Logowanie

Orzecznictwo sądu najwyższego

9.6.2010

Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór Urzędowy Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2011/23-24/299 ( sygn. akt II PZ 17/10)

Strona 1 z 2
Postanowienie z dnia 9 czerwca 2010 r. II PZ 17/10 Roszczenie pracownika o zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę wyrządzoną mobbingiem, nierównym traktowaniem lub naruszeniem godności pracowniczej (art. 943 § 3 k.p. albo art. 24 § 1 k.c. w związku z art. 445 k.c. lub art. 448 k.c. w związku z art. 300 k.p.) ma charakter majątkowy, stąd też o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia. Przewodniczący SSN Roman Kuczyński, Sędziowie SN: Zbigniew Korzeniowski, Romualda Spyt (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2010 r. sprawy z powództwa Marii B.-Z. przeciwko Prokuraturze Okręgowej w W. o odszkodowanie, na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu OkręgowegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 12 stycznia 2010 r. [...] o d d a l i ł zażalenie. Uzasadnienie Sąd Okręgowy-Sąd Pracy w Warszawie, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2010 r. odrzucił skargę kasacyjną powódki Marii B.-Z. wniesioną w dniu 16 grudnia 2009 r. od wyroku tego Sądu z dnia 19 października 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że na podstawie art. 398 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, w sprawach gospodarczych - niższa niż siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Z kolei na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., nieopłaconą oraz skargę,

2

2 której braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Skarga kasacyjna z innych przyczyn - niż uchybienie terminu - niedopuszczalna, to, między innymi, skarga wniesiona od orzeczenia sądu drugiej instancji, od którego ten środek zaskarżenia nie przysługuje ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Sąd podniósł, że we wniesionej w dniu 16 grudnia 2009 r. skardze kasacyjnej jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazano kwotę 7.856,88 zł. Pełnomocnik powódki wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego - art. 3982 § 1 k.p.c. - polegającą na wyrażeniu niesłusznego poglądu prawnego co do niedopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach z zakresu prawa pracy o zadośćuczynienie w kwocie poniżej dziesięć tysięcy złotych związanego z ochroną dóbr osobistych, naruszonych przez mobbing i uchybienie godności pracowniczej, tj. ze szkodą niemajątkową. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie nie jest ustalenie prawa majątkowego lub szkody materialnej, sprawa dotyczy ochrony dóbr osobistych naruszonych w wyniku mobbingu i uchybienia godności pracowniczej oraz powstania w związku z tym szkody niemajątkowej lecz szkody na osobie. Roszczenie o naprawienie tej szkody na osobie przybrało postać zadośćuczynienia. Wobec tego wysokość roszczenia tytułem zadośćuczynienia nie decyduje o dopuszczalności skargi kasacyjnej. Podkreślono też, że przepis art. 3982 § 1 k.p.c. nie dotyczy skarg kasacyjnych w sprawach o roszczenia niemajątkowe niezwiązane ze szkodą majątkową (materialną). Wyrażenie odmiennego poglądu co do dopuszczalności skargi kasacyjnej godziłoby w interesy prawne pokrzywdzonego pracownika, zgłaszającego umiarkowane roszczenia o zadośćuczynienie w związku z krzywdą, jaką doznał w wyniku mobbingu lub naruszenia godności pracowniczej. Ponadto ustalenie niedopuszczalności skargi kasacyjnej w tego rodzaju sprawach eliminowałoby kontrolę orzecznictwa drugoinstancyjnego co do roszczeń niemajątkowych. Zauważono także, że o wadze spraw poddanych jurysdykcji Sądu Najwyższego nie decyduje wyłącznie wysokość roszczenia, lecz znaczenie sprawy w odniesieniach międzyludzkich. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione. Przyznanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę przewidują między innymi art. 24 k.c., art. 445 k.c., art. 448 k.c. i art. 943 § 3

3 k.p. Każdy z tych przepisów łączy przyznanie zadośćuczynienia z naruszeniem dóbr osobistych poszkodowanego. Osoba, której dobra osobiste zostały zagrożone lub naruszone cudzym działaniem (w tym mobbingiem) może dochodzić ochrony prawnej zarówno za pomocą roszczenia niemajątkowego, a więc roszczenia o zaniechanie działania zagrażającego dobru osobistemu, roszczenia o zaniechanie działania naruszającego dobro osobiste lub roszczenia o dopełnienie czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego, w szczególności złożenia stosownego oświadczenia (art. 24 § 1 zdanie drugie k.

< >
pobierz plik

Poprzednie Orzeczenia sądu najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych:


porady prawne online

Śledź najnowsze informacje


Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.