Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

23.2.2012

( sygn. akt III KK 375/11)

Strona 1 z 3
WYROK Z DNIA 23 LUTEGO 2012 R. III KK 375/11 Wystawienie dokumentu, o którym mowa w art. 271 § 1 k.k. nie może być utożsamiane wyłącznie z jego sporządzeniem. Uprawnienie ?innej osoby?, o której mowa w art. 271 § 1 k.k., do wystawienia dokumentu powinno stanowić uzupełnienie kompetencji funkcjonariusza publicznego i nie może być utożsamiane z ogólną kompetencją do udziału w obrocie prawnym, a dokument przez tę osobę wystawiony powinien zawierać w swojej treści poświadczenie, któremu przysługuje cecha zaufania publicznego, a w związku z tym domniemanie prawdziwości. Przewodniczący: sędzia SN Z. Puszkarski (sprawozdawca). Sędziowie SN: T. Grzegorczyk, J. Matras. Sąd Najwyższy w sprawie Małgorzaty S., skazanej z art. 233 § 6 w zw. z § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 23 lutego 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanej od wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 25 czerwca 2010 r., u c h y l i ł zaskarżony wyrok i u n i e w i n n i ł Małgorzatę S. od popełnienia zarzucanego jej czynu (...).


2

UZASADNIENIE Małgorzata S. została oskarżona o to, że ?w dniu 27 stycznia 2010 r. w P., jako właścicielka punktów handlowych i z tego tytułu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, będąc osobą upoważnioną do wystawiania dokumentów, poświadczyła nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w ten sposób, że będąc zobowiązana ustawą złożyła w Urzędzie Gminy w P. dwa oświadczenia dotyczące wartości sprzedanych napojów alkoholowych w sklepie spożywczo-przemysłowym w P. i w sklepie spożywczo-przemysłowym w D., co było niezgodne z rzeczywistością i czym działała na szkodę Urzędu Gminy w P.?, tj. o czyn z art. 271 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w J. wyrokiem z dnia 25 czerwca 2010 r., Małgorzatę S. uznał za winną tego, że w dniu 27 stycznia 2010 r. w P., w krótkim odstępie czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, złożyła dwa nieprawdziwe oświadczenia dotyczące wartości sprzedanych napojów alkoholowych w prowadzonych przez siebie sklepach spożywczoprzemysłowych w 2009 r., będąc uprzedzona o odpowiedzialności karnej za oświadczenie nieprawdy, które to oświadczenia stanowiły podstawę do ustalenia wysokości opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, i kwalifikując ten czyn z art. 233 § 6 w zw. z § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z mocy art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 58 § 3 k.k. wymierzył jej karę grzywny 150 stawek dziennych po 10 zł każda oraz zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 190 zł tytułem kosztów sądowych. Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 3 lipca 2010 r. Kasację od tego wyroku wniósł na podstawie art. 521 k.p.k. Prokurator Generalny. Zaskarżył wyrok w całości na korzyść skazanej

3

Małgorzaty S., zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego ? art. 233 § 6 k.k., poprzez niezasadne przyjęcie, że oskarżona popełniła określone w tym przepisie przestępstwo, podczas gdy jej zachowanie nie wypełniało znamion czynu zabronionego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie Małgorzaty S. od popełnienia zarzucanego jej czynu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna, co zgodnie z art. 535 § 5 k.p.k. pozwoliło uwzględnić ją w całości na posiedzeniu, bez udziału stron. Brak uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku nie pozwala zapoznać się z tokiem rozumowania, które doprowadziło sąd orzekający do przyjęcia, że oskarżona popełniła przypisane jej przestępstwo, należy jednak przyjąć, mając na uwadze treść art. 233 § 6 (w zw. z §

1) k.k., iż sąd uznał, że oskarżona swoim zachowaniem wypełniła jego znamiona, tj. że: a) złożyła fałszywe oświadczenie, mające służyć za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, b) przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania takiego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, c) organ przyjmujący oświadczenie, działając w ramach swoich uprawnień, uprzedził oskarżoną o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Materiały zawarte w aktach sprawy wskazują jednak, że stanowisko Sądu Rejonowego w tym względzie nie jest prawidłowe. Wynika z nich, że Małgorzata S. złożyła niezgodne z prawdą oświadczenia, których treść rzutowała się na wysokość opłaty, należnej za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, zgodnie z art. 111 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.; dalej: ustawa o wychowaniu w trzeźwości). Nie znaczy to jednak, że oświadczenia te miały służyć za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, w szczególności ustawy o wychowaniu

4

w trzeźwości.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • ( sygn. akt IV KK 166/11)22.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 22 LUTEGO 2012 R. IV KK 166/11 Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149 ze zm.), osobom, które w jakimkolwiek okresie od dnia 1 stycznia 1944 r. do dnia 31 grudnia 1989 r. prowadziły działalność, (...)

  • ( sygn. akt III KK 449/11)16.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 16 LUTEGO 2012 R. III KK 449/11Cofnąć dopuszczalny.możnawyłącznieśrodekzaskarżenia,któryjestPrzewodniczący: sędzia SN T. Artymiuk.Sąd Najwyższy w sprawie Henryka G., skazanego z art. 178a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lutego 2012 r. z urzędu kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść (...)

  • ( sygn. akt II KK 201/11)15.2.2012

    WYROK Z DNIA 15 LUTEGO 2012 R. II KK 201/11 Prawomocne postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania przygotowawczego wydane na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., w którym stwierdzono popełnienie przez oznaczoną osobę czynu o znamionach określonych w ustawie karnej, ale o znikomym stopniu społecznej szkodliwości, stwarza stan rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. również (...)

  • ( sygn. akt V KK 294/11)8.2.2012

    WYROK Z DNIA 8 LUTEGO 2012 R. V KK 294/11Brak oznaczenia w przepisie typizującym czyn zabroniony górnej granicy kary oznacza, że karę tę można orzec do górnej granicy wymiaru danego rodzaju kary.Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański. Sędziowie SN: E. Wildowicz, B. Skoczkowska (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: L. Nowakowski. Sąd Najwyższy w sprawie Lesława G., ukaranego (...)

  • ( sygn. akt V KZ 1/12)3.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 3 LUTEGO 2012 R. V KZ 1/12 Jeżeli w postępowaniu apelacyjnym oskarżony pozbawiony wolności miał wyznaczonego obrońcę z urzędu, to z chwilą wydania wyroku obrońca nie ma obowiązku podejmowania dalszych czynności procesowych (art. 84 § 2 k.p.k.). Oskarżony pozbawiony wolności, który nie został doprowadzony na ogłoszenie wyroku, znajduje się w takiej sytuacji, jakby (...)

zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.

Zapytaj prawnika – skontaktujemy się z Tobą w ciągu godziny!

* pola wymagane