Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

28.3.2012

( sygn. akt I KZP 24/11)

Strona 2 z 10

b k.p.k.), ani też inicjatywy wznowieniowe (art. 9 § 2 k.p.k. w zw. z art. 542 § 3 k.p.k.) oparte na twierdzeniu o zmaterializowaniu się w wyżej wskazanej konfiguracji procesowej bezwzględnej przyczyny uchylenia orzeczenia, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. W konsekwencji takiego zapatrywania, wnioski i inicjatywy te potraktowane zostały jako wnioski w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej i przekazane do rozpoznania sądowi właściwemu. Ten z kolei rezultat wykładni nazywany będzie w dalszej części uchwały, dla usprawnienia wywodu, ekstensywnym. Ponieważ podstawową przesłanką przedmiotową zadania tzw. abstrakcyjnego orzecznictwie, a pytania prawnego nie jest sama rozbieżność w zwłaszcza rozbieżność wynikająca z odmiennego

stosowania prawa, lecz rozbieżność wynikająca z jego odmiennej wykładni, Pierwszy Prezes w swoim wniosku wskazał też na drogi rozumowania, jakimi kierowały się składy orzekające, dochodząc do tak odmiennego rozumienia roli przepisu art. 105 § 1 k.p.k. i zakresu jego dopuszczalnego zastosowania. Autor wniosku przypomniał zatem, że uzasadniając pierwsze z przedstawionych wyżej stanowisk składy orzekające odwoływały się przede wszystkim do argumentu, iż tożsamość osoby uznanej za winną popełnienia danego przestępstwa jest jednym z najważniejszych elementów merytorycznych orzeczenia, natomiast tryb przewidziany w art. 105 k.p.k. znajduje zastosowanie wtedy tylko, gdy omyłka ma charakter pisarski, rachunkowy, bądź popełniono ją w obliczeniu terminu. Tak więc, jeśli omyłka, nawet oczywista, dotyczy innej materii, w tym błędnego podania tożsamości skazanego, to procedura sprostowania unormowana w art. 105 k.p.k. nie może być wdrożona i w celu usunięcia takiej omyłki

4

niezbędne staje się wniesienie środka odwoławczego, a w razie braku warunków ku temu (np. upływ terminu) ? złożenie nadzwyczajnego środka zaskarżenia. W częściach motywacyjnych orzeczeń zaliczonych do tej grupy często odwoływano się do poglądu, że sprostowanie błędnego zapisu w orzeczeniu nie powinno prowadzić do ingerencji w ?materialną treść orzeczenia?, przy czym ingerencja ta była czasem dookreślana jako ?rzeczywista?, czy też ?istotna?. Rekapitulując linię rozumowania, do której odwołują się uzasadnienia orzeczeń, zaliczonych do drugiej z wyróżnionych wyżej grup, autor wystąpienia przywołał argument, iż oczywiste omyłki pisarskie mogą dotyczyć każdego elementu orzeczenia albo zarządzenia, bez względu na jego doniosłość procesową i charakter tego elementu, albowiem ograniczenia takie nie wynikają z treści art. 105 k.p.k., który akcentuje jedynie ?oczywistość? omyłki, jako warunku zastosowania przewidzianej w tym przepisie regulacji. Odnotował też, że przy motywowaniu tych orzeczeń podnoszono, iż ?oczywistość? konkretnie rozważanej omyłki należy zawsze oceniać w kontekście poczynionych in concreto, w związku z nią, ustaleń. Tylko takie podejście pozwala bowiem stwierdzić czy faktycznie spełnia ona kryteria określone w art. 105 § 1 k.p.k., czy przeciwnie, jest błędem natury merytorycznej, niemożliwym do sprostowania w tym trybie. Tak sprecyzowane zastrzeżenia i warunki odnosić należy także do błędów w zakresie danych personalnych podmiotu, którego dotyczy wyrok, a więc każdorazowo należy rozważyć, czy ? jak to określił autor wniosku ? ?w oparciu o poczynione w sprawie ustalenia, związane przede wszystkim z: treścią aktu oskarżenia, osobowym odniesieniem się czynności poprzedzających wydanie wyroku, pełną jego treścią, działaniami podjętymi już po jego uprawomocnieniu, istnieją jakiekolwiek wątpliwości, co do tożsamości osoby oskarżonego i skazanego?. W konsekwencji, tylko błąd wywołujący wątpliwości, w związku z ujawnionymi przy jego stwierdzeniu okolicznościami, co do tożsamości

