Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

30.11.2011

Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2011/12/106 ( sygn. akt I KZP 15/11)

Strona 1 z 7
POSTANOWIENIE Z DNIA 30 LISTOPADA 2011 R. I KZP 15/11 W obecnym brzmieniu przepis art. 607s § 4 zd. 2 k.p.k., w powiązaniu z art. 607t § 2 k.p.k., stanowi, że przy przejęciu w trybie ENA do wykonania kary lub kar orzeczonych przez sąd innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, adaptacja tego wyroku do prawa polskiego w celu jego wykonania jest możliwa wyłącznie w odniesieniu do wysokości tych sankcji karnych, i to tylko wtedy, gdy owe sankcje orzeczone przez sąd państwa wydania nakazu przekraczają górną granicę ustawowego zagrożenia przewidzianego za to przestępstwo lub przestępstwa w Polsce, a polegać może tylko na orzeczeniu w to miejsce kary lub środka karnego w wysokości odpowiadającej górnej granicy ustawowego zagrożenia wynikającej z kwalifikacji prawnej przyjętej dla tego czynu w prawie polskim. Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk (sprawozdawca). Sędziowie SN: M. Gierszon, E. Wildowicz. Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Herzog. Sąd Najwyższy w sprawie Jakuba T., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 listopada 2011 r., przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Apelacyjny w P., postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2011 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:

?Czy poczynione przez sąd państwa wydania ENA zastrzeżenie dotyczące równoczesnego (równoległego) wykonywania kar pozbawienia wolności, które nie podlegały połączeniu, stanowi element wymiaru kary, którym sąd polski związany jest na podstawie art. 607s § 4 k.p.k. w zw. z art. 607t § 2 k.p.k., czy też zastrzeżenie to określa wyłącznie sposób wykonania kary, do którego zastosowanie ma dyrektywa zawarta w art. 607s § 5 k.p.k. ? p o s t a n o w i ł odmówić podjęcia uchwały. UZASADNIENIE Przekazany Sądowi Najwyższemu, jako zagadnienie prawne, problem pojawił w następującej sytuacji procesowej. Jakub T. został, postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 marca 2007 r., ? jako ścigany europejskim nakazem aresztowania (zwanym dalej ENA) wydanym przez Sąd Magistracki dla miasta Westminster ? przekazany do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z zastrzeżeniem, że w razie skazania na karę pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności, musi nastąpić powrotne przekazanie go do Polski w celu wykonania takiej kary lub środka. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2008 r. Sąd Koronny w Exeter uznał Jakuba T. za winnego popełnienia dwóch przestępstw, a to gwałtu, tj. czynu z § 1 (1) ustawy o przestępstwach na tle seksualnym z 2003 r. (Sexual Offences Act

2003) i umyślnego spowodowania poważnego uszczerbku ciała, tj. czynu z § 18 ustawy o przestępstwach przeciwko osobom z 1861 r. (Offences Against The Persons Act 1861), w następstwie czego w dniu 29 stycznia 2008 r. orzeczono wobec niego za pierwszy z tych czynów karę

