Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

28.3.2012

( sygn. akt I KZP 1/12)

Strona 4 z 7

rozumieniu prawa karnego dla każdego ze współwłaścicieli jest rzecz będąca przedmiotem współwłasności (Orzeczenie Pełnego Kompletu Izby Drugiej Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1919 r. Zb. Orzeczeń SN Izba Karna 1919, poz. 71; wyrok SN z dnia 9 maja 1927 r., II K 543/1927, Zb. Orzeczeń SN Izba Karna 1927, nr 1, poz. 60). Warto przytoczyć pogląd z orzeczenia Pełnego Kompletu Izby Drugiej Sądu Najwyższego wypowiedziany jeszcze na tle rosyjskiego kodeksu karnego z 1903 r., chociażby z racji wyłożenia w jednym zdaniu powodów przyjęcia takiego poglądu: (strona 161 Zbioru ? podkr. SN). Na gruncie Kodeksów karnych z 1932 r., 1969 r. i 1997 r. na tle tożsamych w istocie przepisów stanowiących treść pytania prawnego ujętego w pkt 1 (art. 257 § 1 k.k., art. 262 § 1 k.k. z 1932 r.; art. 203 § 1 k.k., art. 204 § 1 k.k. z 1969 r. oraz art. 278 § 1 k.k. i art. 284 § 1 k.k. z 1997 r.) wypowiadano w orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentny pogląd, że rzecz wspólna (niepodzielna) jest rzeczą cudzą wobec każdego ze współwłaścicieli i może być przedmiotem kradzieży lub przywłaszczenia dokonanego przez współwłaściciela, dopóki trwa jej niepodzielność. Takie stanowisko Sąd Najwyższy zajmował na tle art. 257 § 1 i art. 262 § 1 k.k. z 1932 r. (wyrok SN z dnia 18 września 1934 r., 1 K. 487/34, Zb. Orzeczeń SN Izba Karna 1935, z. 3, poz. 102; wyrok SN z dnia 19 grudnia 1934 r., 1 K. 987/34, Zb. Orzeczeń SN Izba Karna 1935, z. 7, poz. 287; wyrok SN z dnia 24 lutego 1937 r., 2 K. 1661/36, Zb. Orzeczeń SN Izba Karna 1937, z. 9, poz. 225), odnosząc ten pogląd również do mienia ruchomego wchodzącego w skład majątku wspólnego obojga małżonków, przy czym podkreślał, że rozporządzenie takim mieniem przez jednego z małżonków może rodzić odpowiedzialność za kradzież lub przywłaszczenie w zależności od 9


sposobu działania sprawcy (wyrok SN z dnia 19 listopada 1957 r., II KO 83/57, RPEiS 1958, nr 4, s. 332). Także w doktrynie wyrażano tożsame stanowisko (W. Makowski: Kodeks karny. Część szczególna, Warszawa 1932, s. 588; S. Glaser, A. Mogilnicki: Kodeks karny. Komentarz, Kraków 1934, s. 879-880; L. Peiper: Komentarz do kodeksu karnego, Kraków 1936, s. 544; J. Makarewicz: Kodeks karny z komentarzem, Lwów 1938, s. 585; J. Nisenson, M. Siewierski: Kodeks karny i prawo o wykroczeniach. Komentarz, orzecznictwo, przepisy wprowadzające i związkowe, Łódź 1947, s. 273, 284; M. Siewierski: Kodeks karny i Prawo o wykroczeniach. Komentarz, Warszawa 1963, s. 346). Po wejściu w życie Kodeksu karnego z 1969 r. dalej konsekwentnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmowano, że zwrot ?cudze mienie? występujący expressis verbis w art. 203, 204, 205, 212 §1 i art. 214 § 1 tego kodeksu należy rozumieć jako mienie, którym sprawca nie ma prawa wyłącznie rozporządzać, zaś termin ?cudze? oznacza, iż mienie to ma właściciela i że do tego mienia nie przysługuje sprawcy przestępstwa żadne prawo rzeczowe wyłączające inne osoby (uchwała SN z dnia 20 maja 1993 r., I KZP 10/93, OSNKW 1993, z. 7-8, poz. 44 ? podkr. SN). Stanowisko to pozostało niezmienne na tle Kodeksu karnego z 1969 r. Wystarczy przywołać wypowiedzi W. Śliwowskiego (Prawo karne, Warszawa 1986, s. 536), W. Świdy (w: I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter: Kodeks karny z komentarzem, Warszawa 1973, s.

