Logowanie

Projekty Ustaw

24.11.2008

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw

Strona 36 z 54

53

Praw Dziecka, a także z art. 77 ust. 2, art. 78, Konstytucji RP i art. 13 w związku z art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Sytuacja prawna tymczasowo aresztowanego w zakresie prawa do widzeń z osobami najbliższymi i innymi osobami różni się od sytuacji prawnej skazanego. Zgodnie z art. 217 Kodeksu karnego wykonawczego, udzielenie tymczasowo aresztowany pozostaje. Organem tym w toku tymczasowo postępowania aresztowanemu widzenia wymaga uprzedniej zgody organu, do którego dyspozycji przygotowawczego jest prokurator, natomiast w toku postępowania sądowego i w czasie wykonywania czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym ? sąd. Przepisy art. 217 nie określają nadto wprost przesłanek, jakimi powinien kierować się organ procesowy udzielając zgody na widzenie lub odmawiając wyrażenia takiej zgody. W obecnym stanie prawnym nie jest ponadto przewidziany środek odwoławczy od zarządzenia organu procesowego odmawiającego zgody na widzenie. O ile, w odniesieniu do pierwszej kwestii, przesłanki odmowy wyrażenia zgody na widzenie można wywodzić poprzez odpowiednie stosowanie art. 214 w związku z art. 90 pkt 6 k.k.w., co jednak może budzić wątpliwości interpretacyjne, o tyle brak możliwości zaskarżenia zarządzenia odmawiającego zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym, dla osoby dla niego najbliższej, należy traktować jako niedostatek obecnie obowiązującej regulacji. Proponowane zmiany zmierzają do uregulowania tych dwóch kwestii. Punktem wyjścia do wprowadzenia projektowanych przepisów jest konieczność zachowania konstytucyjnych standardów unormowań regulujących kwestię widzeń z tymczasowo aresztowanymi, w szczególności: ? art. 47 Konstytucji RP w zakresie, w jakim ustawa zasadnicza chroni prawo do życia rodzinnego, ? art. 45 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji, określających standardy konstytucyjne w zakresie możliwości zaskarżenia do sądu decyzji ograniczającej ww. prawo poprzez uniemożliwienie skontaktowania się przez tymczasowo aresztowanego z osobami najbliższymi. W projektowanym art. 217 § 1a k.k.w. przewidziano dwie okoliczności, z których każda może być przesłanką odmowy wyrażenia zgody na widzenie


54

z tymczasowo aresztowanym. Pierwsza z tych okoliczności, a mianowicie potrzeba zabezpieczenia właściwego toku postępowania, łączy się ściśle z określonym w art. 249 k.p.k. celem stosowania środków zapobiegawczych. Podstawą odmowy wyrażenia zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym może być nie tylko potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania w sprawie, w której tymczasowe aresztowanie zostało zastosowane, ale również konieczność zabezpieczenia w tym względzie potrzeb innego, toczącego się postępowania karnego, jeżeli organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje ma informacje o zagrożeniach dla tego postępowania, jakie może spowodować widzenie z tymczasowo aresztowanym. Odmowa zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym będzie mogła nastąpić również w celu zapobieżenia popełnieniu przestępstwa. Zgodnie z art. 214 § 1 k.k.w. tymczasowo aresztowany, poza określonymi wyjątkami, korzysta co najmniej z takich uprawnień, jakie przysługują skazanemu odbywającemu karę pozbawienia wolności w systemie zwykłym w zakładzie karnym typu zamkniętego, i nie stosuje się do niego ograniczeń innych niż te, które są konieczne do zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania karnego, utrzymania porządku i bezpieczeństwa w areszcie śledczym oraz zapobieżenia wzajemnej demoralizacji tymczasowo aresztowanych. Projektowany przepis art. 217 § 1a k.k.w., w zakresie w jakim określa przesłanki odmowy zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym, nie narusza więc zakresu praw tymczasowo aresztowanego, gwarantowanych w art. 214 § 1 k.k.w. Stanowi on realizację normy gwarancyjnej poprzez wskazanie wyłącznych przesłanek, które mogą być podstawą odmowy wyrażenia zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym. Należy tu podkreślić, że wyrażenie przez organ procesowy zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym nie jest tożsame z udzieleniem widzenia. Zarządzenie w przedmiocie zgody na widzenie jest decyzją procesową, równoznaczną ze stwierdzeniem, że skorzystanie przez tymczasowo aresztowanego z prawa do utrzymywania więzi z rodziną i innymi osobami bliskimi, realizowanego poprzez widzenie się z określoną osobą, nie zakłóci prawidłowego toku postępowania oraz nie zagrozi zaistnieniem przestępstwa. O udzieleniu widzenia z tymczasowo

55

aresztowanym decyduje natomiast dyrektor aresztu śledczego lub zakładu karnego, jako organ postępowania wykonawczego, bacząc, czy widzenie nie zakłóci porządku i bezpieczeństwa w areszcie śledczym. W projektowanym art. 217 § 1b k.k.w przewiduje się możliwość wniesienia środka odwoławczego od zarządzenia o odmowie wyrażenia tymczasowo aresztowanego z osobą najbliższą. zgody na widzenie Z punktu widzenia uprawnień

< >
pobierz plik
zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.