Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

26.10.2011

Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2011/11/98 ( sygn. akt I KZP 14/11)

Strona 3 z 4

2 ustawy o prokuraturze. Dlatego też Sąd Rejonowy nie powinien przystąpić do rozpoznawania zażaleń. Możliwość taka ze wskazanych wyżej powodów w ogóle nie aktualizowała się. Rozważenia wymagała natomiast kwestia pozostawienia zażaleń bez rozpoznania jako niedopuszczalnych z mocy ustawy z uwagi na wniesienie ich od pozornych tylko czynności procesowych. Wszak brak substratu zaskarżenia wyklucza możliwość złożenia środka odwoławczego. Dlatego przedstawione zagadnienie prawne nie mogło się wyłonić przy rozpoznaniu środka odwoławczego. Tym samym, nie zostały spełnione przesłanki z art. 441 § 1 k.p.k. przekazania zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu, a w konsekwencji nie podlegało ono rozstrzygnięciu przez ten Sąd. Należy więc ograniczyć się do uwag, które mogą okazać się pomocne przy określaniu kosztów przechowywania zatrzymanych przedmiotów oraz

7

ustaleniu podstaw i podmiotów uprawnionych do określania i ponoszenia tych kosztów. Przede wszystkim, nie straciły na aktualności argumenty zawarte w uchwale z dnia 17 września 1997 r., I KZP 16/97, co do znaczenia słów ?składnica? i ?złożone?, pomimo zastąpienia rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości i Obrony Narodowej z dnia 13 grudnia 1996 r. w sprawie obliczania wydatków w postępowaniu karnym (Dz. U. Nr 149, poz. 709), na kanwie którego Sąd Najwyższy dokonał wykładni tych określeń, rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 sierpnia 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. Nr 111, poz. 705), a następnie identycznie zatytułowanym rozporządzeniem z dnia 18 czerwca 2003 r. W obecnym rozporządzeniu użyto tych wyrazów w analogicznym kontekście. Wskazana przez Sąd Rejonowy zmiana kolejności unormowań nie ma wpływu na wyniki interpretacji. ?Składnicą? nie jest więc policyjny parking samochodów, na którym zostały one umieszczone i są przechowywane. Wydatki związane z przechowywaniem zajętych w postępowaniu karnym takich przedmiotów (rzeczywiste, a nie łącznie z wynagrodzeniem) określa się w wysokości przedstawionej ?w rachunku wystawionym przez uprawniony podmiot przechowujący? (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). O wydatkach tych, powstałych w postępowaniu przygotowawczym, rozstrzygnie prokurator na podstawie art. 626a k.p.k. i art. 618 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, obciążając nimi Skarb Państwa. Do tej podstawy zwrotu wydatków poniesionych przez uprawniony podmiot przechowujący nawiązuje wspomniana wyżej umowa zawarta w dniu 20 sierpnia 2010 r. pomiędzy KWP a Prokuraturą Okręgową. Zleceniobiorca zobowiązał się przyjmować pojazdy na parking dla ?wykorzystania ich do celów procesowych?. Cele te ziściły się (wygasły) wraz z umorzeniem dochodzenia.

