Ustawa o księgach wieczystych i hipotece
Ustawa
z dnia 6 lipca 1982 r.
o księgach wieczystych i hipotece.
tekst pierwotny: Dz.U. 1982 r. Nr 19 poz. 147; tekst jednolity: Dz.U. 2001 r. Nr 124 poz. 1361; Dz.U.2001 Nr 125, poz. 1368, Nr 110, poz. 1189; Dz.U. 2002 Nr 169, poz. 1387; Dz.U. 2003 Nr 42, poz. 363, Nr 42, poz. 363; Dz.U. 2004 Nr 172, poz. 1804; Dz. U. 2008 Nr 116, poz. 731.
Dział I
Księgi wieczyste.
Rozdział 1
Przepisy o prawach jawnych z księgi wieczystej
Art. 1. 1. Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości.
2. Księgi wieczyste zakłada i prowadzi się dla nieruchomości, które nie mają ksiąg wieczystych albo których księgi wieczyste zaginęły lub uległy zniszczeniu.
3. Księgi wieczyste mogą być także prowadzone w celu ustalenia stanu prawnego własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego i prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.
Art. 2. Księgi wieczyste są jawne. Nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę.
Art. 3. 1. Domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym
2. Domniemywa się, że prawo wykreślone nie istnieje.
Art. 4. Przeciwko domniemaniu prawa wynikającemu z wpisu w księdze wieczystej nie można powoływać się na domniemanie prawa wynikające z posiadania.
 |  |
