Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

28.3.2012

( sygn. akt I KZP 25/11)

Strona 2 z 2

Prokurator Prokuratury Generalnej w pisemnym stanowisku wniósł o odmowę podjęcia uchwały, podnosząc, że nie zostały spełnione wymogi określone w art. 441 § 1 k.p.k., uzasadniające możliwość podjęcia uchwały przez Sąd Najwyższy. Sąd Okręgowy bowiem nie wskazał ? w ocenie prokuratora ? który przepis lub grupa przepisów jest jego zdaniem sformułowany wadliwie lub niejasno, względnie interpretowany w praktyce sądowej w sposób rozbieżny, ani też nie podjął próby dokonania wykładni operatywnej i przedstawienia różnych możliwych sposobów interpretacji, co mogłoby uzasadnić wystąpienie z pytaniem prawnym. Prokurator podkreślił, że udzielenie odpowiedzi na pytanie sformułowane przez Sąd Okręgowy nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie środków odwoławczych wniesionych od orzeczenia Sądu Rejonowego w Z. ? w apelacjach podniesiono wyłącznie zarzuty dotyczące niewspółmierności kar wymierzonych oskarżonym. Pytanie sformułowane przez Sąd Okręgowy mogłoby więc mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie środków odwoławczych tylko wtedy, gdyby dotyczyło okoliczności, które sąd odwoławczy ma obowiązek wziąć pod uwagę niezależnie od granic środka odwoławczego (art. 433 § 1). Tymczasem treść tego pytania wskazuje jednoznacznie, iż nie dotyczy ono zaistnienia którejś z okoliczności wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., ani też w art. 440 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Stanowisko prokuratora Prokuratury Generalnej, w którym wskazano na brak ustawowych warunków do dokonania zasadniczej wykładni ustawy w tej sprawie przez Sąd Najwyższy w formie podjęcia uchwały, należało w pełni podzielić.

4

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się zgodnie, że skuteczne wystąpienie przez sąd odwoławczy z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego w trybie art. 441 § 1 k.p.k. może nastąpić tylko wówczas, gdy łącznie spełnione są następujące przesłanki: a) w postępowaniu odwoławczym wyłoniło się ?zagadnienie prawne?, czyli istotny problem interpretacyjny, a więc taki, który dotyczy przepisu lub przepisów rozbieżnie interpretowanego czy interpretowanych w praktyce sądowej lub przepisu o wadliwej redakcji albo niejasno sformułowanego, dającego możliwość różnych przeciwstawnych interpretacji; b) zagadnienie to wymaga ?zasadniczej wykładni ustawy?, czyli przeciwdziałania rozbieżnościom interpretacyjnym, już zaistniałym w orzecznictwie bądź mogącym ? z uwagi np. na istotne różnice poglądów doktryny ? w nim zaistnieć, które to rozbieżności są niekorzystne dla prawidłowego funkcjonowania prawa w praktyce; nie wymaga zatem zasadniczej wykładni ustawy kwestia związana z przepisem, który jasno sformułowany nie stwarza podstaw do różnych interpretacji lub przepisu, który nie powoduje szczególnych trudności przy jego wykładni, albo co do którego wątpliwości interpretacyjne zostały rozstrzygnięte, choćby tylko w doktrynie, ale w sposób jednoznaczny; c) pojawiło się ono ?przy rozpoznawaniu środka odwoławczego?, a więc jest powiązane z konkretną sprawą, i to w taki sposób, że od rozstrzygnięcia tego zagadnienia prawnego zależy rozstrzygnięcie danej sprawy, gdyż Sąd Najwyższy dokonuje tu wykładni określonego przepisu lub przepisów tylko w związku ze sprawą, w której usunięcie wątpliwości prawnych pozwoli na prawidłowe jej rozstrzygnięcie, a nie pytań o charakterze abstrakcyjnym, choćby miały one istotne znaczenie dla praktyki (zob. np. T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o świadku koronnym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 953-955; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek: Kodeks postępowania karnego. Komentarz,

5

Warszawa 2007, t. I, s. 714-718; R.A. Stefański: Instytucja pytań prawnych do Sądu Najwyższego w sprawach karnych, Kraków 2001, s. 264-299; S. Zabłocki: Postępowanie odwoławcze w Kodeksie postępowania karnego po nowelizacji, Warszawa 2003, s. 281-287, i przywołane tam obszernie orzecznictwo i piśmiennictwo). Analiza przedstawionego przez Sąd Okręgowy w C. pytania prawnego pozwala na stwierdzenie, że poza faktem, iż wyłoniło się ono przy rozpoznawaniu przez ten Sąd środka odwoławczego, nie spełnia pozostałych wymienionych wyżej wymagań. W istocie jednak to zagadnienie ujawniło się na tle kwestii, które nie mogą być przedmiotem rozpoznania w granicach zaskarżenia w niniejszej sprawie. Motywy uzasadnienia pytania prawnego wskazują jednoznacznie, że z faktu naruszenia normy art. 325f § 3 k.p.k. Sąd Okręgowy wywodzi jako skutek zaistnienie sytuacji równoznacznej z zakazem dowodowym, odnoszącym się do materiałów zebranych w dochodzeniu, które nie zostało formalnie podjęte po jego umorzeniu. W doktrynie procesu karnego zgodnie przyjmuje się, że w polskiej procedurze karnej zakazy dowodowe wynikać muszą z określonych przepisów prawnych. Zakazy dowodowe określają wszelkiego rodzaju ograniczenia co do możliwości dowodzenia oraz wprowadzania i przeprowadzania dowodów, a także ich wykorzystania w procesie karnym (por. Z. Kwiatkowski: Zakazy dowodowe w procesie karny, Kraków 2005, s. 45 i n.; A. Gaberle: Dowody w sądowym procesie karnym, Kraków 2007, s. 269 i n.). Prokurator trafnie wskazuje, że z uzasadnienia pytania prawnego Sądu Okręgowego nie wynika, w jakim przepisie prawa karnego procesowego dopatruje się on zakazu wykorzystania jako dowodów materiałów zgromadzonych w postępowaniu, które nie zostało formalnie podjęte po jego umorzeniu. Wskazany przez Sąd Okręgowy przepis art. 51