579) czy też J. Bafii (J. Bafia, K. Mioduski, M. Siewierski: Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 1987, s. 253). Nie zmieniły nic w tej materii, bo jak wskazano wcześniej i zmienić nie mogły, regulacje Kodeksu karnego z 1997 r. Dalej konsekwentnie uznawano, tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie oraz w piśmiennictwie prawniczym, że w zakresie przestępstw przeciwko mieniu, cudzymi rzeczami są także rzeczy będące własnością wspólną sprawcy i innej osoby (por. postanowienie SN z dnia 29 sierpnia 2007 r., I KZP 18/07, OSNKW 2007, z. 9, poz. 64; System prawa 10

karnego?, s. 75-76, 109; O. Górniok w: O. Górniok. S. Hoc, M. Kalitowski, S.M. Przyjemski, Z. Sienkiewicz, J. Szumski, L. Tyszkiewicz, A. Wąsek: Kodeks karny. Komentarz, tom II, Gdańsk 2005, s. 386; A. Marek: Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2010, s. 2010, s. 590; M. Kulik w: M. Mozgawa [red.]: Kodeks karny. Praktyczny komentarz, Kraków 2006, s. 536-537, 552; B. Michalski w: Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz do artykułów 222-316, A. Wąsek [red.]: Warszawa 2006, s. 967-968; M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas w: A. Zoll [red.], Kodeks karny. Część szczególna, Tom II, Warszawa 2008, s. 45-46, 207-208; E. Pływaczewski w: M. Filar [red.]: Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2010, s.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • ( sygn. akt III KK 244/11)15.3.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 15 MARCA 2012 R. III KK 244/11W wypadkach określonych w art. 185a § 1 k.p.k., gdy dowodu nie da się trwale przeprowadzić, z uwagi na stan zdrowia świadka ? pokrzywdzonego, podstawę oddalenia wniosku dowodowego stanowi art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. Przewodniczący: Prezes SN L. Paprzycki. Sędziowie: SN J. B. Rychlicki, SA (del. do SN) H. Komisarski (sprawozdawca). Prokurator (...)

  • ( sygn. akt II KK 39/12)7.3.2012

    WYROK Z DNIA 7 MARCA 2012 R. II KK 39/12 Prowadzenie czynności wyjaśniających w trybie art. 54 § 1 k.p.s.w. nie powoduje wydłużenia okresu przedawnienia ścigania do 2 lat. Ten skutek ma tylko wszczęcie postępowania w sprawach o wykroczenie (art. 45 § 1 in fine k.w.), które następuje z chwilą wydania przez prezesa sądu (przewodniczącego wydziału, upoważnionego sędziego) zarządzenia (...)

  • ( sygn. akt V KK 358/11)2.3.2012

    WYROK Z DNIA 2 MARCA 2012 R. V KK 358/11 Grunt rolny, podobnie jak podwórko przydomowe, nie może być uznany za miejsce, gdzie odbywa się ruch lądowy pojazdów, a zatem nie korzysta z ochrony art. 178a § 1 k.k. Przewodniczący: sędzia SN H. Gradzik. Sędziowie: SN R. Malarski, SA (del. do SN) A. Ryński (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Siejbik. Sąd Najwyższy w sprawie Alojzego (...)

  • ( sygn. akt V KK 283/11)2.3.2012

    WYROK Z DNIA 2 MARCA 2012 R. V KK 283/11 Dowód rejestracyjny pojazdu stwierdza nie prawo majątkowe osoby związane z tym pojazdem, lecz administracyjne dopuszczenie pojazdu do ruchu. Jako taki dowód rejestracyjny nie należy do kategorii dokumentów stwierdzających prawo majątkowe, dysponowanie którymi stanowi przedmiot ochrony wymieniony w opisie strony przedmiotowej przestępstwa określonego (...)

  • ( sygn. akt III KO 91/11)23.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 23 LUTEGO 2012 R. III KO 91/11 W kwestii wznowienia sąd orzeka na posiedzeniu bez udziału stron, chyba że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej (art. 544 § 3 k.p.k.). W braku takiego zarządzenia albo postanowienia, strony mogą wziąć udział tylko w razie sprawdzenia okoliczności faktycznych (art. 546 k.p.k. w zw. z art. 97 k.p.k.). Przewodniczący: sędzia SN Z. Puszkarski. (...)

zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.