Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

8.6.2010

Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór Urzędowy Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2010/23-24/279 ( sygn. akt II PZP 5/10)

Strona 2 z 8

o Służbie Celnej, jest roszczeniem ze stosunku służbowego funkcjonariusza celnego w rozumieniu art. 189 tej ustawy i czy w związku z tym dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie o to roszczenie przed sądem pracy. Sąd drugiej instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 188 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2008 r. o Służbie Celnej w wypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uprawnienie to przysługuje także, w myśl art. 188 ust. 2 tej ustawy, w przypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, z tym że wówczas odwołanie winno być kierowane do Szefa Służby Celnej, a w przypadku, gdy decyzję o zwolnieniu ze służby podjął Szef Służby Celnej, funkcjonariuszowi przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 188 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej). W myśl przepisu ust. 4 tego artykułu, złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 1 i 3, nie wstrzymuje wykonania decyzji. Do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 188 ust. 5 ustawy). Od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydanej w wyniku odwołania przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w odrębnych przepisach (art. 188 ust. 6 ustawy). Powyższy przepis, jak podniósł Sąd, koresponduje z art. 189 tejże ustawy, zgodnie z którym spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 188 ust. 1 rozpoznaje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Sąd Okręgowy zauważył, że tożsama regulacja prawna była przyjęta w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) w jej art. 81 i art.

82. Wykształcone

4 na gruncie powyższych przepisów poglądy doktryny i orzecznictwa zachowały więc aktualność również w obowiązującym stanie prawnym. Dyspozycja normy prawnej zawartej w przepisie art. 82 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. (aktualnie art. 189 ustawy o Służbie Celnej) była rozumiana w sposób szeroki, a przepis ten formułował ogólną regułę, zgodnie z którą wszelkie roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych, które nie zostały wymienione w art. 81 ust. 1 ustawy (aktualnie art. 188 ust. 1 ustawy), podlega rozpoznaniu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Zdaniem Sądu pytającego, także wykładnia językowa przepisu art. 189 ustawy o Służbie Celnej może prowadzić do wniosku, że wszystkie te roszczenia wynikające ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych, które nie są enumeratywnie wymienione w przepisie art. 188 ust. 1 tej ustawy, podlegają kognicji sądu właściwego w sprawach z zakresu prawa pracy. Nie można jednakże pominąć tego, że już sam prawodawca w omawianym akcie prawnym wprowadził pewien rodzaj spraw, które mimo że nie zostały wymienione w przepisie art. 188 ust. 1 ustawy - nie podlegają właściwości sądów pracy; są to sprawy rozpoznawane w trybie postępowania odwoławczego lub postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od orzeczeń dyscyplinarnych (art. 181 ustawy o Służbie Celnej), w których przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Oznaczać to może, że nie każde roszczenie, którego dochodzi funkcjonariusz celny, a które nie zostało wymienione w przepisie art. 188 ust. 1 ustawy, podlega kognicji sądów właściwych w sprawach z zakresu prawa pracy (jak sugerowałby to przepis art. 189 ustawy). Jak podkreślił Sąd, kwestię sporną stanowi natomiast ocena czy kognicji sądów właściwych w sprawach z zakresu prawa pracy podlegają wszelkie sprawy inne niż te, które wskazano w wymienionych wyżej przepisach ustawy, czy też jedynie te, co do których ustawa przyznaje funkcjonariuszom celnym enumeratywnie wymienione roszczenia (np. przepisy art. 111 ustawy o sprostowaniu świadectwa służby, bądź uprawnienia przewidziane w rozdziale 10 ustawy). W szczególności, w rozpoznawanej sprawie kwestią budzącą poważne wątpliwości Sądu Okręgowego jest to, czy roszczenie jakiego dochodzi powódka - o zmianę gradacji korpusu i mianowanie na stopień służbowy - jest roszczeniem ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych, o którym mowa w przepisie art. 189 ustawy, a co za tym idzie - czy droga sądowa w tej sprawie jest dopuszczalna. Powódka wywodzi swoje roszczenie z art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko,

5 które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


porady prawne online

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.