Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

5.9.1997

Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 1998/11/327 ( sygn. akt I PKN 223/97)

Strona 1 z 2
Wyrok z dnia 5 września 1997 r. I PKN 223/97 Pracownik podejmujący działalność gospodarczą kolidującą z jego rolą jako strony stosunku pracy powinien przejawiać szczególną dbałość, by w praktyce nie prowadziło to do zagrożenia dobrego imienia pracodawcy; jego zachowanie nie spełniające tego wymagania stanowi przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie mu umowy o pracę niezależnie od tego czy można mu przypisać winę. Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra (sprawozdawca), Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Jadwiga Skibińska-Adamowicz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 5 września 1997 r. sprawy z powództwa Jerzego B. przeciwko Zakładowi Energetycznemu W.-Teren SA, Rejon Energetyczny K.J. o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie, premię, nagrodę jubileuszową i odszkodowanie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 27 stycznia 1996 r. [...] o d d a l i ł kasację. Uzasadnienie Powód Jerzy B. wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 27 stycznia 1997 r. [...], którym Sąd ten oddalił jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy dla Warszawy-Pragi z dnia 28 lipca 1996 r. [...]. Wyrokiem Sądu pierwszej instancji jego powództwo o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie, premię i nagrodę jubileuszową zostało oddalone. Ponadto Sąd ten stwierdził swoją niewłaściwość w zakresie roszczenia o odszkodowanie i sprawę w tej części do rozpoznania przekazał Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Mokotowa, Wydziałowi Cywilnemu. W kasacji postawiony został zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:


1. art. 381, art. 382 i art. 227 KPC poprzez nieprzeprowadzenie przed Sądem drugiej instancji uzupełniającego postępowania dowodowego, mimo że potrzeba jego przeprowadzenia ujawniła się po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji,

2. art. 233 § 1 i art. 316 § 1 KPC poprzez oczywiście wadliwą ocenę dowodów (danie wiary świadkom Ewie R. i Romualdowi B., pomimo że w ich zeznaniach występują nie dające się usunąć sprzeczności oraz pominięcie tego, że świadek Ewa R. pozostaje z powodem w konflikcie o bardzo dużym stopniu natężenia, a także danie wiary treści "notatki służbowej" z dnia 7 listopada 1994 r., mimo że dotyczy ona zdarzenia, które miało miejsce dzień później, tj. 8 listopada 1994 r.) oraz art. 328 § 2 KPC poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do oczywistych sprzeczności w zeznaniach świadków Ewy R. i Romualda B. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie zasługuje na uwzględnienie. Powód został zwolniony z pracy przez Zakład Energetyczny W.-Teren SA, Rejon Energetyczny K.J. w drodze wypowiedzenia umowy o pracę z powodu wykorzystania przez niego stanowiska pracowniczego w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Będąc zatrudniony u pozwanego w charakterze elektromontera oświetlenia drogowego, powód prowadził jednocześnie prywatną działalność gospodarczą w zakresie instalatorstwa elektrycznego. Sąd pierwszej instancji, a za nim także Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, uznały, że wypowiedzenie umowy o pracę powodowi było uzasadnione, a przy tym nie doszło do naruszenia przepisów o wypowiadaniu umów o pracę. Nastąpiło ono na piśmie, po uprzednim zawiadomieniu o zamiarze wypowiedzenia dwóch związków zawodowych działających u pracodawcy. Było ono uzasadnione, gdyż świadek Ewa R. potwierdziła treść złożonej skargi na powoda do Zakładu Energetycznego, z której wynika, że powód - w związku z prowadzoną przez niego działalnością w zakresie instalatorstwa energetycznego (a konkretnie prowadzonymi na jej rzecz pracami instalacyjnymi) groził jej i jej rodzinie, że odetnie prąd, jeżeli nie rozliczą się z nim z umowy o dzieło. Groźba ta stanowiła wykorzystanie stanowiska służbowego w zakładzie pracy, gdyż powód, który wykonywał u świadka prace instalacyjne w ramach ("prywatnej") umowy o dzieło, nie mógł grozić swojemu klientowi, że pozbawi go energii tylko dlatego, iż ten nie rozliczył się z umowy o dzieło. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, co zaaprobował Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, powód powinien tak wykonywać swoją działalność gospodarczą, żeby nie kolidowała z jego pracą zawodową, a przede wszystkim powód nie powinien wykorzystywać stanowiska pracownika pozwanego zakładu do swoich celów prywatnych. Sąd drugiej instancji słusznie przy tym uznał, że apelacja powoda sprowadzała się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami i rozważaniami Sądu Pracy, który zgromadzony materiał ocenił zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 233 § 1 KPC. Polemika ta została w zasadzie powtórzona w skardze kasacyjnej. Powód cytując zeznania świadków Ewy R. i Romualda B. wyciąga z nich odmienne wnioski niż te, które zostały wyprowadzone przez Sąd pierwszej instancji i zaaprobowane w postępowaniu apelacyjnym.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych:


zamów dokument

Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.

Zadaj pytanie – porady prawne w 24h już od 30zł

* pola wymagane