Logowanie

Projekty Ustaw

24.11.2008

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw

Strona 37 z 54

tymczasowo aresztowanego, w szczególności jego prawa do utrzymywania więzi z rodziną i innymi osobami bliskimi, najistotniejsze znaczenie mają widzenia z osobami najbliższymi. Dopuszczenie możliwości zaskarżania zarządzeń o odmowie zgody na widzenie z innymi osobami, niż osoby najbliższe dla tymczasowo aresztowanego, nie jest wskazane, gdyż mogłoby utrudniać prawidłowy przebieg postępowania karnego zważywszy, że krąg osób bliskich w rozumieniu art. 105 § 1 k.k.w., mogących ubiegać się o widzenie z tymczasowo aresztowanym, jest nieokreślony. Należy również wskazać, że to właśnie osoby najbliższe, o których mowa w art. 115 § 11 k.k., stanowią faktycznie krąg osób, z których składa się rodzina chroniona na mocy unormowania zawartego w art. 47 Konstytucji. Analiza tego przepisu wskazuje na to, że ustrojodawca pod pojęciem ?rodziny? rozumiał relacje wynikające ze stosunku małżeństwa, pokrewieństwa oraz najbliższe dotyczące powinowactwa, a tych właśnie dotyczy regulacja odnosząca się do pojęcia osoby najbliższej. Osoby inne niż najbliższe mogą ubiegać się o zgodę na widzenie z tymczasowo aresztowanym, a także tymczasowo aresztowany może wnosić o zgodę na takie widzenie, ale w razie wydania odmownego zarządzenia nie będzie przysługiwał środek odwoławczy. W sytuacji, gdy tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji sądu, zarządzenie w przedmiocie zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym wydaje ? zgodnie z art. 93 § 2 k.p.k. ? prezes sądu, przewodniczący wydziału, przewodniczący składu orzekającego albo upoważniony sędzia. Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji prokuratora, o zgodzie na widzenie decyduje prokurator. W projektowanym art. 217 § 1b k.k.w. przewiduje się, że zażalenie na zarządzenie prezesa sądu, przewodniczącego wydziału, przewodniczącego składu orzekającego lub wyznaczonego sędziego rozpoznaje sąd,


56

do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje. Sąd ten, niezależnie czy będzie to sąd rejonowy, czy sąd okręgowy, będzie wówczas orzekał jako sąd odwoławczy. Zgodnie z dyspozycją art. 30 § 2 k.p.k., sąd będzie rozpoznawał zażalenie na zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym w składzie trzech sędziów. Sędzia, który wydał zaskarżone zarządzenie, z mocy art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. będzie wyłączony od udziału w posiedzeniu sądu odwoławczego. Na zarządzenie prokuratora o odmowie wyrażenia zgody na widzenie zażalenie będzie przysługiwało do prokuratora nadrzędnego. Rozpoznawanie przez sądy zażaleń na zarządzenia prokuratora o odmowie zgody na widzenie, stanowiłoby bowiem zbyt duże i zbędne angażowanie sądów w czynności incydentalne w postępowaniu przygotowawczym. Proponując taki tryb odwoławczy od zarządzeń prokuratora o odmowie zgody na widzenie, wzięto pod uwagę i to, że stosowanie i przedłużanie czasu trwania tymczasowego aresztowania leży w gestii sądu, a nieuzasadniony brak możliwości utrzymywania przez tymczasowo aresztowanego więzi z rodziną i osobami bliskimi może zaważyć na odstąpieniu od kontynuowania tego środka zapobiegawczego. Projektowany art. 217 § 1c k.k.w przewiduje ograniczenie możliwości złożenia środka odwoławczego od zarządzenia odmawiającego zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym. W myśl tego przepisu poddane kontroli instancyjnej zarządzenie o odmowie osobie najbliższej wyrażenia zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym zachowuje aktualność przez okres trzech miesięcy od daty jego wydania. Regulacja ta opiera się na założeniu, że w tym czasie przyczyny, które legły u podstaw odmowy zgody na widzenie, nie ustaną. Nie oznacza to, że w takich przypadkach osoba najbliższa dla tymczasowo aresztowanego oraz ten ostatni, nie mogą składać kolejnych wniosków o wyrażenie zgody na widzenie, a także, że pochodzący od nich wniosek nie może zostać uwzględniony. Może wszak zaistnieć sytuacja, gdy w owym trzymiesięcznym okresie ustaną przyczyny, dla których odmówiono udzielenia widzenia. W takich przypadkach, w razie odmowy zgody nie będzie jedynie dopuszczalne zaskarżenie zarządzenia. Regulacje w projektowanych przepisach art. 217 § 1b i § 1c k.k.w. mają na celu takie ukształtowanie instytucji zażalenia na odmowę zgody na widzenie, aby z jednej strony gwarantowała ona

57

w pełni realizację prawa tymczasowo aresztowanego do utrzymywania więzi z rodziną i osobami bliskimi, ale z drugiej strony nie była wykorzystywana do instrumentalnego wpływania na bieg postępowania karnego i do uwikłania organu prowadzącego ewidentnych postępowanie przeciwwskazań karne w incydentalne do postępowania związane dla z rozpoznawaniem dużej ilości zażaleń na odmowę widzenia przy istnieniu procesowych podjęcia pozytywnej wnioskodawcy decyzji w tym zakresie.

< >
pobierz plik
zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.