Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

1.10.1998

Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 1999/21/678 ( sygn. akt I PKN 353/98)

Strona 1 z 2
Wyrok z dnia 1 października 1998 r. I PKN 353/98 Rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie stanowi bezprawnego działania w rozumieniu art. 24 § 1 KC nawet wówczas, gdy jego przyczyna okazała się nieprawdziwa. Przewodniczący: SSN Maria Mańkowska (sprawozdawca), Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Zbigniew Myszka. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 1 października 1998 r. sprawy z powództwa Urszuli D. przeciwko Przemysławowi R., Robertowi R., Krzysztofowi R. właścicielom Agencji Turystyczno-Ubezpieczeniowej ?K.? S.C. w B. o zapłatę, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 11 marca 1998 r. [...] o d d a l i ł kasację. Uzasadnienie Powódka Urszula D. po sprecyzowaniu powództwa w piśmie z 24 czerwca 1997 r. wniosła o zasądzenie od pozwanych Przemysława R., Roberta R. i Krzysztofa R. solidarnie, jako właścicieli Agencji Turystyczno-Ubezpieczeniowej ?K.? s.c. w B., w której była zatrudniona do 31 stycznia 1995 r., łącznej kwoty 36 254 zł w tym: 30 000 tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jej dóbr osobistych przez oskarżenie o kradzież pieniędzy w piśmie rozwiązującym umowę o pracę, 1 800 zł kosztów leczenia, 840 zł kosztów adwokackich w sprawie karnej i 3 600 zł z tytułu utraconych zarobków. Pozwani nie uznali powództwa i wnieśli o jego oddalenie. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyrokiem z dnia 12 listopada 1997 r. oddalił powództwo i ustalił, że powódka była zatrudniona w pozwanym zakładzie od 1 września 1993 r. do 31 stycznia 1995 r. na stanowisku pracownika biurowego. Pozwani rozwiązali umowę o pracę w trybie art. 52 §


2

1 pkt 2 KP z powodu zagarnięcia przez powódkę kwoty 265 000 zł pobranych od firmy ?R.?. Roszczenia powódki dotyczące odszkodowania z tytułu bezpodstawnego rozwiązania umowy o pracę i sprostowania świadectwa pracy zostały zasądzone przez Sąd Pracy w Białymstoku. W dniu 2 stycznia 1995 r. powódka uległa wypadkowi przy pracy, doznając rozległych oparzeń II i III stopnia wskutek oblania jej roztworem wodorotlenku sodowego, jednak wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa, postępowanie karne zostało umorzone przez Prokuratora Rejonowego. Jednorazowe odszkodowanie z ubezpieczenia społecznego , jak i odszkodowanie majątkowe z ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków również zostało powódce wypłacone . Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 1996 r. powódka została uniewinniona od zarzucanego jej zagarnięcia w grudniu 1994 r. kwoty 605,80 zł. na szkodę firmy ?K.?. Sąd Wojewódzki uznał, że zebrany materiał dowodowy nie daje podstawy do ustalenia odpowiedzialności pozwanych z art. 24 KC, ponieważ nie zostało udowodnione, iż pozwani rozgłaszali okoliczności związane ze sprawą karną i naruszyli dobre imię powódki w miejscu jej zamieszkania. Wypadek przy pracy nie został spowodowany postępowaniem ani zaniechaniem pozwanych, brak jest zatem podstaw do przypisania im odpowiedzialności na podstawie art. 435 i 436 KC. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyrokiem z dnia 11 marca 1998 r. oddalił apelację powódki i uznał za prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji, że roszczenie powódki o zasądzenie zadośćuczynienia w związku z naruszeniem jej dóbr osobistych jest bezpodstawne. Pozwani, jako pracodawcy byli uprawnieni do rozwiązania z powódką umowy o pracę, jak również do powiadomienia Prokuratury o popełnieniu przestępstwa. Obie te czynności nie są bezprawne pomimo faktu, że powódka została uniewinniona od zarzucanego jej czynu i otrzymała odszkodowanie z tytułu niesłusznego rozwiązania stosunku pracy w trybie natychmiastowym. W tej sytuacji, nie ma zastosowania przepis art. 24 KC w związku z art. 300 KP, skoro przepisy prawa pracy (art. 56 i następne) wyczerpująco regulują uprawnienia pracownika w razie niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia. Bezpodstawne są również roszczenia powódki o zwrot kosztów leczenia i z tytułu utraconych zarobków w sytuacji, gdy nie została udowodniona wina umyślna lub niedbalstwo pozwanych i związek przyczynowy między zawinionym postępowaniem pozwanych i poniesioną przez powódkę szkodą. Koszty zastępstwa procesowego nie mogą być przedmiotem

3

rozpoznania w innym postępowaniu, niż w którym takie zastępstwo miało miejsce. Powódka zaskarżyła kasacją powyższy wyrok zarzucając nieważność postępowania na podstawie art. 379 pkt 3 KPC, polegającą na ponownym rozpoznaniu spraw wcześniej prawomocnie rozstrzygniętych , naruszenie prawa materialnego art. 23 i 24 KC w związku z art. 300 KP przez uznanie, że odpowiedzialność pozwanych kształtuje się na zasadzie winy w rozumieniu art. 415 KC oraz naruszenie prawa procesowego - art.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych:


zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.

Zapytaj prawnika – skontaktujemy się z Tobą w ciągu godziny!

* pola wymagane