Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

22.2.2012

( sygn. akt IV KK 166/11)

Strona 5 z 6

Identycznie tę kwestię należałoby oczywiście odnieść do osób internowanych w okresie stanu wojennego, które taką współprace z organami bezpieczeństwa państwa mogły podjąć zarówno przed, jak i po ich internowaniu. Powyższy proponowany przepis art. 8 ust. 5 omawianej ustawy uległ jednak w toku prac parlamentarnych zmianie i obecnie jego treść brzmi: "przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób, których działalność w okresie będącym podstawą stwierdzenia nieważności orzeczenia albo uznania za nieważne decyzji określonej w ust. 1, stanowiła zaprzeczenie działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego". Zasadniczym zagadnieniem zatem jest to, czy owa zmiana treści przepisu art. 8 ust. 5 była tylko zabiegiem stylistyczno-lingwistycznym, czy też była to zmiana merytoryczna,


12

a więc czy w założeniu projektodawców przepis ten miał objąć swoim zakresem zupełnie inny krąg osób. Z materiałów przekazanych przez Kancelarie Sejmu i Senatu RP wynika w sposób jednoznaczny, że owa zmiana przepisu nastąpiła pomiędzy posiedzeniami Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka w dniach 7 czerwca 2006 r. i 11 lipca 2006 r. W dniu 7 czerwca 2006 r. na posiedzeniu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka została powołana podkomisja nadzwyczajna do rozpatrzenia poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, która swoje sprawozdanie z prac nad tym projektem przedstawiła w dniu 11 lipca 2006 r. Ze stenogramów posiedzeń tejże podkomisji w dniach 4 i 11 lipca 2006 r. wynika, że zmiana treści przepisu art. 8 ust. 5 podyktowana była tym, iż równolegle w Sejmie toczyły się prace nad nową ustawą o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, która uchwalona w dniu 18 października 2006 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.), jednocześnie uchyliła przepisy obowiązującej wcześniej ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428 ze zm.). Podnoszono w szczególności, że "w związku z tym, że tzw. ustawa lustracyjna lada moment przestanie istnieć w starej formie, oczywiste się wydaje, że nie można powoływać się na zapisy tej ustawy i w związku z tym zaproponowano następujący zapis: przepisu ust.1 nie stosuje się do osób, których działalność w okresie będącym podstawa stwierdzenia nieważności orzeczenia albo uznania za nieważne decyzji (?), stanowiła zaprzeczenie działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (?)". Jednocześnie zastrzegano, że jakkolwiek nie wszystkie osoby internowane,

13

były związane z działalnością opozycyjną i wśród internowanych znaleźli się również członkowie ówczesnego KC PZPR i innych organów, w tym i osoby, które współpracowały ze służbą bezpieczeństwa, aby precyzyjnie rozpracować podziemie oraz, że internowanie generalnie było niezgodne z prawem i dlatego decyzje w tym przedmiocie powinny być unieważnione z mocy prawa, to jednak "prawo do wystąpienia o odszkodowania miałyby mieć tylko te osoby, które nie współpracowały ze służbami bezpieczeństwa, czyli których działalność nie stanowiła zaprzeczenia działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego". Nie znając ponadto jaki będzie ostateczny kształt nowej ustawy lustracyjnej i jaki katalog działań, uznanych za współpracę z organami bezpieczeństwa państwa zostanie w niej wymieniony, wprowadzono swoistego rodzaju zabezpieczenie w postaci doręczenia z urzędu prokuratorowi odpisu żądania odszkodowania i zadośćuczynienia (art. 8 ust. 2d omawianej ustawy), aby "pieniądze, które może zasądzić sąd, nie trafiły do osób, które współpracowały z organami bezpieczeństwa państwa". Zwrócić przy tym należy również uwagę, że w myśl stosownych przepisów powołanych powyżej ustaw, obowiązek złożenia oświadczenia dotyczącego pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z tymi organami dotyczył okresu od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 10 maja 1990 r., według art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r., a według art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. ? okresu od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. Dalsze prace nad tym projektem ustawy w żadnej mierze nie wskazują, aby intencje projektodawców co do omawianego zapisu art. 8 ust. 5 ? który w swojej treści językowej (poza drobnymi zmianami redakcyjnymi wynikającymi z techniki legislacyjnej) pozostał niezmieniony ? zostały w jakikolwiek sposób podważone. To zaś upoważnia do twierdzenia, że wolą ustawodawcy było, aby odszkodowania za poniesione szkody i

14

zadośćuczynienia za doznane krzywdy wynikłe z wydania orzeczenia albo decyzji o internowaniu, które zostały uznane za nieważne, nie przysługiwały tym osobom, które w okresie od dnia 1 stycznia 1944 r.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • ( sygn. akt III KK 449/11)16.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 16 LUTEGO 2012 R. III KK 449/11Cofnąć dopuszczalny.możnawyłącznieśrodekzaskarżenia,któryjestPrzewodniczący: sędzia SN T. Artymiuk.Sąd Najwyższy w sprawie Henryka G., skazanego z art. 178a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lutego 2012 r. z urzędu kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść (...)

  • ( sygn. akt II KK 201/11)15.2.2012

    WYROK Z DNIA 15 LUTEGO 2012 R. II KK 201/11 Prawomocne postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania przygotowawczego wydane na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., w którym stwierdzono popełnienie przez oznaczoną osobę czynu o znamionach określonych w ustawie karnej, ale o znikomym stopniu społecznej szkodliwości, stwarza stan rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. również (...)

  • ( sygn. akt V KK 294/11)8.2.2012

    WYROK Z DNIA 8 LUTEGO 2012 R. V KK 294/11Brak oznaczenia w przepisie typizującym czyn zabroniony górnej granicy kary oznacza, że karę tę można orzec do górnej granicy wymiaru danego rodzaju kary.Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański. Sędziowie SN: E. Wildowicz, B. Skoczkowska (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: L. Nowakowski. Sąd Najwyższy w sprawie Lesława G., ukaranego (...)

  • ( sygn. akt V KZ 1/12)3.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 3 LUTEGO 2012 R. V KZ 1/12 Jeżeli w postępowaniu apelacyjnym oskarżony pozbawiony wolności miał wyznaczonego obrońcę z urzędu, to z chwilą wydania wyroku obrońca nie ma obowiązku podejmowania dalszych czynności procesowych (art. 84 § 2 k.p.k.). Oskarżony pozbawiony wolności, który nie został doprowadzony na ogłoszenie wyroku, znajduje się w takiej sytuacji, jakby (...)

  • ( sygn. akt V KK 438/11)3.2.2012

    WYROK Z DNIA 3 LUTEGO 2012 R. V KK 438/11 Prowadzenie postępowania bez udziału oskarżonego (art. 377 § 3 k.p.k.), w razie jego niestawiennictwa, jest możliwe tylko wtedy, gdy oskarżony został osobiście zawiadomiony o terminie rozprawy (art. 132 § 1 k.p.k.), co wyklucza możliwość doręczenia w trybie określonym w art. 139 § 1 k.p.k. Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska. Sędziowie (...)

zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.