsularnego od woli osoby tymczasowo aresztowanej (art. 36 ust. 1 pkt c), i takie uregulowanie jest dla tej osoby korzystniejsze. Dlatego w projekcie ustawy przewiduje się, we wszystkich wypadkach, uzależnienie obowiązku przekazania informacji o tymczasowym aresztowaniu cudzoziemca od woli zainteresowanego. Wzgląd na interes tymczasowo aresztowanego ma szczególne znaczenie w odniesieniu do uchodźców oraz cudzoziemców ubiegających się o status uchodźcy. Zgodnie z treścią Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. (Dz. U. Nr 119, poz. 515), uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony swego państwa. Jej więź z państwem obywatelstwa została w swoisty sposób zawieszona, a w jej zastępstwie powstała specyficzna więź z państwem udzielającym ochrony, której emanację stanowi właśnie status uchodźcy. W związku z tym, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przyjęcie ochrony państwa obywatelstwa powoduje utratę statusu uchodźcy. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. C pkt 1 Konwencji Genewskiej, przestaje ona obowiązywać w stosunku do osoby, która dobrowolnie zwróciła się o ochronę państwa, którego jest obywatelem. Żądanie dokonania notyfikacji konsularnej w przypadku pozbawienia wolności oznacza zwrócenie się o ochronę państwa obywatelstwa. Państwo udzielając danemu

48

cudzoziemcowi ochrony (w Polsce na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ? Dz. U. Nr 128, poz. 1175, ze zm.) przesądza o tym, że państwo obywatelstwa nie wywiązuje się z obowiązku ochrony. Tym samym, państwo udzielające ochrony danemu cudzoziemcowi nie może stosować wobec niego mechanizmów służących zapewnieniu ochrony państwa obywatelstwa, ponieważ działanie takie może spowodować negatywne skutki dla samego uchodźcy lub jego pozostałej w kraju rodziny.

< >
pobierz plik
zamów dokument

Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.