Logowanie

Projekty rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji

29.12.2010

Projekt stanowiska Rządu wobec komisyjnego projektu ustawy o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich oraz o zmianie niektórych innych ustaw (druk 3447) (w wersji kierowanej do rozpatrzenia przez Komitet Rady Ministrów)

Obowiązuje od:2010-12-29
Data publikacji:2010-12-29

POWIĄZANE PLIKI (1):

  • Tekst projektu stanowiska
  • Strona 4 z 6

    Przyjmując pierwszą z ww. interpretacji oznaczałoby to, że zarówno GOPR, jak i TOPR nie mógłby ubiegać się o dotacje oraz większość przepisów projektowanej ustawy nie dotyczyłaby tych organizacji. Niejasne jest również uprzywilejowywanie jednego z podmiotów wykonujących ratownictwo górskie: TOPR-u, w zakresie przyznawania środków finansowych na utrzymanie śmigłowca. Wątpliwości budzi również sam charakter takiej dotacji, bowiem konkretne wskazanie podmiotu uprawnionego do otrzymania środków z budżetu państwa wskazuje raczej na charakter podmiotowy niż celowy dotacji. Jest to również jedna z okoliczności, ?faworyzujących?. Ponadto nie wydaje się właściwym wpisanie do ustawy ponoszenia przez państwo kosztów utrzymania jednego, konkretnego środka transportu, wykorzystywanego przez stowarzyszenie do realizacji jego celów statutowych. Takie rozwiązanie - zapewnienie pokrycia konkretnych kosztów z budżetu państwa, w efekcie może wywołać nieuzasadniony wzrost ceny poszczególnych składników wpływających na końcowy koszt utrzymania i zapewnienia gotowości ratowniczej tego środka transportu. Regulacje zawarte w projektowanym art. 4 wydają się być całkowicie zbędnymi. Zasady odpowiedzialności każdego człowieka, w tym także osób uprawiających turystykę lub sport w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich określają przepisy Kodeksu karnego oraz Kodeksu cywilnego. Ponadto w kodeksach tych istnieją obecnie przepisy jasno określające odstępstwa od ogólnych zasad odpowiedzialności, gdzie na szczególne uwzględnienie zasługuje art. 26 Kodeksu karnego i art. 142 i 426 Kodeksu cywilnego. Przepis art. 4 ust. 1 projektu, wyłączając ogólne zasady odpowiedzialności za szkodę określone w Kodeksie cywilnym, pozbawia ochrony osoby pokrzywdzone zaniedbaniami osób odpowiedzialnych za ich bezpieczeństwo, jak np. właściciele wyciągów narciarskich, instruktorzy czy przewodnicy. Taka konstrukcja może spowodować, że osoby uprawiające turystykę lub sport w górach lub na zorganizowanych terenach narciarskich pozostają poza ochroną w razie poniesienia szkody, a same będą zobowiązane do poniesienia odpowiedzialności za wyrządzoną przez siebie szkodę. Odesłanie w ust. 3 do przepisów Kodeksu cywilnego jest niepotrzebnym przykładem ustawowego superfluum, powtarzające normy wynikających z art. 426 i 427 Kodeksu cywilnego.


    5

    Podobnie, jako zbędny należy ocenić przepis art. 15 projektu. Projektodawca w art. 15 ust. 1 wskazuje, iż ratownik górski i ratownik narciarski przy wykonywaniu działań ratowniczych korzysta z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym, dla funkcjonariuszy publicznych. Niemniej w przepisach zmieniających inne akty prawne nie zawarto stosownej zmiany art. 115 § 13 Kodeksu karnego, wskazujących podmioty traktowane za funkcjonariuszy publicznych. W art. 15 ust. 2 zamieszczono przesłanki stanu wyższej konieczności w sytuacjach podjęcia akcji ratowniczej. Projektodawca wskazał, iż ratownik górski i ratownik narciarski może poświęcić dobra osobiste innej osoby, inne niż życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia osoby, która uległa wypadkowi w górach lub na zorganizowanych terenach narciarskich. Art. 23 Kodeksu cywilnego jasno wskazuje, iż przez dobra osobiste rozumie się m. in. zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. Przepis projektu wskazuje, że z owych dóbr nie można poświęcić jedynie życia lub zdrowia, a tym samym dopuszcza naruszenie wolności osobistej lub czci. Takie odstępstwa od zasady zakazu naruszania podstawowych wolności i praw człowieka, zdają się być zbyt dalekimi w związku z celem ustawy. Pewne wątpliwości niesie art. 5 projektu, który formułuje katalog obowiązków nałożonych na osoby uprawiające rekreację ruchową, sport i turystykę w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich. Podstawową wadą tego przepisu jest brak precyzji. Projekt zawiera szereg nieostrych sformułowań (np. przestrzeganie zasad bezpieczeństwa, odpowiedni ubiór i sprzęt), nie wskazując konsekwencji płynących z niezachowania tych wytycznych, jak i sposobu weryfikacji ich spełnienia. Z tych też względów powinno się zrezygnować z ww. regulacji. Jako za naruszające zasadę prawidłowej legislacji należy ocenić również przepisy zawarte w art. 6 i 19 projektu. Przepisy te określają podmioty odpowiedzialne za zapewnienie bezpieczeństwa w górach i na zorganizowanych terenach oraz wymieniają, na czym owo zapewnienie bezpieczeństwa ma polegać. Oceniając przedmiotowe przepisy projektu, należy stwierdzić, iż projektodawca określając na czym ma polegać zapewnienie bezpieczeństwa w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich, czyni to w sposób niejednoznaczny i nieprecyzyjny, posługując się zwrotami niedookreślonymi i ocennymi takimi jak: ?rzetelnym oznakowaniu?, ?skutecznie zapobiegającym?, ?optymalnych warunków?.

    < >

    pobierz plik

zamów dokument

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.