5

oskarżonego, jako nie stanowiący ?oczywistej omyłki pisarskiej? ma merytoryczny charakter błędu w zakresie danych personalnych oskarżonego i przez to nie jest możliwy do skorygowania w trybie przewidzianym w art. 105 k.p.k. Niejako na tle zagadnienia głównego, stanowiącego przedmiot wystąpienia, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zaprezentował w końcowych fragmentach uzasadnienia wniosku szerszy przegląd orzecznictwa tego Sądu, kształtowanego na gruncie art. 105 § 1 k.p.k., dla egzemplifikacji zapatrywania, że kwestia zakresu ingerencji w treść wyroku w tym trybie nie przedstawia się jednoznacznie także i co do innych elementów niż tylko te związane z personaliami podsądnego. Wypada też zasygnalizować, że w wystąpieniu Pierwszego Prezesa zawarte zostało, aczkolwiek wyrażone w sposób stonowany i nie narzucający poglądów, zapatrywanie, zgodnie z którym odpowiedź na pytanie przedstawione we wstępnej części wniosku zależy od konkretnego układu procesowego, w którym miałoby dojść do korekty imienia i nazwiska osoby skazanej.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • ( sygn. akt III KK 244/11)15.3.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 15 MARCA 2012 R. III KK 244/11W wypadkach określonych w art. 185a § 1 k.p.k., gdy dowodu nie da się trwale przeprowadzić, z uwagi na stan zdrowia świadka ? pokrzywdzonego, podstawę oddalenia wniosku dowodowego stanowi art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. Przewodniczący: Prezes SN L. Paprzycki. Sędziowie: SN J. B. Rychlicki, SA (del. do SN) H. Komisarski (sprawozdawca). Prokurator (...)

  • ( sygn. akt II KK 39/12)7.3.2012

    WYROK Z DNIA 7 MARCA 2012 R. II KK 39/12 Prowadzenie czynności wyjaśniających w trybie art. 54 § 1 k.p.s.w. nie powoduje wydłużenia okresu przedawnienia ścigania do 2 lat. Ten skutek ma tylko wszczęcie postępowania w sprawach o wykroczenie (art. 45 § 1 in fine k.w.), które następuje z chwilą wydania przez prezesa sądu (przewodniczącego wydziału, upoważnionego sędziego) zarządzenia (...)

  • ( sygn. akt V KK 358/11)2.3.2012

    WYROK Z DNIA 2 MARCA 2012 R. V KK 358/11 Grunt rolny, podobnie jak podwórko przydomowe, nie może być uznany za miejsce, gdzie odbywa się ruch lądowy pojazdów, a zatem nie korzysta z ochrony art. 178a § 1 k.k. Przewodniczący: sędzia SN H. Gradzik. Sędziowie: SN R. Malarski, SA (del. do SN) A. Ryński (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Siejbik. Sąd Najwyższy w sprawie Alojzego (...)

  • ( sygn. akt V KK 283/11)2.3.2012

    WYROK Z DNIA 2 MARCA 2012 R. V KK 283/11 Dowód rejestracyjny pojazdu stwierdza nie prawo majątkowe osoby związane z tym pojazdem, lecz administracyjne dopuszczenie pojazdu do ruchu. Jako taki dowód rejestracyjny nie należy do kategorii dokumentów stwierdzających prawo majątkowe, dysponowanie którymi stanowi przedmiot ochrony wymieniony w opisie strony przedmiotowej przestępstwa określonego (...)

  • ( sygn. akt III KO 91/11)23.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 23 LUTEGO 2012 R. III KO 91/11 W kwestii wznowienia sąd orzeka na posiedzeniu bez udziału stron, chyba że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej (art. 544 § 3 k.p.k.). W braku takiego zarządzenia albo postanowienia, strony mogą wziąć udział tylko w razie sprawdzenia okoliczności faktycznych (art. 546 k.p.k. w zw. z art. 97 k.p.k.). Przewodniczący: sędzia SN Z. Puszkarski. (...)

porady prawne online

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.