Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

8.2.2012

( sygn. akt V KK 294/11)

WYROK Z DNIA 8 LUTEGO 2012 R. V KK 294/11

Brak oznaczenia w przepisie typizującym czyn zabroniony górnej granicy kary oznacza, że karę tę można orzec do górnej granicy wymiaru danego rodzaju kary.

Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański. Sędziowie SN: E. Wildowicz, B. Skoczkowska (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: L. Nowakowski. Sąd Najwyższy w sprawie Lesława G., ukaranego z art. 49 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. ? Prawo prasowe, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego, od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w G. z dnia 21 maja 2010 r., u c h y l i ł zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 10 k.p.s.w. postępowanie u m o r z y ł (...).


UZASADNIENIE Komenda Powiatowa Policji w G. skierowała wniosek o ukaranie Lesława G. za to, że ?w miesiącach grudniu 2009 roku i styczniu 2010 roku w B., będąc Redaktorem Naczelnym wydawanego pisma ?Nie-Głos

2

Mieszkańców? nie dopełnił obowiązku umieszczenia w nim w widocznym i zwyczajowo przyjętym miejscu informacji dotyczących adresu wydawcy lub innego właściwego organu, adresu redakcji oraz imienia i nazwiska redaktora naczelnego, miejsca i daty wydania, nazwy zakładu wykonującego druk prasowy, międzynarodowego znaku informacyjnego, a także bieżącej numeracji?, tj. za wykroczenie z art. 49 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. ? Prawo prasowe. Wyrokiem nakazowym z dnia 21 maja 2010 r., Sąd Rejonowy w G. uznał Lesława G. za winnego popełnienia zarzucanego wykroczenia z art. 49 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. ? Prawo prasowe i na podstawie art. 49 tej ustawy wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 150 zł. Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego w dniu 3 czerwca 2010 r. Kasację od tego wyroku wniósł w trybie art. 110 § 1 k.p.s.w. Prokurator Generalny. Zaskarżył on wyrok w całości na korzyść obwinionego Lesława G. Autor kasacji zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa, a mianowicie art. 5 § 1 pkt 10 k.p.s.w. w zw. z art. 49 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. ? Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 z późn. zm.), polegające na wadliwym uznaniu, że czyn zarzucony Lesławowi G. stanowi wykroczenie i rozpoznaniu sprawy o przestępstwo określone w powołanym przepisie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia ? pomimo wystąpienia ujemnej przesłanki procesowej. Powołując pkt 10 k.p.s.w. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna. się na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1

3

Należy bowiem stwierdzić, że w sprawie faktycznie wystąpiła ujemna przesłanka procesowa wymieniona w art. 5 § 1 pkt 10 k.p.s.w. Jak słusznie zauważył Prokurator Generalny w wywiedzionej kasacji, przyczyny wskazanego uchybienia należy upatrywać w błędnej ocenie czynu określonego w art. 49 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. ? Prawo prasowe jako wykroczenia, mimo iż czyn ten stanowi występek. Przypomnieć należy, że czyn stypizowany w art. 49 prawa prasowego zagrożony jest karą grzywny albo karą ograniczenia wolności, których górne granice nie zostały oznaczone, co nakazuje przyjąć, że ustawodawca ich wymiaru nie ogranicza, zatem ustala go na poziomie górnych granic przewidzianych dla występków. Gdyby bowiem ustawodawca typizując określony czyn, w odrębnej ustawie poza zbiorem wykroczeń określonych w Kodeksie wykroczeń, traktował go jako wykroczenie, to wyznaczyłby górną granicę wymiaru kary ograniczenia wolności lub grzywny w wysokości nie przekraczającej granic określonych w przepisach części ogólnej Kodeksu wykroczeń. W takiej sytuacji, w świetle art. 1 § 1 k.p.s.w., nie może budzić wątpliwości, że stypizowanie przez ustawę czynu jako przestępstwo stanowi okoliczność wyłączającą orzekanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. W niniejszej sprawie, skoro postępowanie o popełnienie występku było prowadzone na podstawie przepisów tego właśnie kodeksu, a nie Kodeksu postępowania karnego, to nie ulega wątpliwości, że doszło do bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w., co nakładało na Sąd Najwyższy obowiązek uchylenia orzeczenia i na podstawie art. 5 § 1 pkt 10 k.p.s.w. umorzenia postępowania. Na marginesie należy wskazać, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 27 maja 2011 r., postępowanie karne przeciwko Leszkowi G. oskarżonemu o ten sam czyn, oceniony jednakże jako

