Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

16.11.2011

Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/19 ( sygn. akt III KO 79/11)

Strona 1 z 2
POSTANOWIENIE Z DNIA 16 LISTOPADA 2011 R. III KO 79/11

1. Sędziego w jego czynnościach może zastąpić m. in. sędzia tego samego sądu, na podstawie zarządzenia przewodniczącego wydziału lub prezesa sądu, na wniosek sędziego lub z urzędu, w celu zapewnienia sprawności postępowania (art. 45 § 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. ? Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.).

2. Zastąpienie sędziego przez sędziego tego samego sądu, nawet jeżeli z innego wydziału (§ 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. ? Regulamin urzędowania sądów powszechnych, Dz. U. Nr 38, poz. 249 ze zm.), nie wymaga aktu delegacji, który jest obligatoryjny w razie zastąpienia sędziego przez sędziego innego sądu równorzędnego lub bezpośrednio wyższego albo bezpośrednio niższego (art. 45 ust. 1 in fine u.s.p.). Przewodniczący: sędzia SN K. Cesarz. Sędziowie SN: T. Arytmiuk (sprawozdawca), B. Skoczkowska. Sąd Najwyższy w sprawie Jana M., skazanego z art. 148 § 1 k.k. i innych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2011 r. kwestii wznowienia z urzędu postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 26 kwietnia 2007 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 sierpnia 2006 r., postanowił stwierdzić, że nie istnieją ustawowe podstawy do wszczęcia z urzędu postępowania o wznowienie postępowania zakończonego

2

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 26 kwietnia 2007 r.

UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2006 r., Sąd Okręgowy w B. uznał Jana M. za winnego popełnienia dwóch przestępstw określonych w art. 148 § 1 k.k. oraz w art. 158 § 3 k.k., i za to orzekł wobec niego karę łączną 25 lat pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji wniesionych od tego orzeczenia przez obrońców oskarżonych (poza Janem M. w sprawie tej skazane zostały jeszcze dwie inne osoby) i prokuratora, Sąd Apelacyjny w B. wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2007 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, zaś Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 12 grudnia 2007 r., oddalił kasacje wniesione przez obrońców wszystkich skazanych, w tym m.in. kasację obrońcy Jana M. jako oczywiście bezzasadną. W adresowanym do Sądu Najwyższego piśmie z dnia 3 sierpnia 2011 r. skazany Jan M. wniósł (zresztą po raz kolejny) o ustanowienie dla niego obrońcy z urzędu do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyżej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. Uzasadniając wniosek wskazał przy tym, że w jego ocenie w niniejszej sprawie ujawniła się okoliczność, która świadczy o wystąpieniu ? na etapie rozpoznania jego sprawy przez Sąd Okręgowy w B. ? bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (nienależyta obsada sądu), które to uchybienie nie zostało, na skutek niewłaściwej kontroli instancyjnej, dostrzeżone z urzędu przez Sąd Apelacyjny w B., co skazany powiązał z kolei z faktem orzekania w składzie Sądu odwoławczego byłej Prezes Sądu Okręgowego w B. Zdaniem Jana

3

M. nienależyta obsada Sądu pierwszej instancji wynikała z ?delegowania? do jego składu przez Prezesa tego sądu sędziów wydziału odwoławczego, na co delegujący nie uzyskał zgody Kolegium sądu. W pisemnym stanowisku prokurator Prokuratury Generalnej wyraził pogląd, że w niniejszej sprawie brak podstaw do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 26 kwietnia 2007 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 sierpnia 2006 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Nie ulega wątpliwości, że wznowienie postępowania z powodu uchybień, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., jest możliwe wyłącznie z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), nie zaś na wniosek strony, jednakże strona ? nie dysponując w tym zakresie własnym wnioskiem o wznowienie postępowania ? może, w oparciu o treść art. 9 § 2 k.p.k., zasygnalizować organowi procesowemu potrzebę podjęcia czynności ex officio (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., I KZP 5/05, OSNKW 2005, z. 6, poz. 48). W ten właśnie sposób, a więc jako inicjatywę Jana M. opartą o przepis art. 9 § 2 k.p.k., potraktować należało skierowane do Sądu Najwyższego pismo skazanego z dnia 3 sierpnia 2011 r. Stało się ono podstawą do przeprowadzenia analizy akt sprawy, która wszelako nie wykazała, aby w toku postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Okręgowy w B. w sprawie o sygn. III KK 230/05, a także na etapie postępowania odwoławczego w Sądzie Apelacyjnym w B., doszło do któregokolwiek z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., w tym w szczególności sugerowanego przez skazanego rozpoznania sprawy w instancji a quo przez sąd nienależycie obsadzony. Prawdą jest, że delegowanie przez prezesa sądu okręgowego sędziego sądu rejonowego albo sędziego sądu okręgowego do pełnienia

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2011/12/112 ( sygn. akt III KK 230/11)10.11.2011

    POSTANOWIENIE Z DNIA 10 LISTOPADA 2011 R. III KK 230/11 Obrońca z urzędu ma prawo do wynagrodzenia za nieopłaconą przez skazanego, a udzieloną mu pomoc prawną, polegającą na wniesieniu środka zaskarżenia objętego tzw. przymusem adwokackim, także wtedy, gdy bez jego wiedzy, w tym samym czasie, podobne działania obrończe podejmuje również obrońca ustanowiony z wyboru przez oskarżonego. (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/18 ( sygn. akt III KK 165/11)9.11.2011

    WYROK Z DNIA 9 LISTOPADA 2011 R. III KK 165/11 Niedopuszczalne jest sprostowanie w trybie określonym w art. 105 § 1 k.p.k. uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, w części obejmującej merytoryczną treść motywów podjętego rozstrzygnięcia, bowiem z istoty tego wyroku wynika, że dopiero jego uzasadnienie wskazuje na przyczyny nieuwzględnienia (lub uwzględnienia) zarzutów przedstawionych (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2011/12/111 ( sygn. akt III KK 134/11)9.11.2011

    WYROK Z DNIA 9 LISTOPADA 2011 R. III KK 134/11 Warunek wniesienia ponownego zaniechania aktu ścigania nie wymagany dotyczy do formsubsydiarnegooskarżenia,postępowania przygotowawczego (śledztwo albo dochodzenie) oraz faz jego przebiegu (?w sprawie" albo ?przeciwko osobie"). Decydujące znaczenie ma wyłącznie wymóg dwukrotnego wydania postanowienia o umorzeniu postępowania albo o odmowie jego (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/17 ( sygn. akt V KK 143/11)7.11.2011

    WYROK Z DNIA 7 LISTOPADA 2011 R. V KK 143/11 1. Zawiadomienie o terminie rozprawy odwoławczej, wysłane pod ostatnio wskazany przez stronę adres, nie może być uznane, zgodnie z treścią art. 139 § 1 k.p.k. za doręczone, jeżeli osoba ta została pozbawiona wolności i nie podała swego miejsca pobytu w czasie pozbawienia wolności do wiadomości organu, przed którym toczy się postępowanie. (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/16 ( sygn. akt V KK 164/11)4.11.2011

    WYROK Z DNIA 4 LISTOPADA 2011 R. V KK 164/11 ?Wykonaniem rozkazu? w rozumieniu art. 318 k.k. należy uznać tylko takie działanie lub zaniechanie, które zostało przez rozkazodawcę wprost nakazane, albo bez którego wykonanie rozkazu byłoby niemożliwe. Tylko w takich sytuacjach podwładny może uwolnić się od odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo, nie odpowiada on też za skutki, (...)

porady prawne online

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.