Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

25.10.1994

Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 1995/4/52 ( sygn. akt II URN 38/94)

Strona 1 z 2
Wyrok z dnia 25 października 1994 r. II URN 38/94 Zawał mięśnia sercowego może być uznany za wypadek przy pracy w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.), jeżeli nastąpił w czasie wykonywania pracy w normalnych warunkach przez pracownika dotkniętego schorzeniem samoistnym na skutek przyczyny zewnętrznej lub wystąpienia dodatkowych zdarzeń, które w konkretnych okolicznościach mają być uznane za współsprawcze przyczyny zewnętrzne. Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Antoni Filcek, Adam Józefowicz (sprawozdawca), Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 października 1994 r. sprawy z wniosku Romana L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o uznanie zdarzenia za wypadek przy pracy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich [...] od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 1994 r. [...] o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną. Uzasadnienie Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G. decyzją z dnia 20 kwietnia 1993 r., [...] odmówił Romanowi L. przyznania jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, nie uznając zdarzenia z dnia 13 sierpnia 1992 r. za wypadek przy pracy z powodu braku przyczyny zewnętrznej. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu wyrokiem z dnia 27 października 1993 r., [...] oddalił odwołanie wnioskodawcy Romana L. od powyższej decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i zapoznaniu się z dokumentacją lekarską oraz opiniami biegłych lekarzy sądowych: internisty-kardiologa dr med. Adama R. i ortopedy lek. med. Andrzeja W., Sąd Wojewódzki ustalił, że zawał serca, któremu uległ wnioskodawca w dniu 13 sierpnia 1992 r. w miejscu pracy nie może być uznany za wypadek przy pracy w znaczeniu obowiązujących przepisów. Zawał ten wystąpił w warunkach normalnej pracy i był niewątpliwie następstwem schorzenia samoistnego, gdyż brak było nagłej przyczyny zewnętrznej, uzasadniającej uznanie zawału wnioskodawcy za wypadek przy pracy. Sąd Wojewódzki nie stwierdził w czasie wykonywania obowiązków przez wnioskodawcę istnienia okoliczności zewnętrznych (zdenerwowania, konfliktu, stresu, nadmiernego obciążenia psychicznego i napięcia nerwowego), które mogłyby być uznane za przyczynę zawału serca. Ponadto Sąd ustalił, że wnioskodawca [...] nie wykonywał w tym dniu czynności przeciążających go fizycznie przy sprzątaniu pomieszczeń szlifierni i nie włożył w pracę nadmiernego wysiłku fizycznego, który mógłby stać się przyczyną wystąpienia zawału serca. Dlatego Sąd Wojewódzki uznał, że zdarzenie z dnia 13 sierpnia 1992 r. było wynikiem samoistnego schorzenia wnioskodawcy i nie jest wypadkiem przy pracy w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.). Z tego względu Sąd oddalił odwołanie wnioskodawcy z mocy art. 47714 § 1 k.p.c., jako nieuzasadnione.


Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 kwietnia 1994 r. oddalił rewizję wnioskodawcy od powyższego wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 27 października 1993 r., podzielając stanowisko Sądu I instancji, że zawał mięśnia sercowego wnioskodawcy był następstwem jego choroby samoistnej, a nie następstwem wysiłku fizycznego. Sprzątanie pomieszczeń w zakładzie murarsko-betoniarskim należało do zwykłych codziennych obowiązków wnioskodawcy i nie można przyjąć, że było nadmiernym obciążeniem i wysiłkiem dla rzeczywistej sprawności jego organizmu. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji nie popełnił błędu przyjmując, że praca wykonywana przez wnioskodawcę nie miała istotnego wpływu na wystąpienie zawału i nie stanowiła jego przyczyny zewnętrznej. Sam fakt wystąpienia zawału podczas pracy, bez dodatkowego udowodnienie jej szczególnych okoliczności, nie stwarza podstaw do uznania zdarzenia za wypadek przy pracy. Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku, Rzecznik Praw Obywatelskich [...] wniósł rewizję nadzwyczajną, w której zarzucił temu wyrokowi rażące naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.), art. 227, 231 § 1, 316 § 1 i 368 k.p.c. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego w Toruniu z dnia 27 października 1993 r. [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy w Toruniu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego, zawał mięśnia sercowego może być uznany za wypadek przy pracy w rozumieniu art. 6 ust.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych:


zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.

Zadaj pytanie – porady prawne w 24h już od 30zł

* pola wymagane