4

przestępstwo z art. 49 ustawy ? Prawo prasowe, zostało na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzone na okres 2 lat. Uprzednie ukaranie Leszka G. zaskarżonym kasacją wyrokiem za wykroczenie, nie spowodowało bowiem stanu rzeczy osądzonej, o którym mowa w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2004 r., I KZP 40/03, OSNKW 2004, z. 2, poz. 22).

pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • ( sygn. akt V KZ 1/12)3.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 3 LUTEGO 2012 R. V KZ 1/12 Jeżeli w postępowaniu apelacyjnym oskarżony pozbawiony wolności miał wyznaczonego obrońcę z urzędu, to z chwilą wydania wyroku obrońca nie ma obowiązku podejmowania dalszych czynności procesowych (art. 84 § 2 k.p.k.). Oskarżony pozbawiony wolności, który nie został doprowadzony na ogłoszenie wyroku, znajduje się w takiej sytuacji, jakby (...)

  • ( sygn. akt V KK 438/11)3.2.2012

    WYROK Z DNIA 3 LUTEGO 2012 R. V KK 438/11 Prowadzenie postępowania bez udziału oskarżonego (art. 377 § 3 k.p.k.), w razie jego niestawiennictwa, jest możliwe tylko wtedy, gdy oskarżony został osobiście zawiadomiony o terminie rozprawy (art. 132 § 1 k.p.k.), co wyklucza możliwość doręczenia w trybie określonym w art. 139 § 1 k.p.k. Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska. Sędziowie (...)

  • ( sygn. akt II KO 80/11)2.2.2012

    WYROK Z DNIA 2 LUTEGO 2012 R. II KO 80/11 Oceny ?potrzeby? wznowienia postępowania w związku zrozstrzygnięciem organu międzynarodowego (art. 540 § 3 k.p.k.) dokonywać należy zawsze w realiach konkretnej sprawy i wykluczone jest automatyczne stosowanie tego przepisu w każdej sprawie, w której organ międzynarodowy rozstrzygnie o naruszeniu przez Polskę przepisów prawa międzynarodowego. ?Potrzeba? (...)

  • ( sygn. akt IV KK 392/11)2.2.2012

    WYROK Z DNIA 2 LUTEGO 2012 R. IV KK 392/11 Postępowanie zmierzające do realizacji normy materialnej innej gałęzi prawa, niż prawo karne, nie może być uznane za ?postępowanie karne? w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., a więc takim postępowaniem nie jest też postępowanie w sprawach o wykroczenia. Wcześniejsze zakończenie postępowania innego niż postępowanie karne, choćby co do tego (...)

  • ( sygn. akt II KO 71/11)2.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 2 LUTEGO 2012 R. II KO 71/11 Ujawnienie przez lustrowanego swojej współpracy z organami bezpieczeństwa państwa nie powoduje automatycznie tego, że wcześniejsze zachowanie lustrowanego, podejmowane w okresie poprzedzającym takie ujawnienie, traci tylko z tego powodu przymiot tajnej współpracy. Przewodniczący: sędzia SN E. Strużyna. Sędziowie SN: J. Szewczyk, W. Wróbel (...)

zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.

Zadaj pytanie – porady prawne w 24h już od 30zł

* pola wymagane