6

ust. 4 Konstytucji RP nie ma zastosowania w sytuacji procesowej zaistniałej w niniejszej sprawie. Analiza materiałów zgromadzonych w dochodzeniu wskazuje jednoznacznie, zostały że wszystkie z czynności widzenia dowodowe wymogów przeprowadzone prawidłowo punktu

określonych w procedurze karnej. Również sposób wykorzystania tych dowodów w postępowaniu sądowym nie nasuwa żadnych zastrzeżeń. Zgodnie z art. 51 ust. 4 Konstytucji RP tylko w razie przeprowadzenia czynności dowodowych w sposób sprzeczny z ustawą informacje, a więc środki dowodowe, uzyskane w ich następstwie podlegają usunięciu. Uchybienie proceduralne polegające na braku decyzji o formalnym podjęciu na nowo umorzonego dochodzenia rejestrowego, traktować należy na ogólnych zasadach jako obrazę przepisów postępowania, która może stanowić względną przyczynę odwoławczą. Brak podstaw do przyjęcia aby tego rodzaju wada proceduralna skutkowała naruszenie któregokolwiek z zakazów dowodowych zawartych w przepisach Kodeksu postępowania karnego. Z tych motywów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.

7

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Karna:


  • ( sygn. akt III KK 244/11)15.3.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 15 MARCA 2012 R. III KK 244/11W wypadkach określonych w art. 185a § 1 k.p.k., gdy dowodu nie da się trwale przeprowadzić, z uwagi na stan zdrowia świadka ? pokrzywdzonego, podstawę oddalenia wniosku dowodowego stanowi art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. Przewodniczący: Prezes SN L. Paprzycki. Sędziowie: SN J. B. Rychlicki, SA (del. do SN) H. Komisarski (sprawozdawca). Prokurator (...)

  • ( sygn. akt II KK 39/12)7.3.2012

    WYROK Z DNIA 7 MARCA 2012 R. II KK 39/12 Prowadzenie czynności wyjaśniających w trybie art. 54 § 1 k.p.s.w. nie powoduje wydłużenia okresu przedawnienia ścigania do 2 lat. Ten skutek ma tylko wszczęcie postępowania w sprawach o wykroczenie (art. 45 § 1 in fine k.w.), które następuje z chwilą wydania przez prezesa sądu (przewodniczącego wydziału, upoważnionego sędziego) zarządzenia (...)

  • ( sygn. akt V KK 358/11)2.3.2012

    WYROK Z DNIA 2 MARCA 2012 R. V KK 358/11 Grunt rolny, podobnie jak podwórko przydomowe, nie może być uznany za miejsce, gdzie odbywa się ruch lądowy pojazdów, a zatem nie korzysta z ochrony art. 178a § 1 k.k. Przewodniczący: sędzia SN H. Gradzik. Sędziowie: SN R. Malarski, SA (del. do SN) A. Ryński (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Siejbik. Sąd Najwyższy w sprawie Alojzego (...)

  • ( sygn. akt V KK 283/11)2.3.2012

    WYROK Z DNIA 2 MARCA 2012 R. V KK 283/11 Dowód rejestracyjny pojazdu stwierdza nie prawo majątkowe osoby związane z tym pojazdem, lecz administracyjne dopuszczenie pojazdu do ruchu. Jako taki dowód rejestracyjny nie należy do kategorii dokumentów stwierdzających prawo majątkowe, dysponowanie którymi stanowi przedmiot ochrony wymieniony w opisie strony przedmiotowej przestępstwa określonego (...)

  • ( sygn. akt III KO 91/11)23.2.2012

    POSTANOWIENIE Z DNIA 23 LUTEGO 2012 R. III KO 91/11 W kwestii wznowienia sąd orzeka na posiedzeniu bez udziału stron, chyba że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej (art. 544 § 3 k.p.k.). W braku takiego zarządzenia albo postanowienia, strony mogą wziąć udział tylko w razie sprawdzenia okoliczności faktycznych (art. 546 k.p.k. w zw. z art. 97 k.p.k.). Przewodniczący: sędzia SN Z. Puszkarski. (...)

porady prawne online

Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.