2

dożywotniego pozbawienia wolności, z zaleceniem odbycia co najmniej 9 lat tej kary, aby mógł on ubiegać się o warunkowe zwolnienie, wymierzając także za drugie z przypisanych przestępstw karę dożywotniego pozbawienia wolności, z zaleceniem odbycia tu co najmniej 6 lat tej kary, aby móc ubiegać się o warunkowe zwolnienie i orzekając, że obie kary podlegają jednoczesnemu odbywaniu oraz że oskarżony może ubiegać się o warunkowe zwolnienie po odbyciu co najmniej 9 lat pozbawienia wolności. Po powrotnym przekazaniu skazanego do Polski dla odbycia kary, Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 3 października 2008 r., stwierdził że przypisane mu czyny wyczerpują w prawie polskim odpowiednio dyspozycje art. 197 § 1 k.k. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i określił ? mając na względzie ówczesną treść art. 604s § 4 zd. 2 k.p.k. ? że karą podlegającą wykonaniu w Polsce za przestępstwo zgwałcenia z art. 197 § 1 k.k. jest dożywotnie pozbawienie wolności z możliwością ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie po 9 latach odbywania tej kary, zaś za spowodowanie poważnych obrażeń ciała z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. ? także kara dożywotniego pozbawienia wolności, ale z możliwością ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie po 6 latach obywania tejże kary, przyjmując przy tym, iż Jakub T. może ubiegać się o warunkowe zwolnienie z odbywania obu orzeczonych i przejętych do wykonania kar po odbyciu co najmniej 9 lat pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu zażaleń obrońców skazanego ? i uzyskaniu w toku postępowania odwoławczego odpowiedzi Sądu Najwyższego na przedstawione przez Sąd odwoławczy zagadnienie prawne, w której to odpowiedzi (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2009 r., I KZP 30/08, OSNKW 2009, z. 4, poz.

26) wskazano m.in., iż: ?Określenie w

3

wyroku

sądu

innego

państwa

członkowskiego

Unii

Europejskiej,

podlegającemu wykonaniu w Polsce na podstawie art. 607s § 4 i art.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/3/25 ( sygn. akt V KK 378/10)25.11.2011

    POSTANOWIENIE Z DNIA 25 LISTOPADA 2011 R. V KK 378/10 Powstrzymanie się przez rodzica, gwaranta pieczy nad dzieckiem, od pożądanych działań niedopuszczających przedmiotowej do popełnienia do czynu realizacji zabronionego na jego szkodę (art. 95 § 1 k.r.o.), jest bezprawiem odpowiadającym stronie pomocnictwa przestępstwa przez bezpośredniego sprawcę (art. 18 § 3 k.k.). Strona podmiotowa (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/3/24 ( sygn. akt IV KK 267/11)22.11.2011

    POSTANOWIENIE Z DNIA 22 LISTOPADA 2011 R. IV KK 267/11 Pojęcie podwójnej karalności należy rozumieć szeroko, co oznacza, że badając spełnienie warunku podwójnej karalności należy nie tylko odwołać się do treści przepisu polskiej ustawy karnej, który mógłby odpowiadać przepisowi prawa państwa obcego, ale i do obowiązującej wykładni odnoszącej się do zakresu stosowania tego przepisu (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/23 ( sygn. akt IV KK 258/11)22.11.2011

    WYROK Z DNIA 22 LISTOPADA 2011 R. IV KK 258/11 Konsekwencją zaniedbań czy uchybień w zakresie wykonywania przez obrońcę oskarżonego ustawowych obowiązków, nie powinno być ograniczenie, czy wręcz wyłączenie, możliwości skutecznego realizowania przez oskarżonego jego prawa do korzystania z pomocy obrońcy (art. 6 k.p.k.). Przewodniczący: sędzia SN W. Kozielewicz. Sędziowie: SN M. Gierszon (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/22 ( sygn. akt V KK 253/11)17.11.2011

    POSTANOWIENIE Z DNIA 17 LISTOPADA 2011 R. V KK 253/11 Jeżeli orzeczenie zaskarżone było na niekorzyść oskarżonego, to uchylenie tego orzeczenia ? nawet wówczas, gdy następuje ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, również na podstawie art. 440 k.p.k. ? nie powoduje konieczności przestrzegania zakazu reformationis in peius przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Orzekanie (...)

  • Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2012/2/21 ( sygn. akt V KK 226/11)17.11.2011

    WYROK Z DNIA 17 LISTOPADA 2011 R. V KK 226/11 Przestępstwo określone w art. 300 § 2 k.k. dotyczy także mienia ?zagrożonego zajęciem?. Nie jest więc wymagane, aby w czasie przestępnego działania istniało już orzeczenie, którego wykonanie sprawca chce udaremnić. Przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. można się zatem dopuścić również wtedy, gdy egzekucja dopiero grozi, a więc w okresie, (...)

porady prawne online

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.