Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

22.2.2012

( sygn. akt IV KK 166/11)

Strona 2 z 6

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacja pełnomocnika wnioskodawcy Stanisława H. nie jest zasadna i zawarty w niej postulat uchylenia wyroków Sądów obu instancji oraz przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego jej rozpoznania, nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, jedynie dla przypomnienia, należy wskazać, że ? jak wynika to z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych ? wnioskodawca Stanisław H. w roku 1980 był jednym z założycieli Związku Zawodowego "Solidarność" na terenie swojego zakładu pracy /.../ i następnie pełnił w nim funkcję wiceprzewodniczącego, a w okresie od dnia 13 do dnia 24 grudnia 1981 r., w związku z wprowadzeniem stanu wojennego, był internowany. Z kolei z dokumentów nadesłanych przez IPN wynika, że Stanisław H. został w dniu 2 lipca 1982 r. pozyskany na tajnego współpracownika na zasadach dobrowolności i zarejestrowany w dniu 14 lipca 1982 r. pod pseudonimem "Izabela". W dniu 24 stycznia 1990 r. Zastępca Szefa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych Służby Bezpieczeństwa w S. podjął decyzję o zdjęciu z ewidencji Stanisława H. jako tajnego współpracownika z powodu nikłej przydatności operacyjnej, a z pisma Naczelnika Wydziału "C" WUSW w B. z dnia 8 maja 1990 r., kierowanego do Wydziału III MSW w Warszawie wynika, że Stanisław H. zostaje odwołany z wykonywania prac tajnych z powodu likwidacji jego zakładu pracy. Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. "uznaje się za nieważne orzeczenia wydane przez polskie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub przez organy pozasądowe w okresie od rozpoczęcia ich działalności na ziemiach polskich, począwszy od dnia 1 stycznia 1944 r. do dnia 31 grudnia 1989 r., jeżeli czyn zarzucany lub


5

przypisany był związany z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego albo orzeczenie wydano z powodu takiej działalności, jak również orzeczenia wydane za opór przeciwko kolektywizacji wsi oraz obowiązkowym dostawom, przy czym nieważność takiego orzeczenia stwierdza odpowiedni sąd okręgowy (art. 2 cyt. ustawy). Jeżeli natomiast chodzi o decyzje o internowaniu wydane w związku z wprowadzeniem w dniu 13 grudnia 1981 r. w Polsce stanu wojennego, to zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 191, poz. 1372), stały się one nieważne z mocy prawa z dniem wejścia w życie tej ustawy, co nastąpiło z dniem 18 listopada 2007 r. (zob. art. 5 tejże ustawy). Natomiast w myśl przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. osobie, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia albo wydano decyzję o internowaniu w związku z wprowadzeniem w dniu 13 grudnia 1981 r. w Polsce stanu wojennego, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z wykonania tego orzeczenia albo decyzji. Gdyby zatem wziąć pod uwagę jedynie powyższy przepis ustawy, to wnioskodawcy przysługiwałoby od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z wykonania decyzji o jego internowaniu w okresie od dnia 13 do dnia 24 grudnia 1981 r. Rzecz jednak w tym, że zgodnie z przepisem art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r., który wszedł w życie z dniem 18 listopada 2007 r. (zob. art. 1 pkt 5 lit. h ustawy z dnia 19 września 2007 r.), przepisu art. 8 ust. 1 "nie stosuje się do osób, których działalność, w okresie będącym podstawą stwierdzenia nieważności orzeczenia albo uznania za nieważne decyzji określonej w ust. 1, stanowiła zaprzeczenie działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego".

6

Z tego też powodu Sąd Okręgowy w K. w uzasadnieniu swojego orzeczenia z dnia 10 września 2010 r. jednoznacznie stwierdził, że podjęcie przez wnioskodawcę współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa było zaprzeczeniem działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego i pomimo jego internowania w okresie stanu wojennego, wniosek o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia ? wobec spełnienia przesłanki określonej w art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. ? należało oddalić. Sąd ten również przyjął, że przez użyte w art. 8 ust. 5 omawianej ustawy pojęcie "okres będący podstawą stwierdzenia nieważności orzeczenia albo uznania za nieważne decyzji", należy rozumieć "okres od dnia 1 stycznia 1944 r. do dnia 31 grudnia 1989 r.", i to niezależnie od tego, czy odszkodowanie dotyczy osoby, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia, czy też odszkodowanie dotyczy osoby, wobec której wydano decyzję o internowaniu w związku z wprowadzeniem w Polsce stanu wojennego w dniu 13 grudnia 1981 r.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • ( sygn. akt III KK 449/11)16.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 16 LUTEGO 2012 R. III KK 449/11Cofnąć dopuszczalny.możnawyłącznieśrodekzaskarżenia,któryjestPrzewodniczący: sędzia SN T. Artymiuk.Sąd Najwyższy w sprawie Henryka G., skazanego z art. 178a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lutego 2012 r. z urzędu kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść (...)

  • ( sygn. akt II KK 201/11)15.2.2012

    WYROK Z DNIA 15 LUTEGO 2012 R. II KK 201/11 Prawomocne postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania przygotowawczego wydane na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., w którym stwierdzono popełnienie przez oznaczoną osobę czynu o znamionach określonych w ustawie karnej, ale o znikomym stopniu społecznej szkodliwości, stwarza stan rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. również (...)

  • ( sygn. akt V KK 294/11)8.2.2012

    WYROK Z DNIA 8 LUTEGO 2012 R. V KK 294/11Brak oznaczenia w przepisie typizującym czyn zabroniony górnej granicy kary oznacza, że karę tę można orzec do górnej granicy wymiaru danego rodzaju kary.Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański. Sędziowie SN: E. Wildowicz, B. Skoczkowska (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: L. Nowakowski. Sąd Najwyższy w sprawie Lesława G., ukaranego (...)

  • ( sygn. akt V KZ 1/12)3.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 3 LUTEGO 2012 R. V KZ 1/12 Jeżeli w postępowaniu apelacyjnym oskarżony pozbawiony wolności miał wyznaczonego obrońcę z urzędu, to z chwilą wydania wyroku obrońca nie ma obowiązku podejmowania dalszych czynności procesowych (art. 84 § 2 k.p.k.). Oskarżony pozbawiony wolności, który nie został doprowadzony na ogłoszenie wyroku, znajduje się w takiej sytuacji, jakby (...)

  • ( sygn. akt V KK 438/11)3.2.2012

    WYROK Z DNIA 3 LUTEGO 2012 R. V KK 438/11 Prowadzenie postępowania bez udziału oskarżonego (art. 377 § 3 k.p.k.), w razie jego niestawiennictwa, jest możliwe tylko wtedy, gdy oskarżony został osobiście zawiadomiony o terminie rozprawy (art. 132 § 1 k.p.k.), co wyklucza możliwość doręczenia w trybie określonym w art. 139 § 1 k.p.k. Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska. Sędziowie (...)

zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.