Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

25.10.2011

Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2011/12/109 ( sygn. akt II KK 84/11)

Strona 1 z 4
WYROK Z DNIA 25 PAŹDZIERNIKA 2011 R. II KK 84/11 Dla realizacji znamion przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 maja 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny (Dz. U. Nr 122, poz. 782), nie jest konieczne, by znieważenie funkcjonariusza publicznego nastąpiło publicznie. Przewodniczący: sędzia SN W. Płóciennik. Sędziowie SN: J. Matras, W. Wróbel (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Drozdowska. Sąd Najwyższy w sprawie Marcina B., skazanego z art. 178a § 1 k.k., 216 § 1 k.k. i art. 217 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 25 października 2011 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 26 października 2010 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 26 maja 2010 r., u c h y l i ł zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Ł. oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P., w zakresie rozstrzygnięcia co do czynów zarzuconych w pkt II, III, IV, i V aktu oskarżenia i w tej części sprawę p r z e k a z a ł Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.

2

UZASADNIENIE Andrzej B. został oskarżony m.in. o to, że w dniu 30 marca 2009 r. w P. znieważył funkcjonariuszy Policji, używając wobec nich słów powszechnie uznanych za obraźliwe oraz opluł ich, przy czym dokonał tego, działając podczas i w związku z pełnieniem przez tych funkcjonariuszy obowiązków służbowych. Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r. uznał Andrzeja B. za winnego tego, że w dniu 30 marca 2009 r. w P. znieważył trzech funkcjonariuszy Policji, używając w stosunku do nich słów powszechnie uznanych za obelżywe oraz naruszył nietykalność cielesną dwóch funkcjonariuszy Policji przez ich oplucie. Czyny te sąd zakwalifikował odpowiednio jako przestępstwa z art. 216 § 1 k.k. oraz przestępstwa z art. 217 § 1 k.k. Sąd Rejonowy ustalił, że skazany został poproszony przez funkcjonariuszy pełniących obowiązki służbowe o okazanie dokumentów i opuszczenie pojazdu, w którym się znajdował, z uwagi na podejrzenie, że kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Kiedy skazany kategorycznie odmówił, policjanci użyli środków przymusu bezpośredniego, w tym gazu łzawiącego, ale mimo to skazany nadal nie chciał opuścić auta. Skazany będąc w samochodzie używał wobec funkcjonariuszy Policji słów wulgarnych. W czasie wyprowadzania z samochodu ponadto opluł funkcjonariuszy. Z uwagi na to, że osoby postronne, obserwujące to zdarzenie, nie słyszały słów wypowiadanych przez oskarżonego, sąd uznał, że znieważenie funkcjonariuszy nie miało publicznego charakteru. Od wyroku tego apelację złożył prokurator i obrońca. W apelacji prokuratora podniesiono zarzut błędnej wykładni art. 226 § 1 k.k., polegającej na uznaniu, że warunkiem realizacji znamion czynu zabronionego ujętego w

3

tym przepisie, obok znieważenia funkcjonariusza publicznego podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, jest publiczny charakter czynu sprawcy. W apelacji obrońcy podniesiono błąd w ustaleniach faktycznych oraz obrazę art. 217 § 3 k.k. oraz 217 § 2 k.k., przez pominięcie faktu, że działanie skazanego było sprowokowane niewłaściwym zachowaniem się funkcjonariuszy Policji. Sąd Okręgowy w Ł. nie podzielił argumentów prokuratora i wyrokiem z dnia 26 października 2010 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, wskazując w szczególności na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., P 3/06, OTK-A 2006, nr 9, poz. 12 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2010 r., II KK 176/09, OSNKW 2010, z. 7, poz. 61, w którym wyrażono pogląd, iż jednym ze znamion czynu zabronionego z art. 226 § 1 k.k. jest publiczny charakter znieważenia funkcjonariusza publicznego. Sąd Okręgowy uznał za oczywiście bezzasadną apelację obrońcy. Od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. kasację na niekorzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny, zarzucając naruszenie prawa materialnego i kwestionując ten wyrok w zakresie odrzucenia kwalifikacji prawnej czynów skazanego z art. 226 § 1 k.k. Prokurator Generalny podkreślił, że Sąd Okręgowy błędnie przyjął, jakoby znamieniem przestępstwa określonego w art. 226 § 1 k.k., było znamię publicznego charakteru działania sprawcy, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uznania, że skazany nie wypełnił swoim działaniem znamion zarzucanych mu w akcie oskarżenia przestępstw z art. 226 § 1 k.k., a dopuścił się jedynie przestępstw opisanych w art. 216 § 1 k.k. i 217 § 1 k.k. Zdaniem Prokuratora Generalnego, Sąd Okręgowy w Ł. w sposób nieuprawniony przyjął, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z

4

dnia 11 października 2006 r., P 3/06, prokonstytucyjna wykładnia znamion przestępstwa z art. 226 § 1 k.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/15 ( sygn. akt V KK 347/11)20.10.2011

    POSTANOWIENIE Z DNIA 20 PAŹDZIERNIKA 2011 R. V KK 347/11 1. Nowelizacja przepisu art. 93 k.k. dokonana ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1589), która weszła w życie dnia 8 czerwca 2010 r., nie spowodowała modyfikacji możliwości stosowania środków zabezpieczających wobec sprawców popełniających czyny zabronione w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 § 1 (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2011/11/105 ( sygn. akt IV KK 137/11)20.10.2011

    WYROK Z DNIA 20 PAŹDZIERNIKA 2011 R. IV KK 137/111. Szkoda na gruncie art. 552 § 2 i 4 k.p.k., jako obejmująca różnicę między stanem majątkowym pozbawionego wolności, jaki by istniał, gdyby wnioskodawcy nie aresztowano, a stanem rzeczywistym z chwili odzyskania przez niego wolności, musi uwzględniać także wykazane w sprawie zobowiązania pieniężne, w których pokryciu musi on obecnie (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2011/12/108 ( sygn. akt IV KK 129/11)20.10.2011

    POSTANOWIENIE Z DNIA 20 PAŹDZIERNIKA 2011 R. IV KK 129/11 W przypadku rozwiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i ustanowienia przez sąd likwidatora, staje się on nie organem spółki, lecz jej ustawowym przedstawicielem, który ma prawo prowadzenia spraw takiej spółki i reprezentowania jej, ale tylko w granicach swoich uprawnień (art. 283 § 1 k.s.h.), a więc w zakresie związanym (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/14 ( sygn. akt III KK 159/11)20.10.2011

    WYROK Z DNIA 20 PAŹDZIERNIKA 2011 R. III KK 159/11 1. Skoro jedną z przesłanek warunkowego umorzeniapostępowania jest wymóg, aby okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości, sąd na podstawie zebranego materiału dowodowego musi dojść nie tylko do wniosku, że sam fakt popełnienia przestępstwa nie budzi wątpliwości, a zatem istnieją wystarczające podstawy, aby oskarżonemu (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/1/9 ( sygn. akt III KK 64/11)13.10.2011

    POSTANOWIENIE Z DNIA 13 PAŹDZIERNIKA 2011 R. III KK 64/11 Niezwłoczne umożliwienie kontaktu z adwokatem, o którym stanowi art. 245 § 1 k.p.k., nie oznacza jednak, że kontakt ten ma nastąpić ?natychmiast?, ponieważ termin ten musi być interpretowany z uwzględnieniem realiów konkretnej sprawy, a przede wszystkim możliwości technicznych i uwarunkowań wynikających z obowiązujących regulacji (...)

porady prawne online

Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.