8

Artykuł 231 § 1 k.p.k., na podstawie którego prokurator złożył samochód do depozytu sądowego, stanowi, że przepisy o likwidacji depozytów i nieodebranych rzeczy stosuje się odpowiednio. Obecnie przepisy te zawarte są w ustawie z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537 ze zm. ? dalej u.l.n.d.). Ustawa dotyczy depozytów znajdujących się w dyspozycji jednostek sektora finansów publicznych (art. 1). Jednostkami tymi są m.in. organy ochrony prawa, a więc prokuratury (zob. art. 2 ust. 2 tej ustawy w zw. z art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ? Dz. U. Nr 157, poz. 1240, w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze) i sądy. W myśl definicji legalnej, zamieszczonej w ustawie o likwidacji niepodjętych depozytów, są nimi m.in. rzeczy zatrzymane, co do których zapadło prawomocne orzeczenie o złożeniu do depozytu sądowego (art. 2 ust. 1 lit. b). Ustawa ta wielokrotnie posługuje się pojęciem ?przechowujący depozyt?. Z jej treści, a zwłaszcza z art. 1, art. 7 ust. 2 i art. 9 ust. 1 wynika, że przechowującym depozyt jest prokurator, jeżeli to on złożył rzecz do depozytu sądowego, albo sąd, gdy o tym orzekł. Przechowującym depozyt nie jest więc przechowawca w rozumieniu art. 835 k.c. ?Przechowującego depozyt? nie należy również utożsamiać z ?uprawnionym podmiotem przechowującym?, o którym mowa w § 3 ust. 3 rozporządzenia. Skoro przechowującym depozyt jest ten, kto złożył rzecz do depozytu sądowego, to na tym podmiocie (prokuraturze albo sądzie) ciąży obowiązek pokrywania kosztów przechowania depozytu i utrzymania go w należytym stanie, wyszczególnionych w art. 8 ust. 1 u.l.n.d. Uprawniony podmiot przechowujący, wskazany w § 3 ust. 3 rozporządzenia, nie będzie się mógł ubiegać o zwrot wydatków na podstawie tego przepisu po prawomocnym umorzeniu postępowania przygotowawczego, bowiem rozporządzenie to, jak wynika z jego tytułu, dotyczy wydatków Skarbu Państwa wyłącznie w postępowaniu karnym.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2011/12/109 ( sygn. akt II KK 84/11)25.10.2011

    WYROK Z DNIA 25 PAŹDZIERNIKA 2011 R. II KK 84/11 Dla realizacji znamion przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 maja 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny (Dz. U. Nr 122, poz. 782), nie jest konieczne, by znieważenie funkcjonariusza publicznego nastąpiło publicznie. Przewodniczący: sędzia SN W. Płóciennik. Sędziowie SN: J. Matras, W. Wróbel (sprawozdawca). (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/15 ( sygn. akt V KK 347/11)20.10.2011

    POSTANOWIENIE Z DNIA 20 PAŹDZIERNIKA 2011 R. V KK 347/11 1. Nowelizacja przepisu art. 93 k.k. dokonana ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1589), która weszła w życie dnia 8 czerwca 2010 r., nie spowodowała modyfikacji możliwości stosowania środków zabezpieczających wobec sprawców popełniających czyny zabronione w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 § 1 (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2011/11/105 ( sygn. akt IV KK 137/11)20.10.2011

    WYROK Z DNIA 20 PAŹDZIERNIKA 2011 R. IV KK 137/111. Szkoda na gruncie art. 552 § 2 i 4 k.p.k., jako obejmująca różnicę między stanem majątkowym pozbawionego wolności, jaki by istniał, gdyby wnioskodawcy nie aresztowano, a stanem rzeczywistym z chwili odzyskania przez niego wolności, musi uwzględniać także wykazane w sprawie zobowiązania pieniężne, w których pokryciu musi on obecnie (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2011/12/108 ( sygn. akt IV KK 129/11)20.10.2011

    POSTANOWIENIE Z DNIA 20 PAŹDZIERNIKA 2011 R. IV KK 129/11 W przypadku rozwiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i ustanowienia przez sąd likwidatora, staje się on nie organem spółki, lecz jej ustawowym przedstawicielem, który ma prawo prowadzenia spraw takiej spółki i reprezentowania jej, ale tylko w granicach swoich uprawnień (art. 283 § 1 k.s.h.), a więc w zakresie związanym (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/14 ( sygn. akt III KK 159/11)20.10.2011

    WYROK Z DNIA 20 PAŹDZIERNIKA 2011 R. III KK 159/11 1. Skoro jedną z przesłanek warunkowego umorzeniapostępowania jest wymóg, aby okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości, sąd na podstawie zebranego materiału dowodowego musi dojść nie tylko do wniosku, że sam fakt popełnienia przestępstwa nie budzi wątpliwości, a zatem istnieją wystarczające podstawy, aby oskarżonemu (...)

porady prawne online

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.